Acts 27 — Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

1เมื่อมีมติให้เราลงเรือไปประเทศอิตาลี เปาโลและนักโทษคนอื่นๆ จึงถูกส่งตัวให้นายร้อยชื่อยูเลียสจากกองทหารของจักรวรรดิ

2เราลงเรือจากเมืองอัดรามิททิยุมซึ่งกำลังจะแล่นไปยังท่าเรือต่างๆ ตามชายฝั่งของแคว้นเอเชีย แล้วเรือก็ออกทะเล อาริสทารคัสชาวมาซิโดเนียจากเมืองเธสะโลนิกาอยู่กับเราด้วย

3วันรุ่งขึ้นเราถึงเมืองไซดอน ยูเลียสเมตตาเปาโล อนุญาตเปาโลไปหาเพื่อนฝูงเพื่อจะได้จัดหาสิ่งจำเป็นให้เขา

4จากที่นั่นเราออกทะเลอีกครั้ง โดยแล่นไปด้านปลอดลมของเกาะไซปรัส เพราะลมกำลังพัดต้านเรา

5เมื่อแล่นข้ามทะเลนอกชายฝั่งแคว้นซิลีเซียกับปัมฟีเลีย เราก็มาถึงเมืองมิราในแคว้นลีเซีย

6ที่นั่นนายร้อยพบเรือจากอเล็กซานเดรียกำลังจะไปอิตาลี จึงให้พวกเราลงเรือลำนี้

7เราแล่นเรืออย่างเชื่องช้าอยู่หลายวัน และมาถึงเมืองคนีดัสด้วยความลำบาก เมื่อลมแรงจนเราแล่นต่อไม่ไหว เราจึงเปลี่ยนมาด้านปลอดลมของเกาะครีตตรงข้ามเมืองสัลโมเน

8เราแล่นเรือเลียบฝั่งอย่างยากเย็น และมาถึงที่หนึ่งชื่อว่าท่างามใกล้เมืองลาเซีย

9เมื่อเสียเวลาไปมากและการเดินเรือก็อันตราย เพราะเป็นช่วงหลังวันลบบาป เปาโลจึงเตือนว่า

10“ท่านทั้งหลาย ข้าพเจ้าเห็นว่าการเดินทางนี้จะประสบหายนะ และนำความเสียหายใหญ่หลวงมาให้กับทั้งเรือและสินค้า รวมถึงชีวิตของพวกเราด้วย”

11แต่แทนที่นายร้อยจะฟังเปาโล กลับไปเชื่อคำแนะนำของกัปตันและเจ้าของเรือ

12เนื่องจากท่างามนี้ไม่เหมาะจะจอดเรือในฤดูหนาว คนส่วนใหญ่จึงตกลงว่าควรแล่นเรือต่อ โดยหวังว่าจะไปถึงเมืองฟีนิกซ์และจอดพักช่วงฤดูหนาวที่นั่น นี่คือท่าเรือในเกาะครีตหันหน้าไปทางตะวันตกเฉียงใต้และตะวันตกเฉียงเหนือ

13เมื่อลมใต้พัดมาเบาๆ พวกเขาเห็นว่านี่เป็นโอกาส จึงถอนสมอแล้วแล่นเรือไปตามชายฝั่งเกาะครีต

14ไม่นานก็มีลมพายุหมุนที่เรียกว่า “ลมตะวันออกเฉียงเหนือ” พัดกวาดลงมาจากเกาะ

15เรือติดอยู่ในพายุและต้านลมไม่ไหว เราจึงปล่อยเรือไปตามลม

16ขณะกำลังผ่านด้านปลอดลมของเกาะเล็กๆ ชื่อคาวดา เราก็แทบจะเสียเรือชูชีพไป

17พวกเขาก็ยกมันขึ้นเรือ แล้วเอาเชือกลอดใต้ท้องเรือใหญ่เพื่อยึดไว้ด้วยกัน เพราะกลัวว่าเรือจะเกยตื้นบนสันดอนเสอร์ทิส พวกเขาจึงหย่อนสมอ แล้วปล่อยเรือไปตามลม

18พายุซัดกระหน่ำเรืออย่างหนัก วันรุ่งขึ้นพวกเขาต้องเริ่มโยนสินค้าทิ้งลงทะเล

19ในวันที่สามก็ทิ้งอุปกรณ์ประจำเรือต่างๆ ด้วยมือตนเอง

20เมื่อไม่เห็นแสงเดือนแสงตะวันมาหลายวันและพายุยังพัดกระหน่ำ ในที่สุดเราก็หมดหวังที่จะรอดชีวิต

21หลังจากที่ไม่ได้กินอะไรมาหลายวัน เปาโลก็ยืนขึ้นพูดต่อหน้าพวกเขาว่า “พวกท่านควรฟังคำแนะนำของข้าพเจ้าว่า อย่าแล่นเรือออกจากเกาะครีต จะได้ไม่ต้องเจออันตรายและการสูญเสียอย่างนี้

22แต่ตอนนี้ขอให้ท่านเข้มแข็งไว้ เพราะจะไม่มีใครตาย มีแต่เรือเท่านั้นที่จะอับปาง

23เมื่อคืนนี้ ทูตสวรรค์ที่มาจากพระเจ้า ผู้เป็นเจ้าของชีวิตที่ข้าพเจ้ารับใช้ มายืนอยู่ข้างๆ

24และบอกว่า ‘เปาโลอย่ากลัวเลย เจ้าต้องไปยืนให้การต่อหน้าซีซาร์ และพระเจ้าเมตตาให้คนที่อยู่ในเรือกับเจ้ารอดชีวิต’

25ดังนั้นขอให้ท่านเข้มแข็งไว้ เพราะข้าพเจ้าเชื่อในพระเจ้าว่า สิ่งนี้จะเป็นไปตามที่พระองค์บอก

26อย่างไรก็ตามเราจะต้องเกยตื้นที่เกาะสักแห่ง”

27คืนที่สิบสี่ เรือของเรายังลอยในทะเลอาเดรียติก ราวๆ เที่ยงคืนพวกลูกเรือรู้สึกได้ว่าใกล้ฝั่งแล้ว

28พวกเขาจึงหยั่งระดับน้ำดู พบว่าน้ำลึกประมาณ 37 เมตร จากนั้นไม่นาน เขาก็หยั่งระดับน้ำดูอีกและพบว่าลึกประมาณ 27 เมตร

29เรากลัวว่าเรือจะกระแทกกับโขดหินจึงทิ้งสมอสี่ตัวลงจากท้ายเรือ และอธิษฐานให้ถึงรุ่งเช้าเร็วๆ

30พวกลูกเรือพยายามที่จะหลบหนี จึงปล่อยเรือชูชีพลงทะเล ทำทีว่าจะทอดสมอลงจากหัวเรือ

31เปาโลบอกนายร้อยและพวกทหารว่า “ถ้าคนพวกนี้ไม่อยู่ในเรือ พวกท่านก็จะไม่รอด”

32พวกทหารจึงตัดเชือกที่ยึดเรือชูชีพแล้วปล่อยให้ลอยไป

33จวนรุ่งสางเปาโลชักชวนให้ทุกคนกินอาหาร เขาพูดว่า “ในช่วงสิบสี่วันที่ผ่านมา พวกท่านกระวนกระวายใจ และกินอะไรไม่ลง

34ดังนั้น ขอให้ท่านกินอาหารบ้าง ประทังชีวิตไว้ จะไม่มีใครต้องเสียแม้ผมสักเส้นเดียว”

35หลังจากพูดเสร็จ เปาโลก็หยิบขนมปังและขอบคุณพระเจ้าต่อหน้าพวกเขาทั้งหมด แล้วหักขนมปังกิน

36พวกเขาทุกคนได้รับกำลังใจและเริ่มกินอาหาร

37เรามีกันทั้งหมด 276 คนบนเรือ

38เมื่อพวกเขาอิ่มแล้วก็โยนข้าวสาลีทิ้งลงทะเลให้เรือเบาขึ้น

39พอรุ่งเช้า พวกเขาจำแผ่นดินไม่ได้ว่าเป็นที่ไหน แต่เห็นอ่าวที่มีหาด จึงตัดสินใจจะแล่นเรือเกยหาดถ้าทำได้

40พวกเขาตัดสมอเรือทิ้งลงทะเล และขณะเดียวกันก็แก้เชือกที่มัดหางเสือออก แล้วชักใบเรือขึ้นให้รับลม แล่นตรงเข้าหาฝั่ง

41แต่เรือชนสันดอนและเกยตื้น หัวเรือติดแน่นขยับไม่ได้ และท้ายเรือก็แตกเป็นเสี่ยงๆ เพราะแรงคลื่นซัด

42พวกทหารวางแผนจะฆ่านักโทษเพื่อป้องกันไม่ให้มีใครว่ายน้ำหนี

43แต่นายร้อยต้องการที่จะไว้ชีวิตเปาโล จึงห้ามไม่ให้พวกนั้นทำตามแผน และสั่งคนที่ว่ายน้ำเป็นให้กระโดดลงน้ำขึ้นฝั่งก่อน

44ส่วนคนที่เหลือก็เกาะไม้กระดานหรือชิ้นส่วนเรือลอยไป โดยวิธีนี้ทุกคนจึงขึ้นฝั่งอย่างปลอดภัย