2 Samuel 13

Thai Tok

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1อัม โนน ข่มขืน นางสาว ทา มาร์ต่อ มา ภายหลัง ฝ่าย อับ ซา โลม ราช โอรส ของ ดา วิด มี ขนิษฐา องค์ หนึ่ง รูป โฉม สะคราญ ชื่อ ทามาร์ และ อัม โนน ราช โอรส ของ ดา วิด ก็ รัก เธอ

2ด้วย เหตุ ทา มาร์น้อง หญิง นี้ จิตใจ ของ อัม โนน ก็ ถูก ทรมาน จนถึง กับ ล้ม ป่วย ด้วย เหตุ ว่า เธอ เป็น สาว พรหมจารี อัม โนน จึง รู้สึก ว่า จะ ทำ อะไร กับ เธอ ก็ ยาก นัก

3แต่ อัม โนน มี สหาย คน หนึ่ง ชื่อ โย นา ดับ บุตร ชาย ของ ชิ เม อาห์เช ษฐาของ ดา วิด โย นา ดับ นั้น เป็น คน เจ้า ปัญญา

4จึง ทูล ถาม ว่า " ข้า แต่ ราช โอรส ของ กษัตริย์ ไฉน ทูลกระหม่อม จึง ซม เซา อยู่ ทุก เช้า ๆ จะ ไม่ บอก ให้ เกล้า ฯ ทราบ บ้าง หรือ " อัม โนน ตอบ เขา ว่า " เรา รัก ทา มาร์น้อง หญิง ของ อับ ซา โลม อนุชา ของ เรา "

5โย นา ดับ จึง ทูล ท่าน ว่า " ขอ เชิญ บรรทม บน พระ แท่น แสร้ง กระทำ เป็น ประชวร และ เมื่อ เสด็จ พ่อ มา เยี่ยม ทูลกระหม่อม ขอก ราบ ทูล ว่า ` ขอ โปรด รับสั่ง ทา มาร์น้อง หญิง มา ให้ อาหาร แก่ ข้าพระ องค์ ให้ มา เตรียม อาหาร ต่อ สายตา ข้าพระ องค์ เพื่อ ข้าพระ องค์ จะ ได้ เห็น และ ได้ รับประทาน จาก มือ ของ เธอ ' "

6อัม โนน จึง บรรทม แสร้ง ทำเป็น ประชวร เมื่อ กษัตริย์ เสด็จ มา เยี่ยม อัม โนน ก็ ทูล กษัตริย์ ว่า " ขอ โปรด ให้ ทา มาร์น้อง หญิง มา ทำ ขนม สัก สอง อัน ต่อ สายตา ข้าพระ องค์ เพื่อ ข้าพระ องค์ จะ ได้ รับประทาน จาก มือ ของ เธอ "

7ดา วิด ทรง ใช้ คน ไป หา ทา มาร์ที่วัง รับสั่ง ว่า " ขอ จง ไป ที่ บ้าน ของ อัม โนน พี่ ของ เจ้า และ เตรียม อาหาร ให้ เขา รับประทาน "

8ทา มาร์ก็ไป ยัง วัง ของ อัม โนน เชษฐา ของ เธอ ที่ ที่ เขา บรรทม อยู่ เธอ ก็ หยิบ แป้ง มาน ว ด ทำ ขนม ต่อ สายตา ของ เชษฐา แล้ว ปิ้ง ขนม นั้น

9และ เธอ ก็ ยก กระทะ มา เท ออก ต่อหน้า เชษฐา แต่ อัม โนน ก็ ไม่ ทรง เสวย กล่าว ว่า " ให้ ทุก คน ออก ไป เสีย ให้ พ้น เรา " ทุก คน ก็ ออก ไป

10อัม โนน ก็ รับสั่ง กับ ทามาร์ว่า " จง เอา อาหาร เข้า มา ใน ห้อง ใน เพื่อ พี่ จะ ได้ รับประทาน จาก มือ ของ น้อง " ทา มาร์ก็นำ ขนม ที่ เธอ ทำ นั้น เข้าไป ใน ห้อง เพื่อให้ แก่ อัม โนน เชษฐา

11แต่ เมื่อ เธอ นำ ขนม มา ใกล้ เพื่อให้ ท่าน รับประทาน ท่าน ก็ จับ มือ เธอ ไว้ รับสั่ง ว่า " น้อง ของ พี่ เข้า มาน อ น กับ พี่ เถิด "

12เธอ จึง ตอบ ท่าน ว่า " ไม่ ได้ ดอก พระ เชษฐา ขอ อย่า บังคับ น้อง เลย สิ่ง อย่าง นี้ เขา ไม่ กระทำ กัน ใน อิส ราเอล ขอ อย่า กระทำ การ โฉด เขลา อย่าง นี้ เลย

