Jeremiah 5

Thai NTV (พระคัมภีร์ ฉบับแปลใหม่ (NTV))

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1“จงวิ่งไปให้ทั่วทุกถนนของเยรูซาเล็ม จงสังเกตดู ค้นหาที่ลานชุมนุมในเมือง และดูซิว่าเจ้าจะพบใครสักคน ที่มีความเที่ยงธรรม และแสวงหาความจริง เพื่อเราจะให้อภัยทั้งเมืองได้

2ถึงแม้พวกเขาจะพูดว่า ‘ตราบที่ พระผู้เป็นเจ้า มีชีวิตอยู่ฉันใด’ พวกเขาก็สาบานไม่จริง”

3โอ พระผู้เป็นเจ้า พระองค์มองหาผู้ยึดมั่นในความจริงแน่ทีเดียว พระองค์ได้ฟาดฟันพวกเขา แต่เขากลับไม่รู้สึกปวดร้าวเลย พระองค์ทำให้พวกเขาเกือบพินาศ แต่พวกเขาก็ยังเพิกเฉยต่อบทเรียนที่ได้รับ พวกเขาทำให้หน้าแข็งกระด้างยิ่งกว่าหิน และปฏิเสธที่จะกลับใจ

4ข้าพเจ้าจึงพูดว่า “คนเหล่านี้เป็นเพียงผู้ยากไร้ พวกเขาไร้ความคิดอ่าน เพราะพวกเขาไม่รู้จักวิถีทางของ พระผู้เป็นเจ้า ความเที่ยงธรรมของพระเจ้าของเขา

5ข้าพเจ้าจะไปหาบรรดาผู้ที่มีอิทธิพล และจะพูดกับเขา เพราะพวกเขารู้จักวิถีทางของ พระผู้เป็นเจ้า ความเที่ยงธรรมของพระเจ้าของเขา” แต่พวกเขาทุกคนเป็นเหมือนกัน คือได้หักแอก และตัดสิ่งที่ผูกไว้ให้หลุดออกไป

6ฉะนั้น สิงโตจากป่าตัวหนึ่งจะฆ่าพวกเขา สุนัขป่าจากทะเลทรายตัวหนึ่งจะฉีกร่างของพวกเขาออกเป็นชิ้นๆ เสือดาวตัวหนึ่งคอยจับจ้องเมืองของพวกเขา ทุกคนที่ฝ่าออกไปจะถูกฉีกร่างออกเป็นชิ้นๆ เพราะพวกเขาล่วงละเมิดหลายประการ และหันเหไปจากพระเจ้าครั้งแล้วครั้งเล่า

7“เราจะให้อภัยเจ้าได้อย่างไร ลูกๆ ของเจ้าได้ทอดทิ้งเราแล้ว และยังได้สาบานต่อรูปเคารพซึ่งไม่ใช่เทพเจ้า เราจัดหาทุกสิ่งให้แก่พวกเขา แต่พวกเขาก็ยังไม่ซื่อสัตย์ต่อเรา และกรูกันไปยังบ้านหญิงแพศยา

8พวกเขาเป็นเหมือนม้าตัวผู้สำหรับทำพันธุ์ที่ถูกเลี้ยงไว้อย่างดีและมีกำลังมาก แต่ละตัวมีความใคร่ต่อภรรยาเพื่อนบ้านของตน

9พระผู้เป็นเจ้า ประกาศว่า เราควรจะลงโทษพวกเขา เพราะเรื่องเหล่านี้มิใช่หรือ และเราควรจะแก้แค้นประชาชาติ ที่เป็นอย่างนี้มิใช่หรือ

10จงเดินไปให้ทั่วแนวไร่องุ่นและทำลายเสีย แต่อย่าทำลายจนหมดสิ้น ตัดกิ่งก้านองุ่นลงให้หมด เพราะไม่ใช่กิ่งก้านของ พระผู้เป็นเจ้า

11พระผู้เป็นเจ้า ประกาศว่า เพราะพงศ์พันธุ์อิสราเอลและพงศ์พันธุ์ยูดาห์ ร้ายกาจต่อเราเหลือเกิน

12พวกเขาไม่ได้พูดความจริงในเรื่องของ พระผู้เป็นเจ้า และได้พูดว่า ‘พระองค์จะไม่ทำอะไรหรอก ความวิบัติจะไม่เกิดขึ้นกับพวกเรา เราจะไม่เผชิญกับการสู้รบหรือการอดอยาก

13บรรดาผู้เผยคำกล่าวจะเป็นดั่งลม พระผู้เป็นเจ้า ไม่ได้กล่าวสิ่งใดผ่านพวกเขา ขอให้สิ่งที่พวกเขาพูดเกิดขึ้นกับพวกเขา’”

14ฉะนั้น พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าจอมโยธากล่าวดังนี้ “เพราะพวกเขาได้พูดเช่นนี้ ดูเถิด เราทำให้คำกล่าวของเราเป็นดั่งไฟในปากของเจ้า ประชาชนเหล่านี้จะเป็นดั่งไม้ และไฟจะเผาไหม้พวกเขา”

15พระผู้เป็นเจ้า ประกาศดังนี้ว่า “ดูเถิด พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย เรากำลังนำประชาชาติหนึ่งจากแดนไกลมาโจมตีเจ้า เป็นประชาชาติที่ทรหดอดทน เป็นประชาชาติมาแต่โบราณ เป็นประชาชาติที่มีภาษาที่เจ้าไม่รู้จัก และไม่สามารถเข้าใจได้ว่าเขาพูดอะไร

16แล่งธนูของพวกเขาเปรียบได้กับถ้ำเก็บศพที่เปิดไว้ ทุกคนเป็นนักรบผู้กล้าหาญ

17พวกเขาจะกินอาหารและสิ่งที่เจ้าเก็บเกี่ยวจนหมดสิ้น เขาจะฆ่าบุตรชายและบุตรหญิงของเจ้าเสียสิ้น เขาจะฆ่าแพะแกะและโคของเจ้าให้หมด เขาจะกินจากเถาองุ่นและต้นมะเดื่อของเจ้าจนหมดสิ้น พวกเขาจะโจมตีเมืองต่างๆ ของเจ้า ที่คุ้มกันไว้อย่างแข็งแกร่งด้วยคมดาบ”

18พระผู้เป็นเจ้า ประกาศดังนี้ว่า “แต่ถึงแม้ในเวลานั้น เราก็จะไม่กำจัดพวกเจ้าจนหมดสิ้น

19และเมื่อประชาชนของเจ้าพูดว่า ‘ทำไม พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของพวกเราจึงได้กระทำสิ่งเหล่านี้ต่อพวกเรา’ เจ้าจงพูดกับพวกเขาว่า ‘เพราะพวกเจ้าได้ทอดทิ้งเรา และไปนมัสการบรรดาเทพเจ้าต่างชาติในแผ่นดินของเจ้า เจ้าก็จะไปรับใช้พวกชาวต่างชาติในแผ่นดินที่ไม่ได้เป็นของเจ้า’

20จงประกาศแก่พงศ์พันธุ์ยาโคบ ให้เป็นที่รู้ในยูดาห์ว่า

21โอ จงฟังให้ดี ประชาชนผู้โง่เขลาและไร้สติเอ๋ย เจ้ามีตาแต่มองไม่เห็น มีหูแต่ไม่ได้ยิน”

22พระผู้เป็นเจ้า ประกาศดังนี้ว่า “พวกเจ้าไม่เกรงกลัวเราหรือ เจ้าไม่สะทกสะท้าน ณ เบื้องหน้าเราหรือ เราใช้ทรายเป็นเขตกั้นสำหรับทะเล เป็นที่กั้นอันถาวรที่จะข้ามไปไม่ได้ แม้ว่าคลื่นซัดแต่ไม่สามารถข้ามไปได้ แม้ว่าคลื่นคำรามแต่ก็พังทลายผ่านไปไม่ได้

23แต่ประชาชนเหล่านี้มีใจดื้อดึงและขัดขืน พวกเขาออกนอกลู่นอกทางและจากเราไป

24พวกเขาไม่แม้แต่จะคิดในใจว่า ‘พวกเราควรจะเกรงกลัว พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้าของเรา พระองค์ให้ฝนตกตามฤดูกาล คือฝนต้นฤดูและฝนปลายฤดู และให้พวกเราได้เก็บเกี่ยวตามกำหนด’

25ความชั่วของพวกเจ้าทำให้สิ่งเหล่านั้นไม่เกิดขึ้น และบาปของพวกเจ้าทำให้ไม่ได้รับสิ่งดีๆ

26เพราะพวกคนชั่วอยู่ในหมู่ชนชาติของเรา พวกเขาซุ่มรออย่างคนคอยดักนก พวกเขาวางกับดักเพื่อจับมนุษย์

27บ้านของพวกเขามีแต่ความลวงหลอก เหมือนกับกรงที่เต็มไปด้วยนก ฉะนั้นพวกเขาจึงกลายเป็นคนใหญ่โตและมั่งมี

28พวกเขาอ้วนพี พวกเขาอ้วนท้วน และกระทำความชั่วอย่างไม่มีขอบเขต และตัดสินคนด้วยความไม่เป็นธรรม เขาเอาเปรียบเด็กกำพร้าเพื่อผลประโยชน์ของตนเอง และไม่ปกป้องให้ผู้ยากไร้ใช้สิทธิของเขา

29พระผู้เป็นเจ้า ประกาศว่า เราควรจะลงโทษพวกเขาเพราะเรื่องเหล่านี้มิใช่หรือ และเราควรจะแก้แค้นประชาชาติ ที่เป็นอย่างนี้มิใช่หรือ

30สิ่งที่เลวร้ายและน่ากลัว ได้เกิดขึ้นในแผ่นดิน

31บรรดาผู้เผยคำกล่าวเผยความอย่างผิดๆ ส่วนบรรดาปุโรหิตก็ปกครองไปตามคำบัญชาของพวกเขา ชนชาติของเราก็ยินดีทำตาม แต่ในที่สุดพวกเจ้าจะทำอย่างไร

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →