1 Kings 2

Thai Tok

1ดา วิด สั่งสอน ซา โลม อ น เมื่อ เวลา ที่ ดา วิด จะ สิ้นพระชนม์ ใกล้ เข้า มา พระองค์ ทรง กำชับ ซา โลม อ นรา ช โอรส ของ พระองค์ ว่า

2" เรา กำลัง จะ เป็น ไป ตาม ทาง ของ โลก แล้ว จง เข้มแข็ง และ สำแดง ตัว ของ เจ้า ให้ เป็น ลูกผู้ชาย

3และ จง รักษา พระ บัญชา กำชับ ของ พระ เยโฮ วาห์พระเจ้า ของ เจ้า คือ ดำเนิน ใน บรรดา พระ มรรคา ของ พระองค์ และ รักษา กฎเกณฑ์ ของ พระองค์ พระ บัญญัติ ของ พระองค์ คำ ตัดสิน ของ พระองค์ และ พระ โอวาท ของ พระองค์ ดัง ที่ ได้ จารึก ไว้ ใน พระราชบัญญัติ ของ โมเสส เพื่อ เจ้า จะ ได้ จำเริญ ใน บรรดา การ ซึ่ง เจ้า ได้ กระทำ และ ใน ที่ ใดๆ ที่ เจ้า ไป

4เพื่อ พระ เยโฮ วาห์จะ ได้ รักษา พระ วจนะ ของ พระองค์ ซึ่ง พระองค์ ตรัส เกี่ยว กับ เรา ว่า ` ถ้า ลูก หลาน ทั้งหลาย ของ เจ้า ระมัดระวัง ใน วิถี ทาง ทั้งหลาย ของ เขา ที่ จะ ดำเนิน ต่อหน้า เรา ด้วย ความ จริง อย่าง สุดจิต สุดใจ ของ เขา ( พระองค์ ตรัส ว่า ) ราชวงศ์ จะ ไม่ ขาด ชาย ที่ จะ นั่ง บน บัลลังก์ ของ อิส ราเอล '

5ยิ่ง กว่า นั้น อีก เจ้า ก็ รู้อยู่ แล้ว ว่า โย อาบ บุตร นาง เศรุยาห์ได้ กระทำ อะไร แก่ เรา คือ ว่า เขา ได้ กระทำ ประการ ใด แก่ ผู้ บัญชาการ ทั้ง สอง แห่ง กองทัพ ของ อิส ราเอล คือ กระทำ แก่ อับ เนอ ร์บุตร เนอร์ และ แก่ อา มา สา บุตร เยเธ อร์ที่ โย อาบ ได้ ฆ่า เสีย ทำให้ โลหิต ที่ ตกใน ยาม สงคราม ไหล ใน ยาม สันติ และ วาง โลหิต ที่ ตกใน ยาม สงคราม ลง บน รัดประคด ที่ เอว ของ เขา และ ลง บน รองเท้า ของ เขา

6เพราะฉะนั้น เจ้า จง กระทำ ให้ เหมาะสม ตาม ปัญญา ของ เจ้า อย่า ปล่อย ให้ ศีรษะ หงอก ของ เขา ลง ไป สู่ แดน คน ตาย อย่าง สันติ

7แต่ จง ปฏิบัติ ด้วย ความ เมตตา ต่อ บุตร ชาย ทั้งหลาย ของ บา ร ซิ ลลัยคน กิเลอาด จง ยอม ให้ เขา อยู่ ใน หมู่ คน ที่ รับประทาน อยู่ ที่ โต๊ะ ของ เจ้า เพราะว่า เมื่อ เรา หนี จาก อับ ซา โลม พี่ ชาย ของ เจ้า นั้น เขา ทั้งหลาย ได้ มา พบ กับ เรา ด้วย ความ เมตตา ดังนั้น แหละ

8และ ดูเถิด มี ชิ เม อี บุตร เก - รา คน เบน ยา มิ น จาก บ้าน บา ฮูริมอ ยู่ กับ เจ้า ด้วย เขา เป็น ผู้ ด่า เรา อย่าง น่า สลด ใจ ใน วัน ที่ เรา เดิน ไป ยัง มา หะ นาอิม แต่ เขา มา ต้อนรับ เรา ที่ แม่น้ำ จอ ร์แดน และ เรา จึง ได้ ปฏิญาณ ต่อ เขา ใน พระ นาม พระ เยโฮ วาห์ว่า ` เรา จะ ไม่ ประหารชีวิต เจ้า ด้วย ดาบ '

9เพราะฉะนั้น บัดนี้ เจ้า อย่า ถือว่า เขา ไม่ มีค วาม ผิด เพราะ เจ้า เป็น คน มี ปัญญา เจ้า จะ ทราบ ว่า ควร จะ กระทำ ประการ ใด แก่ เขา และ เจ้า จง นำ ศีรษะ หงอก ของ เขา ลง ไป สู่ แดน คน ตาย พร้อม กับ โลหิต "

10ดา วิด สิ้นพระชนม์ ซา โลม อ น ขึ้น ครอง ราชย์ ( 1 พศ ด 29 : 23 - 30 ) แล้ว ดา วิด ก็ บรรทม หลับ ไป อยู่ กับ บรรพบุรุษ ของ พระองค์ และ เขา ก็ ฝัง พระ ศพ ไว้ ใน นคร ดา วิด

11และ เวลา ที่ ดา วิด ทรง ครอบครอง อยู่ เหนือ อิส รา เอ ลนั้น เป็น สี่ สิบ ปี พระองค์ ทรง ครอบครอง ใน เฮ โบ รน เจ็ด ปี และ พระองค์ ทรง ครอบครอง ใน กรุง เยรูซา เล็ม สาม สิบ สาม ปี

12ดังนั้น แหละ ซา โลม อ น จึง ประทับ บน พระ ที่นั่ง ของ ดา วิด ราช บิดา ของ พระองค์ และ ราช อาณาจักร ของ พระองค์ ก็ ดำรง มั่นคง อยู่

13อา โด นียาห์ถูก ประหารชีวิต แล้ว อา โด นียาห์โอรส ของ พระนาง ฮัก กี ท ได้ เข้าเฝ้า พระนาง บัทเชบา พระ ชนนี ของ ซา โลม อ น พระนาง มี พระ เสาวนีย์ ว่า " เจ้า มา อย่าง สันติ หรือ " ท่าน ทูล ว่า " อย่าง สันติ ขอรับ กระหม่อม "

14แล้ว ท่าน ทูล ว่า " เกล้ากระหม่อม มี เรื่อง ที่ จะ ทูล พระองค์ " พระนาง มี พระ เสาวนีย์ ว่า " จง พูด ไป เถิด "

15ท่าน จึง ทูล ว่า " พระองค์ ทรง ทราบ แล้ว ว่า ราช อาณาจักร นั้น เป็น ของ กระหม่อม และ ว่า บรรดา ชน อิส รา เอลทั้ง สิ้น ก็ หมายใจ ว่า กระหม่อม จะ ได้ ครอบครอง อย่างไรก็ดี ราช อาณาจักร ก็ กลับกลาย มา เป็น ของ พระ อนุชา ของ กระหม่อม ด้วย ราช อาณาจักร เป็น ของ เธอ จาก พระ เยโฮวาห์

16บัดนี้ กระหม่อม ทูล ขอ แต่ ประการ เดียว ขอ พระองค์ อย่า ได้ ปฏิเสธ เลย " พระนาง มี พระ เสาวนีย์ ต่อ เธอ ว่า " จง พูด ไป เถิด "

17และ ท่าน ทูล ว่า " ขอ พระองค์ ทูล กษัตริย์ ซา โลม อ น ( ท่าน คง ไม่ ปฏิเสธ พระองค์ ) คือ ทูล ขอ อา บี ชา ก ชาว ชู เนมให้เป็น ชายา ของ กระหม่อม "

18พระนาง บัทเชบา มี พระ เสาวนีย์ ว่า " ดีแล้ว เรา จะ ทูล กษัตริย์ แทน เจ้า "

19พระนาง บัทเชบา จึง เข้าเฝ้า กษัตริย์ ซา โลม อ น เพื่อ ทูล พระองค์ ให้ อา โดนียาห์ และ กษัตริย์ ทรง ลุก ขึ้น ต้อนรับ พระนาง และ ทรง คำนับ พระนาง แล้ว ก็ เสด็จ ประทับ บน พระ ที่นั่ง ของ พระองค์ รับสั่ง ให้ นำ พระ เก้าอี้ มา ถวาย พระ ชนนี พระนาง ก็ เสด็จ ประทับ ที่ เบื้อง ขวา ของ พระองค์

20แล้ว พระนาง ทูล ว่า " แม่ จะ ขอ จาก เธอ สัก ประการ หนึ่ง ขอ อย่า ปฏิเสธ แม่ เลย " และ กษัตริย์ ทูล พระนาง ว่า " ขอ มา เถิด ผม จะ ไม่ ปฏิเสธ เสด็จ แม่ "

21พระนาง ทูล ว่า " ขอ ยก อา บี ชา ก ชาว ชู เนมให้กับ อา โด นียาห์เชษฐา ของ เธอ ให้ เป็น ชายา เถิด "

22กษัตริย์ ซา โลม อ น ตรัส ตอบ พระ ชนนี ของ พระองค์ ว่า " ไฉน เสด็จ แม่ จึง ขอ อา บี ชา ก ชาว ชู เนมให้แก่อาโด นียาห์เล่า น่า จะ ขอ ราช อาณาจักร ให้ เขา เสีย ด้วย เพราะ เขา เป็น พระ เชษฐา ของ ผม และ ฝ่าย เขา มี อา บี ยา ธาร์ปุโรหิต และ โย อาบ บุตร นางเศรุยาห์ "

23แล้ว กษัตริย์ ซา โลม อ นท รง ปฏิญาณ ใน พระ นาม ของ พระ เยโฮ วาห์ว่า " ถ้า ถ้อยคำ นี้ ไม่ เป็น เหตุ ให้ อา โด นียาห์เสีย ชีวิต ของ เขา แล้ว ก็ ขอ พระเจ้า ทรง ลงโทษ ผม และ ให้ หนัก ยิ่ง กว่า

24เพราะฉะนั้น บัดนี้ พระ เยโฮ วาห์ทรง พระ ชนม์ อยู่ แน่ ฉันใด พระองค์ ผู้ทรง สถาปนา ผม ไว้ และ ตั้ง ผม ไว้ บน บัลลังก์ ของ ดา วิด ราช บิดา ของ ผม และ ทรง ตั้ง ไว้ เป็น ราชวงศ์ ดัง ที่ พระองค์ ทรง สัญญา ไว้ อา โด นียาห์จะ ต้อง ตาย ใน วัน นี้ ฉันนั้น "

25ดังนั้น กษัตริย์ ซา โลม อ น จึง รับสั่ง ใช้ เบไน ยาห์บุตร ชาย เยโฮ ยาดา เขา ก็ ไป ประหารชีวิต อา โด นียาห์เสีย และ ท่าน ก็ ตาย

26อา บี ยา ธาร์ถูก ไล่ออก จาก หน้าที่ ปุโรหิต ส่วน อา บี ยา ธาร์ปุโรหิต นั้น กษัตริย์ รับสั่ง ว่า " จง ไป อยู่ ที่ อา นาโธท ไป สู่ ไร่ นา ของ เจ้า เพราะ เจ้า สมควร ที่ จะ ตาย แต่ ใน เวลา นี้ เรา จะ ไม่ ประหารชีวิต เจ้า เพราะว่า เจ้า หาม หีบ ของ องค์ พระผู้เป็นเจ้า พระเจ้า ไป ข้าง หน้า ดา วิด ราช บิดา ของ เรา และ เพราะ เจ้า ได้ เข้า ส่วน ใน บรรดา ความ ทุกข์ ใจ ของ ราช บิดา เรา "

27ซา โลม อ น จึง ทรง ขับ ไล่ อา บี ยา ธาร์เสีย จาก หน้าที่ ปุโรหิต ของ พระ เยโฮวาห์ กระทำ ให้ สำเร็จ ตาม พระ วจนะ ของ พระ เยโฮ วาห์ซึ่ง พระองค์ ตรัส เกี่ยว กับ วงศ์วาน ของ เอ ลี ที่ เมือง ชีโลห์