13ฝ่าย หม่อมฉัน หม่อมฉัน จะ เอา ความ อาย ไป ซ่อน ไว้ ที่ไหน ฝ่าย ท่าน เล่า ท่าน จะ เป็น เหมือน คน โฉด เขลา คน หนึ่ง ใน อิส ราเอล เพราะฉะนั้น บัดนี้ ขอ ทูล กษัตริย์ พระองค์ คง จะ ไม่ หวง หม่อมฉัน ไว้ ไม่ ให้ท่า น "

14แต่ ท่าน ก็ หา ฟัง เสียง เธอ ไม่ ด้วย ท่าน มี กำลัง มาก กว่า จึง ข่มขืน และ นอน ร่วม กับ เธอ

15ต่อ มา อัม โนน เกลียด ชัง เธอ ยิ่ง นัก ความ เกลียด ชัง ครั้ง นี้ ก็ มาก ยิ่ง กว่า ความ รัก ซึ่ง ท่าน ได้ รัก เธอ มา ก่อน และ อัม โนน รับสั่ง กับ เธอ ว่า " จง ลุก ขึ้น ไป "

16แต่ เธอ ตอบ ท่าน ว่า " อย่า เลย พระ เชษฐา ที่ จะ ขับ ไล่ หม่อมฉัน ไป ครั้ง นี้ นั้น ก็ เป็นความ ผิด ใหญ่ ยิ่ง กว่า ที่ พระ เชษฐา ได้ ทำ กับ น้อง มา แล้ว " แต่ ท่าน หา ได้ เชื่อฟัง เธอ ไม่

17ท่าน จึง เรียก มหาดเล็ก ที่ ปรนนิบัติ อยู่ สั่ง ว่า " จง ไล่ ผู้หญิง คน นี้ ให้ออก ไป พ้น หน้า ของ ข้า แล้ว ปิด ประตู ใส่ กลอน เสีย "

18เธอ สวม เสื้อ ยาว หลาก สี ที่ ราช ธิดา พรหมจารี ของ กษัตริย์ สวม กัน มหาดเล็ก ของ ท่าน จึง ไล่ เธอ ออก ไป และ ใส่ กลอน ประตู เสีย

19ทา มาร์ก็เอา ขี้เถ้า ใส่ ที่ ศีรษะ ของ เธอ และ ฉีก เสื้อ ยาว หลาก สี ที่ เธอ สวม อยู่ นั้น เสีย เอา มือ กุม ศีรษะ เดิน พลาง ร้อง ครวญ ไป พลาง

20อับ ซา โลม เชษฐา ของ เธอ ก็ กล่าว กับ เธอ ว่า " อัม โนน เชษฐา ได้ อยู่ กับ น้อง หรือ เปล่า แต่ น้อง เอ๋ย บัดนี้ น้อง จง นิ่ง เสียเถิด เพราะ เขา เป็น พี่ ชาย ของ เจ้า อย่า ไป คิดถึง เรื่อง นี้ เลย " ฝ่าย ทา มาร์จึงอ ยู่ อย่าง เดียวดาย ใน วัง ของ อับ ซา โลม เชษฐา

21เมื่อ กษัตริย์ ดา วิด ทรง ได้ยิน เรื่อง เหล่า นี้ ทั้งสิ้น พระองค์ ก็ กริ้ว ยิ่ง นัก

22แต่ อับ ซา โลม มิได้ ตรัส ประการ ใด กับ อัม โนน เลย ไม่ ว่า ดี หรือ ร้าย เพราะ อับ ซา โลม เกลียด ชัง อัม โนน เหตุ ที่ ท่าน ได้ ข่มขืน ทา มาร์น้อง หญิง ของ ท่าน

23อับ ซา โลม ฆ่า อัม โนน ต่อ มา อีก สอง ปี เต็ม อับ ซา โลม มี งาน ตัด ขน แกะ ที่ ตำบล บาอัลฮาโซร์ ซึ่ง อยู่ ใกล้ เอฟ ราอิม และ อับ ซา โลม ได้ เชิญ โอรส ทั้งสิ้น ของ กษัตริย์ ไป ใน งาน นั้น

24อับ ซา โลม ไป เฝ้า กษัตริย์ ทูล ว่า " ดูเถิด ข้าพระ องค์ มี งาน ตัด ขน แกะ ขอ เชิญ กษัตริย์ และ มหาดเล็ก ของ พระองค์ ไป ใน งาน นั้น กับ ข้าพระ องค์ "

25แต่ กษัตริย์ ตรัส กับ อับ ซา โลม ว่า " ลูก เอ๋ย อย่า เลย อย่า ให้ พวก เรา ไป กัน หมด เลย จะ เป็น ภาระ แก่ เจ้า เปล่า ๆ " อับ ซา โลม คะยั้นคะยอ พระองค์ ถึง กระนั้น พระองค์ มิได้ ยอม เสด็จ แต่ ทรง อำนวย พระ พร ให้

26อับ ซา โลม จึง กราบ ทูล ว่า " ถ้า ไม่ โปรด เสด็จ ก็ ขอ อนุญาต ให้ พระ เชษฐา อัม โนน ไป ด้วย กัน เถิด " และ กษัตริย์ ตรัส ถาม ว่า " ทำไม เขา ต้อง ไป กับ เจ้า ด้วย "

