Proverbs 27

Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)

← Chapter 26 Jump to: Chapter 28 →

1ไม่ต้องคุยโวถึงวันพรุ่งนี้ เพราะเจ้าไม่รู้ว่า แต่ละวันจะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

2ให้คนอื่นเยินยอเจ้า ไม่ใช่จากปากของเจ้าเอง ให้คนอื่นเยินยอ ไม่ใช่ออกมาจากริมฝีปากของเจ้าเอง

3หินนั้นหนัก ทรายก็แบกยาก แต่การยุแหย่ของคนโง่ ก็หนักยิ่งกว่าสองสิ่งนั้นอีก

4ความโกรธนั้นโหดร้าย ทำลายได้เหมือนน้ำท่วม แต่ใครจะทนต่อความอิจฉาริษยาได้

5การต่อว่ากันต่อหน้า ก็ยังดีกว่าความรักที่ไม่แสดงออก

6บาดแผลที่เกิดจากเพื่อน ก็มาจากความตั้งใจที่ดี แต่รอยจูบมากมายของศัตรูนั้น ก็ไม่จริงใจ

7คนที่อิ่มตื้อ รังเกียจแม้แต่น้ำผึ้ง แต่คนที่หิวจัด ของขมก็ว่าหวาน

8คนที่เร่ร่อนไปไกลบ้าน ก็เหมือนกับนกบินร่อนไปห่างรัง

9น้ำหอมและเครื่องหอมให้ความสุขกับเจ้า แต่คำแนะนำอันอ่อนหวานของเพื่อน ทำให้เจ้าสุขใจยิ่งกว่าความคิดตัวเอง

10อย่าได้ทอดทิ้งเพื่อนของเจ้า หรือเพื่อนของพ่อเจ้า เจ้าจะได้ไม่ต้องไปหาพี่น้องของเจ้าตอนที่เจ้าเจอปัญหา เพื่อนบ้านที่อยู่ใกล้ๆก็ดีกว่าพี่น้องที่อยู่ห่างไกล

11ลูกเอ๋ย ให้ฉลาดไว้ แล้วพ่อจะดีใจ แล้วถ้ามีใครมาว่าพ่อ พ่อจะได้โต้ตอบไป

12คนที่ฉลาดหลักแหลมเห็นอันตราย ก็หลบเข้าที่กำบัง แต่คนที่อ่อนต่อโลก ก็เดินเข้าไปและได้รับอันตราย

13หากเขามาค้ำประกันให้กับคนแปลกหน้า ให้ยึดเสื้อผ้าของเขาเป็นเครื่องมัดจำ หากเขาค้ำประกันให้กับคนต่างด้าว ก็ให้ยึดเครื่องประกันของเขาไว้

14คนที่มาอวยพรให้กับเพื่อนบ้านของเขา ด้วยเสียงอันดังตอนเช้ามืด เพื่อนบ้านคงถือว่าเป็นคำสาปแช่ง

15ภรรยาที่ชอบชวนทะเลาะวิวาท ก็เปรียบเหมือนหลังคาที่รั่วไม่หยุดในวันที่ฝนตก

16จะหยุดยั้งเธอไว้ก็เหมือนพยายามหยุดยั้งลม หรือพยายามกำน้ำมันด้วยมือ

17เหล็กลับเหล็กให้คมได้ คนก็ลับเพื่อนของเขาได้

18คนที่คอยดูแลต้นมะเดื่อ ก็ได้กินผลของมัน คนที่คอยเอาใจใส่ดูแลเจ้านายของเขา ก็จะได้รับรางวัล

19จิตใจสะท้อนให้เห็นตัวตนที่แท้จริง เหมือนกับน้ำที่สะท้อนให้เห็นใบหน้า

20แดนคนตายและแดนพินาศไม่เคยอิ่ม กิเลสของตาก็ไม่เคยอิ่มเหมือนกัน

21เบ้าหลอมทำให้รู้ธาตุแท้ของเงิน เตาหลอมทำให้รู้ธาตุแท้ของทอง คำสรรเสริญทำให้รู้ธาตุแท้ของคน

22ถึงจะเอาคนโง่ใส่ครก แล้วตำด้วยสาก เหมือนตำเมล็ดข้าว ความโง่ก็ยังไม่หลุดออกไปจากเขาอยู่ดี

23ให้รู้จักสภาพฝูงแพะแกะของเจ้าให้ดี ให้เอาใจใส่ดูแลฝูงสัตว์เหล่านั้น

24เพราะความมั่งคั่งไม่อยู่ถาวรตลอดไป และมงกุฎก็ไม่อยู่ตลอดไปชั่วลูกชั่วหลาน

25ให้ตัดหญ้าเอามาเป็นฟาง แล้วหญ้าใหม่ก็จะขึ้นมาแทน และให้ขึ้นไปเก็บเกี่ยวหญ้าบนเนินเขา

26แล้วเจ้าจะได้ตัดขนแกะมาทำเสื้อผ้า เจ้าจะได้ขายแพะบางส่วนมาซื้อท้องทุ่ง

27เจ้าจะมีนมแพะเหลือเฟือ เป็นอาหารของเจ้าและของครัวเรือนเจ้า และมีอาหารเลี้ยงดูพวกสาวใช้ของเจ้า

← Chapter 26 Jump to: Chapter 28 →