Jeremiah 17

Thai NTV (พระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV))

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1บาปของยูดาห์ถูกบันทึกด้วยปากกาเหล็ก ถูกจารึกบนหัวใจของพวกเขาด้วยเพชรที่ปลายปากกา และสลักที่เขาสัตว์บนแท่นบูชา

2แม้แต่ลูกๆ ของพวกเขาก็ยังจำแท่นบูชาและเทวรูปอาเชราห์ ของพวกเขาได้ ที่ข้างต้นไม้อันเขียวชอุ่มทุกต้นและบนเนินเขาสูง

3บนเทือกเขาในที่โล่ง เราจะให้ศัตรูริบความมั่งคั่งและสมบัติของเจ้าไปทั้งหมด เพราะบาปที่สถานบูชาบนภูเขาสูงทั่วอาณาเขตของเจ้า

4แผ่นดินที่เรามอบให้แก่เจ้าเป็นมรดกจะหลุดไปจากมือของเจ้า และเราจะทำให้เจ้าไปรับใช้พวกศัตรูของเจ้าในแผ่นดินที่เจ้าไม่รู้จัก เนื่องจากการที่เราถูกยั่วโทสะ ไฟจะลุกไปตลอดกาล”

5พระผู้เป็นเจ้า กล่าวดังนี้ว่า “ผู้ที่ถูกสาปแช่งคือผู้ที่ไว้วางใจในมนุษย์ และในพละกำลังของสิ่งที่เป็นเพียงเนื้อหนัง จิตใจของเขาหันเหไปจาก พระผู้เป็นเจ้า

6เขาเป็นอย่างพุ่มไม้ในทะเลทราย และจะไม่เห็นสิ่งดีอันใดเกิดขึ้น เขาจะอาศัยอยู่ในถิ่นทุรกันดาร ในแผ่นดินเค็มซึ่งไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่

7ผู้ที่เป็นสุขคือผู้ที่ไว้วางใจใน พระผู้เป็นเจ้า พระผู้เป็นเจ้า คือผู้ที่เขาไว้วางใจ

8เขาเป็นอย่างต้นไม้ที่ปลูกไว้ข้างริมน้ำ ที่แผ่รากไปถึงแหล่งน้ำ และไม่กลัวเมื่ออากาศร้อน เพราะใบยังเขียวชอุ่ม และไม่กังวลเมื่อแล้งฝน เพราะออกผลได้เสมอ”

9จิตใจลวงหลอกยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด และบิดเบือนยิ่งนัก ใครจะเข้าใจได้

10“เราคือ พระผู้เป็นเจ้า ผู้สำรวจจิตใจ และทดสอบความคิด เพื่อตอบแทนทุกคนตามวิถีทางที่เขาดำเนิน ตามผลของการกระทำของเขา”

11นกกระทากกไข่ที่ไม่ได้ออกมาเองเป็นเช่นไร คนที่ร่ำรวยโดยไร้ความเป็นธรรมก็เป็นเช่นนั้น เมื่อถึงวัยกลางคนความมั่งมีก็จะจากเขาไป และบั้นปลายก็จะปรากฏว่าเขาเป็นคนโง่เขลา

12สถานที่บริสุทธิ์ของพวกเราเป็นดั่งบัลลังก์อันสง่างาม ที่ตั้งอยู่ในที่สูงตั้งแต่แรกเริ่ม

13โอ พระผู้เป็นเจ้า ผู้เป็นความหวังของอิสราเอล ทุกคนที่ไปจากพระองค์จะได้รับความอับอาย ชื่อของบรรดาผู้ที่หันไปจากพระองค์จะถูกบันทึกในแดนของคนตาย เพราะพวกเขาได้ทอดทิ้ง พระผู้เป็นเจ้า ผู้เป็นน้ำพุแห่งชีวิต

14โอ พระผู้เป็นเจ้า โปรดรักษาข้าพเจ้าให้หายขาด และข้าพเจ้าจะได้รับการรักษา ช่วยข้าพเจ้าให้รอดพ้น และข้าพเจ้าจะรอดพ้น เพราะพระองค์คือผู้ที่ข้าพเจ้าสรรเสริญ

15ดูเถิด พวกเขาพูดกับข้าพเจ้าว่า “ไหนล่ะที่เป็นคำกล่าวของ พระผู้เป็นเจ้า ก็จงให้เป็นไปตามนั้นสิ”