27แต่ อับ ซา โลม ทูล คะยั้นคะยอ จน พระองค์ ทรง ยอม ให้ อัม โนน และ ราช โอรส ของ กษัตริย์ ทั้งสิ้น ไป ด้วย

28แล้ว อับ ซา โลม บัญชา มหาดเล็ก ของ ท่าน ว่า " จง คอย ดู ว่า จิตใจ ของ อัม โนน เพลิดเพลิน ด้วย เหล้า องุ่น เมื่อ ไร เมื่อ เรา สั่ง เจ้า ว่า ` จง ตี อัม โนน ' เจ้า ทั้งหลาย จง ฆ่า เขา เสีย อย่า กลัว เลย เรา บัญชา เจ้า แล้ว มิ ใช่ หรือ จง กล้า หาญ และ เป็น คน เก่ง กล้า เถิด "

29และ มหาดเล็ก ของ อับ ซา โลม ก็ กระทำ กับ อัม โนน ตาม ที่ อับ ซา โลม ได้ บัญชา ไว้ แล้ว บรรดา ราช โอรส ของ กษัตริย์ ก็ พา กัน ลุก ขึ้น ทรง ล่อ ของ แต่ละ องค์ หนี ไป สิ้น

30ต่อ มา ขณะ เมื่อ ราช โอรส ได้ ดำเนิน อยู่ ตาม ทาง มี ข่าว ไป ถึง ดา วิด ว่า " อับ ซา โลม ได้ ประหาร ราช โอรส ของ กษัตริย์ หมด แล้ว ไม่ เหลือ อยู่ สัก องค์ เดียว "

31กษัตริย์ ทรง ลุก ขึ้น ฉีก ฉลองพระองค์ และ ทรง บรรทม บน พื้น ดิน บรรดา ข้าราชการ ทั้งสิ้น สวม เสื้อ ผ้า ฉีก ขาด ยืน เฝ้า อยู่

32แต่ โย นา ดับ บุตร ชาย ชิ เม อาห์เช ษฐาของ ดา วิด กราบ ทูล ว่า " ขอ อย่า ให้ เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์ สำคัญ ผิด ไป ว่า เขา ได้ ประหาร ราช โอรส หนุ่มแน่น เหล่า นั้น หมด แล้ว เพราะว่า อัม โนน สิ้นชีวิต แต่ ผู้ เดียว เพราะ ตาม บัญชา ของ อับ ซา โลม เรื่อง นี้ ท่าน ตั้งใจ ไว้ แต่ ครั้ง ที่ อัม โนน ข่มขืน ทา มาร์น้อง หญิง ของ ท่าน แล้ว

33ฉะนั้น บัดนี้ ขอ กษัตริย์ เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์ อย่า ได้ ร้อน พระทัย ด้วย สำคัญ ว่า ราช โอรส ทั้งหมด ของ กษัตริย์ สิ้นชีวิต เพราะ อัม โนน สิ้นชีพ แต่ ผู้ เดียว "

34แต่ อับ ซา โลม ได้ หนี ไป ฝ่าย ทหาร ยาม หนุ่ม เงย หน้า ขึ้น มอง ดู ดูเถิด ประชาชน เป็นอันมาก กำลัง มา ทาง ข้างๆ ภูเขา ซึ่ง อยู่ ข้าง หลัง เขา

35โย นา ดับ จึง กราบ ทูล กษัตริย์ ว่า " ดูเถิด ราช โอรส ของ กษัตริย์ กำลัง ดำเนิน มา แล้ว ตาม ที่ ผู้ รับ ใช้ ของ พระองค์ กราบ ทูล ก็ เป็น จริง ดังนั้น "

36อยู่ มา เมื่อ เขา พูด จบ ลง ดูเถิด ราช โอรส ของ กษัตริย์ ก็ มา ถึง และ ได้ ร้องไห้ เสียง ดัง ฝ่าย กษัตริย์ ก็ กันแสง และ บรรดา ข้าราชการ ก็ ร้องไห้ สะอึกสะอื้น ด้วย

37อับ ซา โลม หนี ไป ยัง เมือง เก ชูร์อับ ซา โลม ได้ หนี ไป เข้าเฝ้า ทัลมัย โอรส ของ อัม มีฮูด กษัตริย์ เมือง เกชูร์ แต่ ดา วิด ทรง ไว้ทุกข์ ให้ ราช โอรส ของ พระองค์ วันแล้ววันเล่า

38ฝ่าย อับ ซา โลม ก็ หนี ไป ยัง เมือง เกชูร์ และ ทรง อยู่ ที่ นั่น สาม ปี

39กษัตริย์ ดา วิด ก็ ทรง ตร อม พระทัย อาลัย ถึง อับ ซา โลม เพราะ การ ที่ ทรง คิดถึง อัม โนน นั้น ค่อย คลาย ลง ด้วย ท่าน สิ้นชีพ แล้ว

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →