Proverbs 17

Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1มีแค่เปลือกขนมปังแห้งเป็นอาหารในที่เงียบสงบ ยังดีกว่าอยู่ในบ้านที่เต็มไปด้วยงานเลี้ยงพร้อมกับการทะเลาะวิวาท

2ทาสที่รู้จักคิดจะปกครองอยู่เหนือลูกของเจ้านายที่ทำตัวไร้ค่า เขาจะได้รับส่วนแบ่งในมรดกร่วมกับลูกของเจ้านาย

3เบ้าหลอมมีไว้สำหรับทดสอบเงิน เตาหลอมมีไว้สำหรับทดสอบทองคำ แต่ผู้ทดสอบจิตใจคือพระยาห์เวห์

4คนที่สนใจฟังคำพูดชั่วร้ายก็เป็นคนชั่วเหมือนกัน คนที่ฟังคำพูดใส่ร้ายก็เลวพอๆกับคนโกหก

5คนเยาะเย้ยคนจน ก็ดูถูกพระผู้สร้างของเขา คนที่ดีใจเมื่อเห็นคนอื่นโชคร้าย ย่อมหนีการลงโทษไปไม่พ้น

6พวกหลานๆเป็นมงกุฎของคนแก่เฒ่า พ่อแม่เป็นความภาคภูมิใจของลูกๆ

7การพูดดีเลิศไม่ใช่นิสัยของคนโง่ การพูดโกหกยิ่งไม่ใช่นิสัยของคนชั้นผู้นำ

8คนที่ให้สินบนคิดว่าสินบนคือหินนำโชค เพราะไม่ว่าเขาหันไปทางไหน ก็ประสบความสำเร็จ

9คนที่ปกปิดความผิดของคนอื่นไว้รักษามิตรภาพ ส่วนคนที่เล่าความผิดของเพื่อนให้คนอื่นฟังก็ทำลายมิตรภาพ

10ต่อว่าคนหัวไวแค่ครั้งเดียว ก็ยังได้ผลมากกว่าตีคนโง่ร้อยครั้ง

11คนชั่วนั้นก็คิดแต่การกบฏ แต่พระเจ้าจะส่งคนโหดเหี้ยมไปลงโทษเขา

12พบกับแม่หมีที่ลูกของมันถูกขโมยไป ยังดีกว่าพบกับคนโง่ที่กำลังทำสิ่งโง่ๆอยู่

13ใครก็ตามที่ตอบแทนความดีด้วยความชั่ว ครัวเรือนของเขาจะเจอแต่เรื่องชั่วร้ายเสมอ

14การเริ่มต้นทะเลาะวิวาทเป็นเหมือนเจาะรูที่เขื่อน ดังนั้น หยุดเสียก่อนที่มันจะปะทุออกมา

15พระยาห์เวห์ขยะแขยง คนที่ตัดสินให้คนชั่วพ้นผิด และคนที่ตัดสินให้คนบริสุทธิ์รับโทษ

16เงินในมือคนโง่จะมีประโยชน์อะไร เขาจะซื้อปัญญาได้หรือ ในเมื่อเขาไม่มีสมองคิด

17เพื่อนแท้ก็รักกันอยู่เสมอ ส่วนพี่น้องนั้นก็เกิดมาเพื่อช่วยเหลือกันในยามทุกข์ยาก

18มีแต่คนไม่มีสมองคิดเท่านั้นที่ไปจับมือ ค้ำประกันให้กับเพื่อนบ้าน

19คนที่ชอบหาเรื่อง ก็ชอบการทะเลาะวิวาท คนที่ชอบยกตัวเอง ก็รนหาความพินาศ

20คนคดโกงไม่รุ่งเรือง คนหลอกลวงย่อมเคราะห์ร้าย

21พ่อที่ให้กำเนิดคนโง่ย่อมเศร้าโศกเสียใจ พ่อของคนโฉดเขลาย่อมไม่ดีใจ

22ใจที่เป็นสุขนั้นเป็นยาอย่างดี แต่ใจที่แตกสลายทำให้หมดเรี่ยวแรงไป

23คนชั่วให้สินบนจากกระเป๋าเสื้อของเขา เพื่อให้บิดเบือนคดี

24คนหัวไวจดจ่ออยู่กับสติปัญญา แต่คนโง่วอกแวกไปมา

25ลูกชายโง่ กวนโมโหพ่อ และทำให้แม่ผู้ให้กำเนิดขมขื่นใจ

26การปรับโทษคนบริสุทธิ์ไม่ถูกต้องแน่ การโบยตีผู้สูงส่งที่ซื่อสัตย์ก็เป็นสิ่งเลวร้าย

27คนรู้มากมักพูดน้อย คนที่มีความเข้าใจมักใจเย็น

28ถึงจะโง่ แต่ถ้าเงียบเสีย ก็ได้ชื่อว่าเป็นคนฉลาด ถ้าเขาปิดปาก ก็ดูเหมือนคนหัวไว

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →