Jeremiah 48 — Thai NTV (พระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV))

1พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา พระเจ้าของอิสราเอลกล่าวถึงโมอับดังนี้ “วิบัติแก่ภูเขาเนโบ เพราะจะพังพินาศ คีริยาทาอิมเผชิญกับความอับอายเพราะถูกยึด ป้อมปราการเผชิญกับความอับอายและพังทลาย

2โมอับไม่เป็นที่ยกย่องอีกต่อไป ศัตรูวางแผนโจมตีเฮชโบนให้พินาศด้วยการพูดว่า ‘มาเถิด เรามาทำให้ประชาชาติของเขาล่มสลายลง’ โอ พวกคนบ้า พวกเจ้าด้วยที่จะถูกดับลง พวกเจ้าจะถูกล่าด้วยดาบ

3จงฟังเสียงร้องจากโฮโรนาอิมว่า ‘ที่รกร้างและความพินาศ’

4โมอับพินาศลง เด็กๆ ส่งเสียงร้อง

5พวกเขาขึ้นไปยังลูฮีท ขึ้นไปพลางร้องไห้ไป พวกเขาได้ยินเสียงร้องที่เป็นทุกข์กับความพินาศ เมื่อลงมาที่โฮโรนาอิม

6จงหนีไป เอาตัวรอดเถิด เจ้าจะเป็นเหมือนพุ่มไม้ในทะเลทราย

7เพราะเจ้าวางใจในพละกำลังและความมั่งมีของเจ้า แม้แต่ตัวเจ้าเองก็จะถูกยึดด้วย และเทพเจ้าเคโมชจะไปกับบรรดาปุโรหิตและผู้นำ ที่ถูกจับไปเป็นเชลย

8ผู้ทำลายจะมาโจมตีทุกเมือง ไม่มีเมืองใดที่จะรอดไปได้ หุบเขาจะเหี้ยนเตียน ที่ราบจะถูกทำลาย ตามที่ พระผู้เป็นเจ้า ได้กล่าวไว้

9ให้ปีกแก่โมอับ เพื่อจะได้บินหนีไปได้ เมืองต่างๆ จะกลายเป็นที่รกร้าง ไม่มีผู้ใดอาศัยอยู่

10ผู้ถูกสาปแช่งคือผู้ที่ไม่ทำงานของ พระผู้เป็นเจ้า อย่างสุดกำลัง และผู้ถูกสาปแช่งคือผู้ที่ไม่ยอมฆ่าฟันพวกเขา

11โมอับอยู่อย่างสบายตั้งแต่ยังเยาว์ เหมือนเหล้าองุ่นที่ตกตะกอน ไม่เคยถูกรินจากไหหนึ่งไปอีกไหหนึ่ง ไม่เคยถูกจับไปเป็นเชลย จึงมีรสชาติเหมือนเดิม กลิ่นก็ไม่เปลี่ยนแปลง”

12พระผู้เป็นเจ้า ประกาศว่า “แต่วันนั้นกำลังจะมาถึง เราจะให้บรรดาผู้รินซึ่งจะรินโมอับอย่างรินเหล้าองุ่นจนหมดไห และทุบไหให้แตกละเอียด

13แล้วโมอับจะอับอายเพราะเทพเจ้าเคโมช เช่นเดียวกับพงศ์พันธุ์อิสราเอลที่อับอายเมื่อไว้วางใจในเบธเอล

14เจ้าพูดได้อย่างไรว่า ‘พวกเราเป็นวีรบุรุษ และนักรบผู้กล้าหาญ’

15โมอับและเมืองต่างๆ จะถูกบุกรุกและพังยับเยิน และชายหนุ่มที่ถูกคัดเลือกแล้วได้ลงไปให้เขาสังหาร” กษัตริย์ผู้มีพระนามว่า พระผู้เป็นเจ้าจอมโยธา ประกาศดังนั้น

16“ความวิบัติของโมอับใกล้เข้ามาแล้ว และความทุกข์ทรมานของเขาจะเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว

17ทุกคนที่อยู่รอบตัวโมอับจงเศร้าใจเถิด และทุกคนที่ได้ยินกิตติศัพท์จงพูดว่า ‘คทาอันมีอานุภาพหักพังได้ถึงขนาดนี้ คทาอันสง่างาม’

18ลงมาจากความสง่า และนั่งลงบนฝุ่นที่แห้งผาก โอ ธิดาที่อาศัยอยู่ในดีโบน เพราะผู้ทำลายของโมอับได้ลงมาโจมตีเจ้า เขาได้ทำลายเมืองต่างๆ ที่คุ้มกันไว้อย่างแข็งแกร่งแล้ว

19โอ ผู้อยู่อาศัยของอาโรเออร์เอ๋ย จงยืนดูที่ข้างทาง จงถามผู้ชายที่วิ่งหนีและถามผู้หญิงที่หลบหนีว่า ‘เกิดอะไรขึ้น’

20โมอับได้รับความอับอาย เพราะล่มสลายลงแล้ว จงร้องรำพันและส่งเสียงร้อง จงประกาศบอกที่ข้างแม่น้ำอาร์โนนว่า โมอับพังยับเยินแล้ว

21การลงโทษมาถึงที่ราบสูง ถึงโฮโลน ยาซาห์ และเมฟาอาท

22ดีโบน เนโบ และเบธดิบลาธาอิม

23คีริยาทาอิม เบธกามุล เบธเมโอน

24เคริโอท โบสราห์ และทุกเมืองของแผ่นดินโมอับ ทั้งใกล้และไกล

25พละกำลังของโมอับสูญสิ้น ไม่สามารถต่อสู้ได้อีกแล้ว” พระผู้เป็นเจ้า ประกาศดังนั้น

26“จงทำให้โมอับเมา เพราะเขาฮึกเหิมต่อ พระผู้เป็นเจ้า โมอับจะเกลือกกลิ้งในอาเจียนของตนเอง และจะเป็นที่หัวเราะเยาะ

27เจ้าหัวเราะเยาะอิสราเอลมิใช่หรือ เขาถูกจับว่าเป็นขโมยหรือ เวลาที่เจ้าพูดถึงเขา เจ้าจึงได้ส่ายหัว

28โอ บรรดาผู้อาศัยอยู่ในโมอับ จงไปจากเมือง และอยู่ในโพรงหิน เป็นเหมือนนกเขาที่ทำรังบนริมผา

29เราทราบถึงความหยิ่งยโสของโมอับ โมอับยโสมาก จองหอง เย่อหยิ่ง ทะนงตัว และคิดว่าตนเลิศนัก”

30พระผู้เป็นเจ้า ประกาศดังนี้ว่า “เรารู้ถึงความยโสโอหังของโมอับ การโอ้อวดของเขาไร้ประโยชน์ การกระทำของเขาไม่เกิดประโยชน์อันใด

31ฉะนั้น เราร้องรำพันให้แก่โมอับ เราส่งเสียงร้องให้แก่ทุกคนของโมอับ เราร้องคร่ำครวญให้แก่ผู้คนของคีร์เฮเรส

32โอ เถาของสิบมาห์ เราร้องไห้ ให้เจ้ามากกว่าร้องให้แก่ยาเซอร์ กิ่งก้านของเจ้าแผ่ข้ามทะเลออกไป จนถึงทะเลแห่งยาเซอร์ ผู้ทำลายได้ทำความเสียหาย แก่ผลไม้ฤดูร้อนและผลองุ่นของเจ้า

33ความยินดีและร่าเริงใจถูกริบไป จากแผ่นดินอันอุดมของโมอับ เราได้ทำให้เครื่องสกัดเหล้าองุ่นหยุดสกัด ไม่มีผู้ใดย่ำองุ่นด้วยเสียงตะโกนแห่งความยินดี เสียงตะโกนไม่ใช่เสียงแห่งความยินดี

34เสียงร้องของพวกเขาดังขึ้นจากเฮชโบนจนถึงเอเลอาเลห์และยาฮาส จากโศอาร์ไปจนถึงโฮโรนาอิมและเอกลัทเชลีชิยาห์ เพราะน้ำในนิมริมแห้งเหือด

35และเราจะทำให้ผู้มอบเครื่องสักการะที่สถานบูชาบนภูเขาสูงและเผาเครื่องหอมแก่เทพเจ้าของเขาหยุดกระทำในโมอับ” พระผู้เป็นเจ้า ประกาศดังนั้น

36“ฉะนั้น ใจของเราโอดครวญถึงโมอับเหมือนเสียงขลุ่ย ใจของเราโอดครวญเหมือนเสียงขลุ่ยถึงผู้คนของคีร์เฮเรส ฉะนั้นความมั่งมีที่พวกเขาได้มาก็สาบสูญแล้ว

37ด้วยว่าทุกคนถูกโกนศีรษะ และเคราก็ถูกโกน มือของทุกคนถูกกรีด และใช้ผ้ากระสอบคาดเอว

38มีแต่เสียงร้องรำพันบนดาดฟ้าหลังคาบ้านของโมอับและที่ลานชุมนุม เพราะเราได้ทำให้โมอับเป็นอย่างภาชนะแตกที่ไม่มีใครต้องการ” พระผู้เป็นเจ้า ประกาศดังนั้น

39“มันแตกมากอะไรเช่นนี้ ฟังพวกเขาร้องรำพัน โมอับได้หันหลังกลับด้วยความอดสู ดังนั้นโมอับจึงกลายเป็นที่หัวเราะเยาะ และน่าหวาดกลัวต่อทุกคนที่อยู่รอบข้าง”

40พระผู้เป็นเจ้า กล่าวดังนี้ว่า “ดูเถิด ผู้หนึ่งจะบินโฉบมาเหมือนนกอินทรี และกางปีกออกโจมตีโมอับ

41เมืองต่างๆ และป้อมปราการ ที่คุ้มกันอย่างแข็งแกร่งจะถูกยึด ใจของบรรดานักรบของโมอับจะ เป็นอย่างใจของผู้หญิงที่เจ็บครรภ์

42โมอับจะถูกทำลายและจะไม่เป็นชนชาติอีกต่อไป เพราะเขาฮึกเหิมต่อ พระผู้เป็นเจ้า

43โอ ผู้อยู่อาศัยของโมอับเอ๋ย ความน่ากลัว หลุมพราง และกับดักอยู่ตรงหน้าเจ้า” พระผู้เป็นเจ้า ประกาศดังนั้น

44“ผู้ใดก็ตามที่หนีจากความน่ากลัว ก็จะตกในหลุมพราง และผู้ที่ปีนออกจากหลุมพราง ก็จะถูกจับในกับดัก เพราะเราจะให้โมอับประสบกับสิ่งเหล่านี้ ซึ่งเป็นปีแห่งการลงโทษพวกเขา พระผู้เป็นเจ้า ประกาศดังนั้น

45บรรดาผู้ลี้ภัยหยุดแน่นิ่ง ในร่มเงาของเฮชโบน ด้วยว่า มีไฟลุกจากเฮชโบน เปลวไฟจากบ้านของสิโหน ไฟได้ทำลายหน้าผากของโมอับ และกะโหลกของพวกที่ส่งเสียงโอ้อวด

46โอ โมอับเอ๋ย วิบัติจงเกิดแก่เจ้า ชนชาติของเทพเจ้าเคโมชถูกทำลาย บรรดาบุตรชายของเจ้าถูกจับไปเป็นเชลย และบุตรหญิงของเจ้าถูกจับกุม

47แต่เรายังจะทำให้ความมั่งมีของโมอับ คืนสู่สภาพเดิมในภายหลัง พระผู้เป็นเจ้า ประกาศดังนั้น” การตัดสินลงโทษโมอับเป็นไปตามนั้น