Acts 7 — Thai TCV 2025 (คัมภีร์ ฉบับไทยสามัญ)

1มหาปุโรหิตจึงถามสเทเฟนว่า “ข้อกล่าวหานี้จริงหรือ”

2สเทเฟนตอบว่า “พี่น้องและผู้อาวุโสทั้งหลาย โปรดฟังข้าพเจ้า! พระเจ้าผู้เต็มด้วยสง่าราศีได้ปรากฏตัวต่ออับราฮัมบรรพบุรุษของเรา ขณะที่เขายังอยู่ในเมโสโปเตเมียก่อนจะมาอยู่ในฮาราน

3พระเจ้าพูดว่า ‘จงทิ้งบ้านเมืองและชนชาติของเจ้า ไปยังดินแดนที่เราจะแสดงแก่เจ้า’

4อับราฮัมจึงออกจากดินแดนของชาวเคลเดีย ไปตั้งรกรากที่เมืองฮาราน หลังจากที่พ่อของเขาสิ้นชีวิต พระเจ้าก็ให้เขามายังดินแดนที่พวกท่านอาศัยอยู่ตอนนี้

5พระเจ้าไม่ให้กรรมสิทธิ์ใดๆ กับเขาที่นี่ แม้แต่ที่ดินเท่าฝ่าเท้า แต่พระเจ้าได้สัญญาว่า อับราฮัมกับลูกหลานจะได้ครอบครองแผ่นดินนี้ ทั้งที่ตอนนั้นเขาไม่มีลูกสักคน

6พระเจ้าพูดกับอับรามว่า ‘ลูกหลานของเจ้าจะเป็นคนต่างด้าวในต่างแดนเป็นเวลาสี่ร้อยปี และเขาจะตกเป็นทาสและถูกกดขี่ข่มเหง

7แต่เราจะลงโทษชนชาติที่เขาเป็นทาสรับใช้ และหลังจากนั้นเขาจะออกจากประเทศนั้นและมานมัสการเราที่นี่’

8แล้วพระองค์ให้พันธสัญญาแห่งการเข้าสุหนัตกับอับราฮัม ต่อมาอับราฮัมมีลูกชายชื่ออิสอัค และให้เข้าสุหนัตตอนอายุแปดวัน ภายหลังอิสอัคให้ลูกชายคือยาโคบเข้าสุหนัต และยาโคบก็ทำเช่นเดียวกันกับลูกชายทั้งสิบสองคนซึ่งเป็นบรรพบุรุษของเรา”

9เพราะบรรพบุรุษเหล่านั้นอิจฉาโยเซฟ จึงขายเขาไปเป็นทาสในอียิปต์ แต่พระเจ้าอยู่กับโยเซฟ

10และช่วยเขาให้พ้นจากปัญหาทั้งปวง ให้เขามีปัญญา เป็นที่โปรดปรานของฟาโรห์ กษัตริย์แห่งอียิปต์ ถึงกับให้ปกครองทั้งอียิปต์และราชสำนัก

11ต่อมาเกิดการกันดารอาหารทั่วทั้งอียิปต์และคานาอัน ทำให้เกิดความทุกข์เข็ญครั้งใหญ่ และบรรพบุรุษของเราหาอาหารไม่ได้เลย

12เมื่อยาโคบได้ข่าวว่ามีข้าวอยู่ที่อียิปต์จึงส่งบรรพบุรุษของเราไปที่นั่นครั้งแรก

13พอครั้งที่สองโยเซฟแสดงตัวให้พี่น้องของเขารู้ และฟาโรห์ก็ได้รู้จักครอบครัวของโยเซฟด้วย

14จากนั้นโยเซฟส่งคนไปรับยาโคบพ่อของเขาและญาติพี่น้องมา รวมทั้งสิ้น 75 คน

15แล้วยาโคบลงไปอยู่ที่อียิปต์ซึ่งเขาและบรรพบุรุษของเราก็อาศัยอยู่จนสิ้นชีวิตลงที่นั่น

16ร่างของพวกเขาได้นำกลับมาฝังในสุสานที่เมืองเชเคม ซึ่งอับราฮัมได้ใช้เงินจำนวนหนึ่งซื้อมาจากลูกชายของฮาโมร์

17เมื่อใกล้ถึงเวลาที่สัญญา ซึ่งพระเจ้าให้ไว้กับอับราฮัมจะเป็นจริง จำนวนคนของเราในอียิปต์ก็ทวีขึ้นมาก

18เมื่อกษัตริย์องค์ใหม่ซึ่งไม่รู้จักโยเซฟขึ้นครองอียิปต์

19กษัตริย์องค์นี้ใช้อุบายจัดการคนของเรา กดขี่บรรพบุรุษของเรา บังคับให้ทิ้งทารกเกิดใหม่ให้ตาย

20ในช่วงนั้นโมเสสเกิดมาและพิเศษกว่าเด็กทั่วไป เขาได้รับการดูแลในบ้านของพ่อจนอายุสามเดือน

21เมื่อถูกนำไปทิ้งข้างนอก ธิดาของฟาโรห์ก็เก็บเขาได้ และรับไปเลี้ยงเป็นโอรสของเธอ

22โมเสสได้รับการศึกษาวิชาความรู้ทุกแขนงของอียิปต์ มีอำนาจทั้งวาจาและการกระทำ

23เมื่ออายุสี่สิบปี โมเสสตัดสินใจไปเยี่ยมพี่น้องชาวอิสราเอลของเขา

24เขาเห็นชาวอิสราเอลคนหนึ่งถูกคนอียิปต์รังแก ก็เข้าไปช่วย และฆ่าชาวอียิปต์นั้นเป็นการแก้แค้น

25โมเสสคิดว่าพี่น้องของตนจะตระหนักว่า พระเจ้าใช้เขาให้มาช่วย แต่พวกเขาไม่เข้าใจเรื่องนี้เลย

26วันรุ่งขึ้น โมเสสเห็นชาวอิสราเอลสองคนทะเลาะกัน จึงพยายามไกล่เกลี่ยว่า “พวกท่านเป็นพี่น้องกัน มาทำร้ายกันเองทำไม”

27แต่คนที่กำลังทำร้ายอีกคนก็ผลักโมเสสออก และพูดว่า “ใครตั้งให้เจ้าเป็นเจ้านายปกครองและเป็นคนตัดสินพวกเรา

28เจ้าคิดจะฆ่าข้าอย่างที่ฆ่าคนอียิปต์เมื่อวานนี้หรือ”

29พอได้ยินอย่างนั้น โมเสสก็หนีไปอาศัยอยู่ที่มีเดียนในฐานะคนต่างชาติ และมีลูกชายสองคน

30สี่สิบปีต่อมา ทูตสวรรค์องค์หนึ่งมาปรากฏแก่โมเสสเป็นเปลวไฟลุกโชนกลางพุ่มไม้ในถิ่นทุรกันดารใกล้ภูเขาซีนาย

31โมเสสเห็นแล้วก็อัศจรรย์ใจ เมื่อเข้าไปดูใกล้ๆ ก็ได้ยินเสียงองค์พระผู้เป็นเจ้าว่า

32“เราเป็นพระเจ้าของบรรพบุรุษเจ้า พระเจ้าของอับราฮัม อิสอัค และยาโคบ” โมเสสกลัวจนตัวสั่นและไม่กล้ามอง

33แล้วองค์พระผู้เป็นเจ้าพูดกับเขาว่า “จงถอดรองเท้าออก เพราะเจ้ากำลังยืนอยู่บนพื้นดินศักดิ์สิทธิ์

34เราได้เห็นคนของเราถูกข่มเหงในอียิปต์ เราได้ยินเสียงคร่ำครวญของพวกเขา เราจึงลงมาเพื่อปลดปล่อยเขาให้เป็นอิสระ มาเถิด เราจะส่งเจ้ากลับไปยังอียิปต์”

35โมเสสคนนี้ที่ถูกพวกเขาปฏิเสธว่า “ใครตั้งให้เจ้าเป็นเจ้านายปกครองและเป็นคนตัดสิน” พระเจ้าเองที่ส่งเขามา ให้เป็นผู้ปกครองและผู้ปลดปล่อยผ่านทางทูตสวรรค์ที่ปรากฏแก่เขาในพุ่มไม้

36โมเสสได้นำพวกเขาออกจากอียิปต์ ทำปาฏิหาริย์และหมายสำคัญต่างๆ ในอียิปต์ ทะเลแดง และในถิ่นทุรกันดารตลอดสี่สิบปี

37โมเสสคนนี้เองที่บอกชนอิสราเอลว่า “พระเจ้าจะตั้งผู้เผยพระวจนะคนหนึ่งขึ้นมาเพื่อท่านเหมือนกับข้าพเจ้า เขาจะมาจากหมู่ประชาชนของท่าน”

38โมเสสคนนี้ได้อยู่กับหมู่ชนในถิ่นทุรกันดาร อยู่กับทูตสวรรค์บนภูเขาซีนาย และกับบรรพบุรุษของเรา เขารับถ้อยคำที่ให้ชีวิตซึ่งสืบทอดมาถึงเรา

39แต่บรรพบุรุษของเราไม่ยอมเชื่อฟัง กลับปฏิเสธเขา และใจคิดจะกลับอียิปต์

40พวกเขาบอกอาโรนว่า “ช่วยสร้างเทพเจ้าผู้ที่จะนำหน้าพวกเราไป เพราะเราไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับโมเสสผู้ที่นำเราออกมาจากอียิปต์”

41ในเวลานั้นพวกเขาสร้างเทวรูปลูกวัว มอบเครื่องบูชาให้เทวรูปนั้น และเฉลิมฉลองสิ่งที่ปั้นขึ้นมากับมือ

42แต่พระเจ้าหันหลังให้พวกเขา ปล่อยให้นมัสการพระอาทิตย์ พระจันทร์และหมู่ดาว ตามที่เขียนไว้ในหนังสือของผู้เผยพระวจนะว่า “พงศ์พันธุ์อิสราเอลเอ๋ย ตลอดสี่สิบปีในถิ่นทุรกันดาร เจ้าได้มอบเครื่องบูชาและของถวายแก่เราหรือ

43เจ้าขนพลับพลาของพระโมเลค และดาวแห่งพระเรฟานเทพเจ้าของเจ้าไปด้วย รูปเคารพต่างๆ ที่เจ้าสร้างขึ้นมากราบไหว้ ฉะนั้นเราจะทำให้เจ้าถูกพาไปเป็นเชลย ไกลกว่าบาบิโลน”

44บรรพบุรุษของเรามีพลับพลาแห่งสักขีพยานอยู่ด้วยในถิ่นทุรกันดาร ซึ่งสร้างขึ้นตามที่พระเจ้าสั่งโมเสสตามแบบที่เขาได้เห็น

45เมื่อได้รับพลับพลาแล้ว บรรพบุรุษของเราก็ขนไปด้วยภายใต้การนำของโยชูวา เมื่อเข้ายึดครองดินแดนจากชนชาติต่างๆ ที่พระเจ้าขับไล่ไปต่อหน้าพวกเขา พลับพลานี้ก็อยู่ที่นั่นจนถึงสมัยของดาวิด

46ผู้ที่พระเจ้าโปรดปราน ดาวิดขอสร้างบ้านให้กับพระเจ้าของยาโคบ

47แต่กลับเป็นโซโลมอนที่ได้สร้างบ้านให้พระองค์

48อย่างไรก็ดี องค์ผู้สูงสุดไม่ได้อยู่ในบ้านที่มนุษย์สร้างขึ้น ดังที่ผู้เผยพระวจนะพูดไว้ว่า

49“องค์พระผู้เป็นเจ้าพูดว่า สวรรค์เป็นบัลลังก์ของเรา และโลกคือแท่นวางเท้าของเรา แล้วบ้านที่เจ้าจะสร้างให้เรา เป็นแบบไหนกัน หรือที่พักสงบของเราอยู่ที่ไหน

50มือเรามิใช่หรอกหรือ ที่สร้างสรรพสิ่งเหล่านี้ขึ้น

51พวกหัวแข็ง จิตใจกับหูไม่ได้เข้าสุหนัต พวกท่านก็ทำเหมือนบรรพบุรุษของตน คือต่อต้านพระวิญญาณบริสุทธิ์เสมอ

52มีผู้เผยพระวจนะคนไหนบ้าง ที่ไม่ถูกบรรพบุรุษของท่านข่มเหง พวกเขาฆ่าแม้คนที่ทำนายถึงการมาขององค์ผู้ชอบธรรม และตอนนี้พวกท่านก็ยังทรยศและฆ่าพระองค์

53ท่านเป็นผู้ได้รับกฎบัญญัติผ่านทางทูตสวรรค์ แต่กลับไม่ได้เชื่อฟังกฎบัญญัตินั้น”

54เมื่อสมาชิกสภาได้ยินอย่างนั้นก็โกรธจัด และขบกรามแยกเขี้ยวใส่สเทเฟน

55แต่สเทเฟนเต็มไปด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์ เงยหน้าขึ้นมองฟ้า เห็นสง่าราศีของพระเจ้า และพระเยซูยืนอยู่ด้านขวามือของพระเจ้า

56เขาจึงพูดว่า “ดูสิ ข้าพเจ้าเห็นสวรรค์เปิดออกและบุตรมนุษย์ยืนอยู่ด้านขวามือของพระเจ้า”

57ถึงตรงนี้ พวกนั้นเอามืออุดหูร้องตะโกนสุดเสียง และวิ่งกรูกันเข้าใส่สเทเฟน

58ลากเขาออกจากเมือง และรุมขว้างก้อนหินใส่ ขณะเดียวกันพวกพยานปรักปรำวางเสื้อคลุมของตนไว้ที่เท้าชายหนุ่มชื่อเซาโล

59ขณะที่พวกเขารุมขว้างหินใส่นั้น สเทเฟนก็อธิษฐานว่า “พระเยซูองค์พระผู้เป็นเจ้า โปรดรับจิตวิญญาณของข้าพเจ้าด้วย”

60แล้วคุกเข่าลงร้องว่า “องค์พระผู้เป็นเจ้า อย่าถือโทษพวกเขาที่ทำบาปนี้เลย” เมื่ออธิษฐานจบ เขาก็ล่วงหลับไป