28โย อาบ ถูก ประหารชีวิต เพราะ ท่าน ฆ่า อับ เนอ ร์เมื่อ ข่าว นี้ ทราบ ไป ถึง โย อาบ เพราะ แม้ ว่า โย อาบ มิได้ สนับสนุน อับ ซา โลม ท่าน ได้ สนับสนุน อา โดนียาห์ โย อาบ ก็ หนี ไป ที่ พลับพลา ของ พระ เยโฮ วาห์และ จับเชิง งอน แท่น บูชา ไว้

29เมื่อ มีค น ไป กราบ ทูล กษัตริย์ ซา โลม อ น ว่า " โย อาบ ได้ หนี ไป ที่ พลับพลา ของ พระ เยโฮวาห์ และ ดูเถิด เขา อยู่ ข้าง แท่น บูชา นั้น " ซา โลม อ น รับสั่ง เบไน ยาห์บุตร ชาย เยโฮ ยาดา ตรัส ว่า " จง ไป ประหารชีวิต เขา เสีย "

30เบไน ยาห์ก็ มายัง พลับพลา ของ พระ เยโฮ วาห์พูด กับ ท่าน ว่า " กษัตริย์ มี รับสั่ง ว่า จง ออก มา เถิด " ท่าน ตอบ ว่า " ไม่ ออก ไป ข้า จะ ตาย ที่ นี่ " แล้ว เบไน ยาห์ก็ นำ ความ ไป กราบ ทูล กษัตริย์ อีก ว่า " โย อาบ พูด อย่าง นี้ และ เขา ตอบ ข้าพระ องค์ อย่าง นี้ "

31กษัตริย์ ตรัส ตอบ เขา ว่า " จง กระทำ ตาม ที่ เขา บอก จง ประหาร เขา เสีย และ ฝัง เขา ไว้ ทั้งนี้ จะ ได้ เอา โลหิต ไร้ ความ ผิด ซึ่ง โย อาบ ได้ กระทำ ให้ ไหล นั้น ไป เสีย จาก เรา และ จาก วงศ์วาน บิดา ของ เรา

32พระ เยโฮ วาห์ทรง ทำให้ โลหิต ของ เขา กลับ มา ตก บน ศีรษะ ของ เขา เอง เพราะว่า เขา ได้ โจมตี และ ฆ่า ชาย สอง คน ที่ ชอบธรรม และ ดี กว่า ตัว เขา ด้วย ดาบ โดยที่ ดา วิด ราช บิดา ของ เรา หา ทรง ทราบ ไม่ คือ อับ เนอ ร์บุตร เนอ ร์ผู้ บัญชาการ กองทัพ ของ อิส ราเอล และ อา มา สา บุตร เยเธ อร์ผู้ บัญชาการ กองทัพ ของ ยูดาห์

33ดังนั้น ต้อง ให้ โลหิต ของ เขา ทั้ง สอง ตก บน ศีรษะ ของ โย อาบ และ บน ศีรษะ เชื้อสาย ของ เขา เป็นนิตย์ แต่ ส่วน ดา วิด และ เชื้อสาย ของ พระองค์ และ ราชวงศ์ ของ พระองค์ และ ราช บัลลังก์ ของ พระองค์ จะ มี สันติภาพ จาก พระ เยโฮ วาห์อยู่ เป็นนิตย์ "

34แล้ว เบไน ยาห์บุตร ชาย เยโฮ ยาดา ก็ ขึ้น ไป ประหารชีวิต เขา เสีย และ ฝัง เขา ไว้ ใน บ้าน ของ เขา เอง ซึ่ง อยู่ ใน ถิ่น ทุรกันดาร

35เบไน ยาห์รับ ตำแหน่ง เป็น แม่ทัพ ศาโดก รับ ตำแหน่ง เป็น มหา ปุโรหิต กษัตริย์ ได้ ทรง แต่งตั้ง เบไน ยาห์บุตร ชาย เยโฮ ยาดา เหนือ กองทัพ แทน โย อาบ และ กษัตริย์ ก็ ทรง แต่งตั้ง ศาโดก ผู้ เป็น ปุโรหิต ไว้ ใน ตำแหน่ง ของ อา บี ยาธาร์

36ชิ เม อี ถูก ประหารชีวิต แล้ว กษัตริย์ ทรง ใช้ คน ไป เรียก ชิ เม อี ให้ เข้า มา เฝ้า และ ตรัส กับ เขา ว่า " ท่าน จง สร้าง บ้าน อยู่ ใน กรุง เยรูซา เล็ม และ อาศัย อยู่ ที่ นั่น อย่า ออก จาก ที่ นั่น ไป ที่ไหน เลย

37เพราะ ใน วัน ที่ ท่าน ออก ไป และ ข้าม ลำธาร ขิด โร น นั้น ท่าน จง รู้ เป็น แน่ เถิด ว่า ท่าน จะ ต้อง ตาย แน่ แล้ว โลหิต ของ เจ้า จะ ต้อง ตก บน ศีรษะ ของ เจ้า เอง "

38และ ชิ เม อี ทูล กษัตริย์ ว่า " ที่ พระองค์ ตรัส นั้น ก็ดี แล้ว ผู้ รับ ใช้ ของ พระองค์ จะ กระทำ ตาม ที่ กษัตริย์ เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์ ตรัส นั้น " ชิ เม อี จึง ได้ อาศัย อยู่ ใน กรุง เยรูซา เล็ม เป็น เวลา นาน

39ต่อ มา เมื่อ ล่วง ไป สาม ปี แล้ว ทาส สอง คน ของ ชิ เม อี ได้ หลบ หนี ไป ยัง อา คีชโอรส ของ มา อา คา ห์กษัตริย์ เมืองกัท และ เมื่อ เขา มาบ อก ชิ เม อี ว่า " ดูเถิด ทาส ของ ท่าน อยู่ ใน เมืองกัท "

40ชิ เม อี ก็ ลุก ขึ้น ผูก อาน ขี่ ลา ไป เฝ้า อา คีชที่ เมือง กัทเพื่อ เสาะ หา ทาส ของ ตน ชิ เม อี ได้ ไป นำ ทาส ของ ตน มา จาก เมืองกัท

41และ เมื่อ มี ผู้ กราบ ทูล ซา โลม อ น ว่า ชิ เม อี ได้ ไป จาก กรุง เยรูซา เล็ม ถึง เมืองกัท และ กลับ มา แล้ว

42กษัตริย์ ก็ ทรง ใช้ ให้ เรียก ชิ เม อี มา เฝ้า และ ตรัส กับ เขา ว่า " เรา ได้ ให้ท่า น ปฏิญาณ ใน พระ นาม ของ พระ เยโฮ วาห์มิ ใช่ หรือ และ ได้ ตักเตือน ท่าน แล้ว ว่า ` ท่าน จง รู้ เป็น แน่ ว่า ใน วัน ที่ ท่าน ออก ไป ไม่ ว่า ไป ที่ ใดๆ ท่าน จะ ต้อง ตาย แน่ ' และ ท่าน ก็ได้ ตอบ เรา ว่า ` คำ ตรัส ที่ ข้าพระ องค์ ได้ยิน นั้น ก็ดี แล้ว '

43ทำไม ท่าน จึง ไม่ รักษา คำ ปฏิญาณ ไว้ ต่อ พระ เยโฮวาห์ และ รักษา คำ บัญชา ซึ่ง เรา ได้ กำชับ ท่าน นั้น "

44กษัตริย์ ตรัส กับ ชิ เม อี ว่า " ท่าน เอง รู้ เรื่อง เหตุ ร้าย ทั้งสิ้น ซึ่ง อยู่ ใน ใจ ของ ท่าน ซึ่ง ท่าน ได้ กระทำ ต่อ ดา วิด ราช บิดา ของ เรา เพราะฉะนั้น พระ เยโฮ วาห์จะ ทรง นำ เหตุ ร้าย มาส นอง เหนือ ศีรษะ ของ ท่าน เอง

45แต่ กษัตริย์ ซา โลม อ น จะ ได้ รับ พระ พร และ พระ ที่นั่ง ของ ดา วิด จะ ตั้ง มั่นคง ต่อ พระ พักตร์ พระ เยโฮ วาห์อยู่ เป็นนิตย์ "

46แล้ว กษัตริย์ ทรง บัญชา เบไน ยาห์บุตร ชาย เยโฮ ยาดา และ เขา ก็ ออก ไป ประหารชีวิต ชิ เม อี เสีย ดังนั้น ราช อาณาจักร ก็ ตั้ง มั่นคง อยู่ ใน พระ หัตถ์ ของ ซา โลม อ น

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →