Luke 1 — Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

13แต่ทูตองค์นั้นจึงกล่าวแก่ท่านว่า. “ซะคาเรียเอ๋ย, อย่ากลัวเลยด้วยคำอธิษฐานของท่านได้ทรงฟังแล้ว. นางเอลีซาเบ็ตภรรยาของท่านจะมีบุตรเป็นชาย, และท่านจงตั้งชื่อบุตรนั้นว่าโยฮัน.

14ท่านจะมีความชื่นชมยินดี, และคนเป็นอันมากจะยินดีเพราะบุตรนั้นบังเกิดมา

15เพราะว่าเขาจะเป็นใหญ่จำเพาะพระเจ้า. เขาจะไม่กินน้ำองุ่นและเหล้าเลย, และจะประกอบไปด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ตั้งแต่ครรภ์มารดา.

16เขาจะนำให้ลูกยิศราเอลหลายคนหันกลับมาหาพระเจ้าของเขา.

17เขาจะนำหน้าพระองค์โดยแสดงอารมณ์และฤทธิ์เดชอย่างเอลียา. ให้บิดาทั้งหลายกลับคืนดีกับบุตร. และให้คนดื้อด้านกลับได้ปัญญาของคนชอบธรรม. เพื่อจัดเตรียมพลเมืองไว้ให้สมแก่พระเจ้า.”

18ซะคาเรียจึงทูลทูตสวรรค์ว่า. “ข้าพเจ้าจะรู้แน่ได้อย่างไร? เพราะข้าพเจ้าและภรรยาก็ชราแล้ว.”

19ฝ่ายทูตสวรรค์นั้นจึงตอบว่า. “เราคือฆับรีเอลซึ่งยืนอยู่จำเพาะพระเจ้า, และได้รับใช้ให้นำข่าวดีนี้มาแจ้งแก่ท่าน. ซึ่งจะให้ท่านชื่นชมยินดี.

20นี่แน่ะ. เพราะท่านมิได้เชื่อถ้อยคำของเราที่จะบังเกิดขึ้นตามกำหนด, ท่านจะเป็นใบ้จนถึงวันที่การณ์เหล่านี้จะสำเร็จ.

21ฝ่ายคนทั้งหลายที่คอยซะคาเรียก็ประหลาดใจเพราะท่านอยู่ในโบสถ์ช้านาน.

22เมื่อท่านออกมาแล้วก็พูดกับเขาไม่ได้. คนทั้งหลายจึงรู้ว่าท่านได้เห็นนิมิตต์ในโบสถ์, และท่านยังพะยักหน้าทำใบ้แก่เขา.

23เมื่อหมดเวรของท่านแล้วท่านก็กลับบ้าน

24ภายหลังนางเอลีซาเบ็ตภรรยาของท่านก็มีครรภ์. แล้วไปซ่อนตัวอยู่ห้าเดือนพูดว่า,

25“พระเจ้าได้กระทำเช่นนี้แก่ข้าพเจ้าในวันที่พระองค์ได้ทอดพระเนตรดู. เพื่อจะยกความอดสูของข้าพเจ้าที่มีอยู่ท่ามกลางคนทั้งปวงไปเสีย.”

26เมื่อเดือนที่หก ทูตสวรรค์ฆับรีเอลนั้นได้รับใช้จากพระเจ้ามายังเมืองหนึ่งในมณฑลฆาลิลายชื่อนาซาเร็ธ.

27มาถึงสาวพรหมจารีคนหนึ่งที่ได้มั่นกันไว้กับชายคนหนึ่งชื่อโยเซฟเป็นเชื้อวงศ์ของดาวิด. สาวพรหมจารีนั้นชื่อมาเรีย

28ทูตสวรรค์มาถึงหญิงสาวพรหมจารีนั้นแล้วว่า. “จงจำเริญเถิด เธอเป็นที่ทรงโปรดปรานมาก ขอพระเจ้าทรงสถิตอยู่กับเธอเถิด.”

29ฝ่ายมาเรียก็ตกตะลึงเพราะคำของทูตนั้น, และรำพึงว่า คำปราศรัยนั้นจะหมายว่าอะไร.

30แล้วทูตสวรรค์จึงกล่าวแก่นางว่า, “มาเรียเอ๋ย, อย่ากลัวเลย เพราะเธอเป็นที่ทรงโปรดปรานแล้ว.

31นี่แน่ะ. เธอจะตั้งครรภ์และคลอดบุตรชาย จงตั้งชื่อบุตรนั้นว่าเยซู.

32บุตรนั้นจะเป็นใหญ่, และจะได้ชื่อว่าเป็นบุตรของผู้สูงสุด. พระเจ้าจะประทานพระที่นั่งของดาวิดบิดาของท่านให้แก่ท่าน.

33และท่านจะครอบครองฟังศ์พันธุ์ของยาโคบสืบๆ ไปเป็นนิตย์ และแผ่นดินของท่านจะไม่รู้สิ้นสุดเลย.”

34ฝ่ายมาเรียทูลทูตสวรรค์นั้นว่า. “เหตุการณ์นั้นจะเป็นไปอย่างไรได้, เพราะข้าพเจ้ายังหาได้ร่วมกับชายไม่?”

35ทูตสวรรค์จึงตอบนางว่า. “พระวิญญาณบริสุทธิ์จะเสด็จลงมาบนเธอ, และฤทธิ์เดชของผู้สูงสุดจะสวมทับเธอ เหตุฉะนั้นองค์บริสุทธิ์ที่จะบังเกิดนั้นจะได้นามว่า เป็นพระบุตรของพระเจ้า.

36นี่แน่ะ. นางเอลีซาเบ็ต, ญาติของเธอถึงชราแล้วก็ยังจะมีบุตรเป็นชาย บัดนี้นางนั้นที่ถือว่าเป็นหมันก็มีครรภ์ได้หกเดือนแล้ว

37เพราะว่าไม่มีสิ่งหนึ่งสิ่งใดซึ่งพระเจ้าทรงกระทำไม่ได้.”

38ส่วนนางมาเรียจึงทูลว่า. “ดูเถิด, ข้าพเจ้าเป็นทาสีของพระเจ้า ขอให้บังเกิดแก่ข้าพเจ้าตามคำของท่านเถิด.” แล้วทูตสวรรค์นั้นจึงไปจากนาง

39คราวนั้นนางมาเรียจึงลุกขึ้นรีบไปยังแถบภูเขาถึงเมืองหนึ่งในแขวงยูดาย,

40แล้วเข้าไปในเรือนซะคาเรียทำความเคารพต่อนางเอลีซาเบ็ต.

41เมื่อนางเอลีซาเบ็ตได้ยินคำปราศรัยของนางมาเรีย, ทารกในครรภ์เขาก็ดิ้น และนางเอลีซาเบ็ตเต็มบริบูรณ์ไปด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์

42จึงร้องเสียงดังว่า. “ท่านได้รับพรท่ามกลางสตรีทั้งปวง. และทารกของท่านก็ได้รับพรด้วย

43เป็นไฉนมารดาองค์พระผู้เป็นเจ้าของข้าพเจ้าได้มาหาข้าพเจ้า?

44เพราะนี่แน่ะ. พอเสียงปราศรัยของท่านเข้าหูข้าพเจ้า, ทารกในครรภ์ของข้าพเจ้าก็ดิ้นด้วยความยินดี.

45ความสุขมีแก่สตรีนั้นที่ได้เชื่อ. เพราะว่าคำซึ่งพระเจ้าได้ตรัสไว้กับเขาจะสำเร็จ.”

46นางมาเรียจึงว่า. “จิตต์ของข้าพเจ้าก็สรรเสริญพระเจ้า.

47และวิญญาณของข้าพเจ้าก็เกิดความยินดีในพระเจ้าผู้ช่วยใหรอดของข้าพเจ้า

48เพราะพระองค์ทรงเล็งเห็นฐานะอันยากต่ำแห่งทาสีของพระองค์เพราะนี่แหละ. ตั้งแต่นี้ไปคนทุกชั่วอายุจะเรียกข้าพเจ้าว่าผาสุก

49เพราะว่าผู้ทรงฤทธิ์ได้ทรงกระทำการใหญ่แก่ข้าพเจ้า. และพระนามของพระองค์ก็บริสุทธิ์.

50พระกรุณาของพระองค์มีแก่ผู้เกรงกลัวพระองค์ทุกชั่วอายุสืบๆ ไป.

51พระองค์ทรงสำแดงฤทธิ์ด้วยพระกรของพระองค์ พระองค์ทรงบันดาลให้คนมีใจเย่อหยิ่งแตกฉานซ่านเซ็นไป,

52พระองค์ทรงถอดเจ้านายจากพระที่นั่ง. และพระองค์ทรงยกผู้น้อยขึ้น.

53พระองค์ทรงโปรดให้คนอดอยากอิ่มด้วยสิ่งดี และทรงบันดาลให้คนมั่งมีไปมือเปล่า.

54พระองค์ได้ทรงช่วยยิศราเอลทาสของพระองค์, เพื่อเขาจะระลึกถึงความเมตตา

55ที่มีแก่อับราฮามและเผ่าพันธุ์ของท่านเป็นนิตย์, เหมือนพระองค์ได้ตรัสไว้แก่บรรพบุรุษของเรา.”

56นางมาเรียได้อาศัยอยู่กับนางเอลีซาเบ็ตประมาณสามเดือน, แล้วจึงกลับไปยังบ้านของตน

57ครั้นเวลาซึ่งนางเอลีซาเบ็ตจะคลอดบุตรครบถ้วนแล้ว, นางก็คลอดบุตรเป็นชาย.

58เพื่อนบ้านและญาติพี่น้องของนางได้ยินว่า พระเจ้าได้ทรงสำแดงพระมหากรุณาแก่นาง เขาทั้งปวงก็พากันชื่นชมยินดีด้วย.

59ครั้นถึงวันที่แปดแล้ว, เขาก็พากันมาให้ทารกนั้นรับพิธีสุนัด และเขาจะให้ชื่อทารกว่าซะคาเรียตามชื่อบิดา.

60ฝ่ายมารดาจึงตอบว่า, “ไม่ใช่, แต่ต้องให้ชื่อว่าโยฮัน.”

61เขาพากันตอบว่า, “ไม่มีผู้ใดในพวกญาติของท่านที่มีชื่ออย่างนั้น.”

62แล้วเขาจึงใช้ใบ้กับบิดาถามว่า ท่านอยากจะให้บุตรนั้นชื่ออะไร.

63บิดาจึงขอกะดานชะนวนมาเขียนว่า, “ชื่อของบุตรคือโยฮัน.” คนทั้งหลายก็ประหลาดใจนัก.

64ในทันใดนั้นปากและลิ้นของท่านก็คืนดีอีก, แล้วท่านกล่าวสรรเสริญพระเจ้า.

65คนทั้งปวงที่อยู่แวดล้อมนั้นก็บังเกิดความกลัว และเหตุการณ์ทั้งปวงนั้นก็เลื่องลือไปทั่วแถบภูเขามณฑลยูดาย.

66บรรดาคนที่ได้ยินก็จดจำไว้ในใจและว่า, “ทารกนั้นจะเป็นอย่างไรหนอ?” ด้วยว่าพระหัตถ์ของพระเจ้าอยู่กับเขา

67ฝ่ายซะคาเรียผู้เป็นบิดาประกอบไปด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์, แล้วได้ทำนายว่า,

68“จงสรรเสริญพระเจ้าของพวกยิศราเอล, ด้วยว่าพระองค์ได้ทรงเยี่ยมเยียนและช่วยไถ่พลเมืองของพระองค์,

69และได้ทรงประทานผู้มีฤทธิ์มา ในวงศ์ของดาวิดผู้ทาสของพระองค์ให้เป็นที่รอดแก่เรา,

70เหมือนพระองค์ได้ตรัสไว้ตั้งแต่เดิมสร้างโลก โดยปากของบรรดาศาสดาพยากรณ์บริสุทธิ์ของพระองค์

71ว่า, เราจะรอดพ้นจากพวกศัตรูของเรา, และพ้นจากมือคนทั้งปวงที่ชังเรา

72จะทรงสำแดงพระกรุณาแก่บรรพบุรุษของเรา, และทรงระลึกถึงคำสัญญาบริสุทธิ์ของพระองค์

73และคำปฏิญาณซึ่งพระองค์ได้ทรงกระทำไว้แก่อับราฮามบิดาของเราว่า,

74เมื่อเราพันจากมือศัตรูทั้งหลายของเราแล้ว. จะทรงโปรดให้เราได้ปฏิบัติพระองค์ปราศจากความกลัว.

75ด้วยใจสัตย์ซื่อและด้วยความชอบธรรมจำเพาะพระพักตรพระองค์ตลอดชีวิตของเรา.

76ท่านทารกเอ๋ย, เขาจะเรียกท่านว่าเป็นศาสดาพยากรณ์ของผู้สูงสุด เพราะว่าท่านจะนำหน้าองค์พระผู้เป็นเจ้า และจัดเตรียมมรคาของพระองค์ไว้,

77เพื่อจะให้พลเมืองของพระองค์รู้ถึงความรอดที่จะทรงโปรดยกความผิดทั้งหลายของเขา.

78โดยพระทัยเมตตากรุณาแห่งพระเจ้าของเรา, แสงอรุณจากที่สูงได้มาเยี่ยมเยียนเรา.

79จะส่องสว่างแก่คนทั้งหลายผู้อยู่ในที่มืด. และแก่ผู้ที่นั่งอยู่ในเงาแห่งความมรณา, เพื่อจะนำเท้าของเราไปในทางแห่งความสุขสำราญ.”

80ฝ่ายทารกนั้นก็ได้เจริญวัยขึ้น, และวิญญาณจิตต์ก็มีกำลังทวีขึ้น ท่านไปอาศัยอยู่ในป่าจนถึงวันที่ท่านจะได้มาปรากฏแก่พวกยิศราเอล