Luke 21

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →

1พระองค์ทอดพระเนตรเห็นคนมั่งมีทั้งหลายนำเงินมาใส่ในตู้เก็บเงินถวาย.

2พระองค์ทรงเห็นหญิงม่ายคนหนึ่งเป็นคนจน นำสตางค์แดงสองสตางค์มาใส่ด้วย.

3พระองค์ตรัสว่า, “เราบอกท่านทั้งหลายตามจริงว่า, หญิงม่ายจนคนนี้ได้ใส่ไว้มากกว่าคนทั้งปวงนั้น

4เพราะว่าคนทั้งหลายได้เอาเงินเหลือใช้ของเขามาใส่รวมกับเงินถวาย, แต่ผู้หญิงคนนี้ขัดสนที่สุด ยังได้เอาเงินที่มีอยู่สำหรับเลี้ยงชีวิตของตนมาใส่จนหมด.”

5เมื่อลางคนพูดชมโบสถ์ว่าได้ตกแต่งด้วยศิลางามและเครื่องถวาย พระองค์จึงตรัสแก่เขาว่า,

6“สิ่งเหล่านี้ที่ท่านทั้งหลายเห็น, วันหนึ่งศิลาที่ซ้อนกับกันอยู่ที่นี่ ซึ่งจะไม่ถูกทำลายลงก็หามิได้.”

7เขาทั้งหลายทูลถามพระองค์ว่า, “อาจารย์เจ้าข้า, เหตุการณ์เหล่านี้จะบังเกิดขึ้นเมื่อไร? และจะมีนิมิตต์อะไรเป็นที่สำคัญว่า เหตุการณ์เหล่านี้จะบังเกิดขึ้น?”

8พระองค์จึงตรัสว่า, “จงระวังให้ดี อย่าให้ผู้ใดล่อลวงท่านให้หลง ด้วยว่าจะมีหลายคนมาใช้นามของเรา และว่า. ‘ตัวเราเป็นผู้นั้น’ และว่า. ‘เวลานั้นใกล้เข้ามาแล้ว.’ อย่าตามเขาไปเลย.

9เมื่อท่านทั้งหลายได้ยินถึงการสงครามและการจลาจล, อย่าตกใจกลัว เพราะว่าสิ่งเหล่านั้นจำต้องเกิดขึ้นก่อน, แต่ที่สุดปลายนั้นยังจะไม่มาทันที.”

10แล้วพระองค์ตรัสแก่เขาว่า, “จะเกิดการโกลาหลในระหว่างประเทศต่อประเทศ, และอาณาจักรต่ออาณาจักร

11ทั้งจะเกิดแผ่นดินไหวใหญ่หลายแห่ง. และจะเกิดกันดารอาหารและโรคภัย และจะมีความวิบัติอันน่ากลัว และนิมิตต์ใหญ่ในท้องฟ้า.

12แต่ก่อนเหตุการณ์เหล่านั้น เขาจะจับท่านไว้, และจะข่มเหงท่าน และอายัดท่านไว้ในธรรมศาลาและในคุก, และพาท่านไปต่อหน้ากษัตริย์และเจ้าเมืองเพราะท่านถือนามของเรา.

13การนั้นจะเกิดแก่ท่านเพื่อจะให้ท่านเป็นพะยาน.

14เหตุฉะนั้นท่านทั้งหลายต้องปลงใจไว้ว่า จะไม่คิดนึกก่อนว่าจะแก้ตัวอย่างไร

15ด้วยว่าเราจะให้ปากและปัญญาแก่ท่าน, ซึ่งศัตรูทั้งหลายข้องท่านจะต่อต้านและคัดคานไม่ได้.

16แต่บิดามารดาญาติพี่น้องและมิตรสหายจะมอบท่านไว้ และเขาจะฆ่าบางคนในพวกท่านเสีย.

17คนทั้งปวงจะเกลียดชังท่านเพราะนามของเรา.

18แต่ผมของท่านสักเส้นหนึ่งจะเสียไปก็หามิได้.

19ท่านจะได้ชีวิตรอดโดยความเพียรของท่าน.”

20เมื่อท่านเห็นกองทัพมาตั้งล้อมรอบกรุงยะรูซาเลม, เมื่อนั้นท่านจงรู้ว่าความพินาศของกรุงนั้นก็ใกล้เข้ามาแล้ว.

21เวลานั้นให้คนทั้งหลายที่อยู่ในแขวงยูดายหนีไปยังภูเขา และคนทั้งหลายที่อยู่ในกรุงให้ออกไป และคนที่อยู่บ้านนอกอย่าให้เข้ามาในกรุง.

22เพราะว่าเวลานั้นเป็นเวลาลงพระราชอาชญา, เพื่อจะให้สิ่งสารพัตรที่เขียนไว้นั้นสำเร็จ.

23ในคราวนั้น วิบัติแก่ผู้หญิงที่มีครรภ์หรือมีลูกอ่อนยังกินนมอยู่ เพราะว่าจะมีความทุกข์ร้อนใหญ่หลวงบนแผ่นดิน, และจะทรงพระพิโรธแก่พลเมืองนั้น.

24เขาจะถูกประหารด้วยคมดาพ, และต้องถูกกวาดเอาไปเป็นชะเลยทั่วทุกประเทศ และคนต่างประเทศจะเหยียบย่ำกรุงยะรูซาเลม, จนกว่าเวลากำหนดของคนต่างประเทศนั้นจะครบถ้วน.”

25จะมีนิมิตต์ที่ดวงอาทิตย์, ที่ดวงจันทร์, และที่ดวงดาวทั้งปวงและบนแผ่นดิน ก็จะมีความทุกข์ร้อนตามประเทศต่างๆ, จะมีความฉงนสนเท่ห์เพราะเสียงกึกก้องของทะเลและคลื่น.

26มนุษย์ก็จะสลบไปเพราะความกลัว, และเพราะคอยท่าดูเหตุการณ์ซึ่งจะบังเกิดในโลก ด้วยว่าฤทธิ์อำนาจทั้งปวงแห่งท้องฟ้าจะสะเทือนสะท้าน.

27ครั้งนั้นคนทั้งหลายจะเห็นบุตรมนุษย์เสด็จมาในเมฆ ด้วยฤทธานุภาพและสง่าราศีเป็นอันมาก.

28เมื่อเหตุการณ์ทั้งปวงนี้เริ่มจะบังเกิดขึ้นนั้น, ท่านทั้งหลายจงเงยหน้าและผงกศีรษะขึ้น, ด้วยความรอดของท่านใกล้จะถึงแล้ว.”

29พระองค์ตรัสคำอุปมาแก่เขาว่า “จงดูต้นมะเดื่อเทศและต้นไม้ทั้งปวงเถิด

30เมื่อผลใบออกแล้ว, ท่านทั้งหลายก็เห็นและอยู่เองว่า ฤดูร้อนจวนจะถึงแล้ว.

31เช่นนั้นแหละ, เมื่อท่านทั้งหลายเห็นเหตุการณ์ทั้งปวงนั้นบังเกิดมา. จงรู้ว่าแผ่นดินของพระเจ้าใกล้จะถึงแล้ว.

32เราบอกท่านทั้งหลายตามจริงว่า. คนในชั่วอายุนี้จะไม่ล่วงลับไปก่อนสิ่งทั้งปวงนั้นจะบังเกิดขึ้น.

33ฟ้าและดินจะล่วงไป, แต่ถ้อยคำของเราจะล่วงไปหามิได้เลย

34“แต่จงระวังตัวให้ดี, เกลือกว่าใจของท่านจะล้นไปด้วยอาการดื่มเหล้าองุ่นมากและด้วยการเมา, และด้วยคิดกังวลถึงชีวิตนี้, แล้วเวลานั้นจะมาถึงท่านดุจบ่วงแร้วเมื่อท่านไม่กันคิด

35เพราะว่าวันนั้นจะมาถึงคนทั้งปวงที่อยู่ทั่วแผ่นดินโลก.

36เหตุฉะนั้นจงเฝ้าอธิษฐานอยู่ทุกเวลา. เพื่อท่านทั้งหลายจะพ้นเหตุการณ์ทั้งปวงซึ่งจะบังเกิดมานั้น. และจะยืนอยู่ต่อหน้าบุตรมนุษย์ได้.”

37กลางวันพระองค์ทรงสั่งสอนในโบสถ์ทุกวัน, และกลางคืนเสด็จออกไปประทับที่ภูเขาชื่อมะกอกเทศ.

38คนทั้งปวงก็มาหาพระองค์ในโบสถ์แต่เช้าเพื่อจะฟังพระองค์

← Chapter 20 Jump to: Chapter 22 →