16ข้าพเจ้าไม่ได้หลบเลี่ยงจากการเป็นผู้เลี้ยงดูฝูงแกะให้แก่พระองค์ และข้าพเจ้าไม่ปรารถนาให้พวกเขารับความทุกข์ พระองค์ทราบดีว่าข้าพเจ้าพูดอะไร ต่อหน้าพระองค์บ้าง

17ขอพระองค์อย่าทำให้ข้าพเจ้าหวาดหวั่น พระองค์เป็นที่พึ่งพิงของข้าพเจ้าในยามวิบัติ

18ขอให้บรรดาผู้ที่กดขี่ข่มเหงข้าพเจ้าอับอาย แต่อย่าให้ข้าพเจ้าอับอาย ให้พวกเขาหวาดหวั่นพรั่นพรึง แต่อย่าให้ข้าพเจ้าหวาดหวั่นพรั่นพรึง ขอพระองค์ให้พวกเขาได้รับความวิบัติ ทำลายพวกเขาให้พินาศ

19พระผู้เป็นเจ้า กล่าวกับข้าพเจ้าดังนี้ว่า “จงไปยืนที่ประตูหลักของเมือง ซึ่งบรรดากษัตริย์แห่งยูดาห์ผ่านเข้าออก และที่ประตูทุกประตูของเยรูซาเล็ม

20และจงพูดว่า ‘บรรดากษัตริย์แห่งยูดาห์ ชาวยูดาห์ทั้งปวง และผู้อยู่อาศัยทั้งหลายของเยรูซาเล็ม ซึ่งผ่านเข้ามาทางประตูดังกล่าว จงฟังคำกล่าวของ พระผู้เป็นเจ้า

21พระผู้เป็นเจ้า กล่าวว่า ถ้าเจ้าเห็นว่าชีวิตตนมีค่า เจ้าก็อย่าแบกหามสิ่งใดในวันสะบาโต หรือนำมันเข้ามาทางประตูของเยรูซาเล็ม

22และอย่าแบกหามสิ่งใดออกจากบ้านของพวกเจ้าในวันสะบาโต และอย่าทำงานใดๆ แต่จงถือกฎวันสะบาโตให้เป็นวันบริสุทธิ์ ตามที่เราบัญชาบรรพบุรุษของพวกเจ้า

23แต่พวกเขาไม่ฟังและไม่แม้แต่จะเงี่ยหูฟัง แต่กลับหัวแข็งไม่ฟังหรือรับคำสั่งสอน

24พระผู้เป็นเจ้า ประกาศว่า ถ้าพวกเจ้าฟังเรา และไม่แบกหามสิ่งใดเข้าทางประตูของเมืองนี้ในวันสะบาโต แต่ถือกฎวันสะบาโตให้เป็นวันบริสุทธิ์ ไม่ทำงานในวันนั้น

25แล้วจะมีบรรดากษัตริย์จากเชื้อสายของดาวิด และบรรดาผู้นำ ที่ผ่านทางประตูเมืองแห่งนี้ พวกเขาจะขี่รถศึกและม้า รวมทั้งผู้คนของยูดาห์และเยรูซาเล็มจะมาด้วย จะมีผู้คนอาศัยอยู่ที่นี่ไปตลอดกาล

26พวกเขาจะมาจากเมืองต่างๆ ของยูดาห์และจากที่ต่างๆ รอบเยรูซาเล็ม จากอาณาเขตของเบนยามินและที่ลุ่ม จากแถบภูเขาและเนเกบ ต่างก็นำสัตว์ที่ใช้เผาเป็นของถวายและเครื่องสักการะ เครื่องธัญญบูชา และกำยาน และนำเครื่องสักการะแห่งการขอบคุณมายังพระตำหนักของ พระผู้เป็นเจ้า

27แต่ถ้าพวกเจ้าไม่ฟังเราที่จะถือกฎวันสะบาโตให้เป็นวันบริสุทธิ์ แบกหามสิ่งใดและเข้าผ่านมาทางประตูของเยรูซาเล็มในวันสะบาโต เราก็จะจุดไฟให้ลุกที่ประตูของเยรูซาเล็มซึ่งจะเผาไหม้ป้อมปราการ และจะไม่มีใครดับไฟนั้นได้’”

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →