2 Samuel 19

Thai Tok

1โย อาบ ติเตียน ดา วิด เขา ไป เรียน โย อาบ ว่า " ดูเถิด กษัตริย์ กันแสง และ ไว้ทุกข์ เพื่อ อับ ซา โลม "

2เพราะฉะนั้น ชัย ชนะ ใน วัน นั้น ก็ กลาย เป็นการ ไว้ทุกข์ ของ ประชาชน ทั้งหลาย เพราะ ใน วัน นั้น ประชาชน ได้ยิน ว่า กษัตริย์ ทรง โทมนัส เพราะ พระราช บุตร ของ พระองค์

3ใน วัน นั้น ประชาชน ได้ แอบ เข้า มา ใน เมือง อย่าง กับ คน หนี ศึก แล้ว อาย แอบ เข้า มา

4กษัตริย์ ทรง คลุม พระ พักตร์ ของ พระองค์ และ กษัตริย์ กันแสง เสียง ดัง ว่า " โอ อับ ซา โลม บุตร ของ เรา เอ๋ย โอ อับ ซา โลม บุตร ของ เรา บุตร ของ เรา "

5โย อาบ ก็ เข้า มา ใน พระราช วัง ทูล กษัตริย์ ว่า " วัน นี้ พระองค์ ได้ ทรง กระทำ ให้ ข้าราชการ ทั้งสิ้น ของ พระองค์ ผู้ ซึ่ง วัน นี้ ได้ อารักขา พระ ชนม์ ของ พระองค์ ทั้ง ชีวิต ของ ราชบุตร และ ราช ธิดา และ ชีวิต ของ บรรดา มเหสี และ ชีวิต ของ สนม ทั้งหลาย ของ พระองค์ ให้ เขา ได้ รับ ความ ละอาย

6เพราะว่า พระองค์ ทรง รัก ศัตรู ของ พระองค์ และ ทรง เกลียด ชัง สหาย ของ พระองค์ เพราะ ใน วัน นี้ พระองค์ ได้ กระทำ ให้ ประจักษ์ แล้ว ว่า พระองค์ ไม่ ไยดี ต่อ นาย ทหาร และ บรรดา ข้าราชการ ทั้งหลาย ใน วัน นี้ ข้าพระ องค์ ทราบ ว่า ถ้า ใน วัน นี้ อับ ซา โลม ยัง มี ชีวิต อยู่ และ ข้าพระ องค์ ทั้งหลาย ก็ ตาย สิ้น พระองค์ ก็ จะ พอ พระทัย

7ฉะนั้น ขอ พระองค์ ทรง ลุก ขึ้น ณ บัดนี้ ขอ เสด็จ ออก ไป ตรัส ให้ ถึงใจ ข้าราชการ ทั้งหลาย เพราะ ข้าพระ องค์ ได้ ปฏิญาณ ใน พระ นาม พระ เยโฮ วาห์ว่า ถ้า พระองค์ ไม่ เสด็จ จะ ไม่ มี ชาย สัก คน หนึ่ง อยู่ กับ พระองค์ ใน คืน นี้ เรื่อง นี้ จะ ร้ายแรง ยิ่ง กว่า เหตุ ร้าย อื่นๆ ทั้งสิ้น ซึ่ง บังเกิด แก่ พระองค์ ตั้งแต่ ยัง ทรง พระ เยาว์ จน บัดนี้ "

8กษัตริย์ ก็ ทรง ลุก ขึ้น ประทับ ที่ ประตู เมือง เขา ไป บอก ประชาชน ทั้งหลาย ว่า " ดูเถิด กษัตริย์ ประทับ อยู่ ที่ ประตู เมือง " ประชาชน ทั้งหลาย ก็ มา เฝ้า กษัตริย์ ฝ่าย อิส รา เอ ลนั้น ต่าง คน ต่าง ก็ หนี ไป ยัง เต็นท์ ของ ตน หมด แล้ว

9ดา วิด เสด็จ กลับ ไป ยัง กรุง เยรูซา เล็ม ประชาชน ทั้งสิ้น ก็ หมางใจ กัน ไป ทั่ว อิส รา เอลทุก ตระกูล กล่าว ว่า " กษัตริย์ เคย ทรง ช่วย เรา ให้ พ้น จาก มือ ศัตรู ของ เรา และ ทรง ช่วย เรา ให้ พ้น จาก มือ คน ฟีลิสเตีย บัดนี้ พระองค์ ทรง หนี อับ ซา โลม ออก จาก แผ่นดิน

10แต่ อับ ซา โลม ผู้ ที่ เรา เจิม ตั้ง ไว้ เหนือ เรา นั้น ก็ สิ้นชีวิต เสีย แล้ว ใน สงคราม ฉะนั้น บัดนี้ ทำไม เจ้า ไม่ พูด อะไร บ้าง เลย ใน เรื่อง ที่ จะ เชิญ กษัตริย์ ให้ เสด็จ กลับ "

11กษัตริย์ ดา วิด ทรง ใช้ คน ไป หา ศาโดก และ อา บี ยา ธาร์ปุโรหิต รับสั่ง ว่า " ขอบ อก พวก ผู้ใหญ่ ของ คน ยู ดาห์ว่า ` ทำไม ท่าน ทั้งหลาย จึง เป็น คน สุดท้าย ที่ จะ เชิญ กษัตริย์ กลับ พระราช วัง ของ พระองค์ เมื่อ ถ้อยคำ เหล่า นี้ มา จาก อิส รา เอลทั้ง หลาย ถึง กษัตริย์ คือ ถึง ราชวงศ์ ของ พระองค์

12ท่าน ทั้งหลาย เป็น ญาติ ของ เรา เป็น กระดูก และ เนื้อ หนัง ของ เรา ทำไม ท่าน จึง จะ เป็น คน สุดท้าย ที่ จะ เชิญ กษัตริย์ กลับ '

13และ จง บอก อา มา สา ว่า ` ท่าน มิได้ เป็น กระดูก และ เนื้อ หนัง ของ เรา หรือ ถ้า ท่าน มิได้ เป็น ผู้ บังคับบัญชา กองทัพ แทน โย อาบ สืบ ต่อ ไป ขอ พระเจ้า ทรง ลงโทษ เรา และ ให้ หนัก ยิ่ง กว่า นั้น อีก ' "

14พระองค์ ก็ได้ ชักจูง จิตใจ ของ บรรดา คน ยู ดาห์ดัง กับ เป็น จิตใจ ของ ชาย คน เดียว พวก เขา จึง ส่ง คน ไป ทูล กษัตริย์ ว่า " ขอ พระองค์ เสด็จ กลับ พร้อม กับ บรรดา ข้าราชการ ทั้งหมด ด้วย "

15กษัตริย์ ก็ เสด็จ กลับ และ มายัง แม่น้ำ จอ ร์แดน และ ยู ดาห์ก็ พา กัน มา ที่ กิลกาลเพื่อ รับ เสด็จ กษัตริย์ และ นำ กษัตริย์ เสด็จ ข้าม แม่น้ำ จอ ร์แดน

16ชิ เม อี บุตร ชาย เก - รา คน เบน ยา มิ น ผู้ มา จาก บาฮูริม รีบ ลง มา พร้อม กับ คน ยู ดาห์เพื่อ จะ รับ เสด็จ กษัตริย์ ดา วิด

17มีค น จาก ตระกูล เบน ยา มิ น พร้อม กับ ท่าน หนึ่ง พัน คน และ ศิบามหาดเล็ก ใน ราชวงศ์ ของ ซา อูล พร้อม กับ บุตร ชาย สิบ ห้า คน กับ คนใช้ อีก ยี่สิบ คน ก็ รีบ มายัง แม่น้ำ จอ ร์แดน ต่อ พระ พักตร์ กษัตริย์

18เขา ทั้งหลาย ได้ ข้าม ท่า ข้าม ไป รับ ราชวงศ์ ของ กษัตริย์ และ คอย ปฏิบัติ ให้ ชอบ พระทัย ชิ เม อี บุตร ชาย เก - รา ได้ กราบ ลง ต่อ พระ พักตร์ กษัตริย์ ขณะ ที่ พระองค์ เสด็จ ข้าม แม่น้ำ จอ ร์แดน

19กราบ ทูล กษัตริย์ ว่า " ขอ เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์ อย่า ทรง ถือ โทษ ความ ชั่วช้า ข้าพระ องค์ และ ทรง จดจำ ความ ผิด ที่ ผู้ รับ ใช้ ของ พระองค์ ได้ กระทำ ใน วัน ที่ กษัตริย์ เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์ สละ กรุง เยรูซา เล็ม ขอ กษัตริย์ อย่า ทรง จดจำ ไว้ ใน พระทัย

20ด้วย ผู้ รับ ใช้ ของ พระองค์ ได้ ทราบ แล้ว ว่า ได้ กระทำ บาป เพราะฉะนั้น ดูเถิด ใน วัน นี้ ข้าพระ องค์ ได้ มา เป็น คน แรก ใน วงศ์วาน โย เซ ฟที่ลง มา รับ เสด็จ กษัตริย์ เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์ "

21อา บี ชัย บุตร ชาย นาง เศรุยาห์จึง ตอบ ว่า " ที่ ชิ เม อีก ระ ทำ เช่น นี้ ไม่ ควร จะ ถึงที่ ตาย ดอก หรือ เพราะ เขา ได้ ด่า ผู้ ที่ เจิม ตั้ง ของ พระ เยโฮวาห์ "

22แต่ ดา วิด ตรัส ว่า " บุตร ทั้ง สอง ของ นาง เศรุยาห์เอ๋ย เรา มี ธุระ อะไร กับ ท่าน ซึ่ง ใน วัน นี้ ท่าน จะ มา เป็น ปฏิปักษ์ กับ เรา ใน วัน นี้ น่ะควร ที่ จะ ให้ ใคร มี โทษ ถึง ตาย ใน อิส รา เอ ลหรือ ใน วัน นี้ เรา ไม่ ทราบ ดอก หรือ ว่า เรา เป็น กษัตริย์ ครอบครอง อิส ราเอล "

23และ กษัตริย์ ตรัส กับ ชิ เม อี ว่า " เจ้า จะ ไม่ ถึง ตาย " แล้ว กษัตริย์ ก็ ประทาน คำ ปฏิญาณ แก่ เขา

24เม ฟีโบเชท โอรส ซา อู ลก็ลง มา รับ เสด็จ กษัตริย์ โดย มิได้ แต่ง เท้า หรือ ขลิบ เครา หรือ ซัก เสื้อ ผ้า ของ ตน ตั้งแต่ วัน ที่ กษัตริย์ เสด็จ จาก ไป จน วัน ที่ เสด็จ กลับ มา โดย สันติภาพ

25อยู่ มา เมื่อ เม ฟีโบ เชทมายัง กรุง เยรูซา เล็ม เพื่อ จะ รับ เสด็จ กษัตริย์ กษัตริย์ ตรัส ถาม ว่า " เม ฟีโบเชท ทำไม ท่าน มิได้ ไป กับ เรา "

26ท่าน ทูล ตอบ ว่า " โอ ข้า แต่ กษัตริย์ เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์ มหาดเล็ก ของ ข้าพระ องค์ หลอกลวง ข้าพระ องค์ เพราะ ผู้ รับ ใช้ ของ พระองค์ บอก เขา ว่า ` ข้า จะ ผูก อาน ลา ตัว หนึ่ง เพื่อ ข้า จะ ได้ ขี่ ไป ตาม เสด็จ กษัตริย์ ' เพราะว่า ผู้ รับ ใช้ ของ พระองค์ เป็น ง่อย

27เขา กลับ ไป ทูล กษัตริย์ เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์ ใส่ร้าย ผู้ รับ ใช้ ของ พระองค์ แต่ กษัตริย์ เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์ เหมือน ทูต สวรรค์ องค์ หนึ่ง ของ พระเจ้า เมื่อ พระองค์ ทรง เห็น สมควร จะ กระทำ ประการ ใด ก็ ขอ ทรง กระทำ เถิด พ่ะย่ะค่ะ

28เพราะว่า วงศ์วาน ราช บิดา ของ ข้าพระ องค์ ทั้งสิ้น ก็ สมควร ถึง ตาย ต่อ พระ พักตร์ กษัตริย์ เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์ แต่ พระองค์ ก็ ทรง แต่งตั้ง ผู้ รับ ใช้ ของ พระองค์ ไว้ ใน หมู่ ผู้ ที่ รับประทาน ร่วม โต๊ะ เสวย ของ พระองค์ ข้าพระ องค์ จะ มี สิทธิ ประการ ใด เล่า ที่ จะ ร้อง ทูล อีก ต่อ กษัตริย์ "

29กษัตริย์ จึง ตรัส กับ ท่าน ว่า " ท่าน จะ พูด เรื่อง ธุรกิจ ของ ท่าน ต่อ ไป ทำไม เรา ตัดสินใจ ว่า ท่าน กับ ศิบาจง แบ่ง ที่ดิน กัน "

30เม ฟีโบ เชทกราบ ทูล กษัตริย์ ว่า " เมื่อ กษัตริย์ เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์ ได้ เสด็จ กลับ สู่ พระราช สำนัก โดย สันติภาพ เช่น นี้ แล้ว ก็ ให้ ศิบารับ ไป หมด เถิด พ่ะย่ะค่ะ "

31ฝ่าย บา ร ซิลลัย ชาว กิเลอาด ได้ ลง มา จาก โร เกลิม และ ไป กับ กษัตริย์ ข้าม แม่น้ำ จอ ร์แดน เพื่อ ส่ง พระองค์ ข้าม แม่น้ำ จอ ร์แดน ไป

32บา ร ซิ ลลัยเป็นค น ชรา มาก แล้ว อายุ แปด สิบ ปี ท่าน ได้ นำ เสบียง อาหาร มา ถวาย กษัตริย์ ขณะ พระองค์ ประทับ ที่มา หะ นาอิม เพราะ ท่าน เป็น คน มั่งมี มาก

33กษัตริย์ จึง ตรัส กับ บา ร ซิลลัยว่า " ข้าม มา อยู่ กับ เรา เสียเถิด เรา จะ ชุบเลี้ยง ท่าน ให้ อยู่ กับ เรา ที่ กรุง เยรูซา เล็ม "

34แต่ บา ร ซิ ลลัยทูลก ษัตริ ย์ว่า " ข้าพระ องค์ จะ อยู่ ต่อ ไป ได้ อีก กี่ ปี ที่ ข้าพระ องค์ จะ ไป อยู่ กับ กษัตริย์ ที่ กรุง เยรูซา เล็ม

35วัน นี้ ข้าพระ องค์ มีอายุ แปด สิบ ปี แล้ว ข้าพระ องค์ จะ สังเกต ว่า อะไร เป็น ที่ พอใจ และ ไม่ พอใจ ได้ หรือ ผู้ รับ ใช้ ของ พระองค์ จะ ลิ้ม รส อร่อย ของ สิ่ง ที่ กิน และ ดื่ม ได้ หรือ ข้าพระ องค์ จะ ฟัง เสียง ชาย หญิง ร้องเพลง ได้ หรือ ทำไม จะ ให้ ผู้ รับ ใช้ ของ พระองค์ เป็น ภาระ เพิ่ม แก่ กษัตริย์ เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์ อีก เล่า

36ผู้ รับ ใช้ ของ พระองค์ จะ ตาม เสด็จ กษัตริย์ ข้าม แม่น้ำ จอ ร์แดน ไป หน่อย เท่านั้น ไฉน กษัตริย์ จะ พระราช ทาน รางวัล เช่น นี้ เล่า

37ขอ ให้ ผู้ รับ ใช้ ของ พระองค์ กลับ เพื่อ ไป ตาย ที่ ใน เมือง ของ ข้าพระ องค์ และ ถูก ฝัง ข้างๆ ที่ ฝัง ศพ ของ บิดา มารดา ของ ข้าพระ องค์ ดูเถิด ขอ ทรง โปรด ให้ คิมฮามผู้รับ ใช้ ของ พระองค์ ตาม เสด็จ กษัตริย์ เจ้านาย ของ ข้าพระ องค์ ไป พระองค์ จะ โปรด เขา ประการ ใด ก็ แล้วแต่ ทรง เห็น ควร "

38กษัตริย์ ตรัส ตอบ ว่า " คิมฮามจง ข้าม ไป กับ เรา เรา จะ กระทำ คุณ แก่ เขา ตาม ที่ ท่าน เห็น ควร สิ่ง ใด ที่ ท่าน ปรารถนา ให้ เรา กระทำ แก่ ท่าน เรา ยินดี กระทำ ตาม "

39แล้ว ประชาชน ทั้งสิ้น ก็ ข้าม แม่น้ำ จอ ร์แดน เมื่อ กษัตริย์ เสด็จ ข้าม ไป แล้ว กษัตริย์ ทรง จุบ บา ร ซิลลัย และ ทรง อวย พระ พร แก่ ท่าน ท่าน ก็ กลับ ไป ยัง บ้านช่อง ของ ตน

40กษัตริย์ เสด็จ ไป ยังกิลกาล และ คิมฮามก็ข้าม ตาม เสด็จ ไป ด้วย ประชาชน ยู ดาห์ทั้งหมด กับ ประชาชน อิส รา เอ ลครึ่ง หนึ่ง ได้ นำ กษัตริย์ ข้าม มา

41การ แตกร้าว กัน ระหว่าง คน อิส รา เอ ลกับ คน ยู ดาห์แล้ว ดูเถิด คน อิส รา เอลทั้ง หมด มา เฝ้า กษัตริย์ กราบ ทูล กษัตริย์ ว่า " ไฉน คน ยู ดาห์พี่น้อง ของ เรา จึง ได้ ลักพา พระองค์ ไป เสีย พา กษัตริย์ และ ราชวงศ์ ข้าม แม่น้ำ จอ ร์แดน ไป พร้อม กับ บรรดา คน ของ ดา วิด ด้วย "

42ประชาชน ยู ดาห์ทั้งสิ้น จึง ตอบ ประชาชน อิส รา เอลว่า " เพราะ กษัตริย์ เป็น ญาติ สนิท กับ เรา ท่าน ทั้งหลาย จะ โกรธ ด้วย เรื่อง นี้ ทำไม เล่า เรา ได้ อยู่กิน สิ้น เปลือง พระราช ทรัพย์ ของ กษัตริย์ หรือ พระองค์ ได้ ให้ รางวัล อะไร แก่ เรา หรือ "

43คน อิส รา เอ ลก็ตอบ คน ยู ดาห์ว่า " เรา มี ส่วน ใน กษัตริย์ สิบ ส่วน และ ใน ดา วิด เรา ก็ มี สิทธิ มาก กว่า ท่าน ทำไม ท่าน จึง ดูถูก เรา เช่น นี้ เล่า เรา ไม่ ได้ เป็น พวก แรก ที่ พูด เรื่อง การนำ กษัตริย์ กลับ ดอก หรือ " แต่ ถ้อยคำ ของ คน ยู ดาห์รุนแรง กว่า ถ้อยคำ ของ คน อิส ราเอล

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →