Genesis 31

Thai Tok

1ยา โค บ ต้อง ไป จาก ลา บัน ยา โค บ ได้ยิน บุตร ชาย ของ ลา บัน พูด ว่า " ยา โค บ ได้ แย่ง ทรัพย์ ของ บิดา เรา ไป หมด เขา ได้ ทรัพย์สมบัติ ทั้งหมด นี้ มา จาก บิดา เรา "

2ยา โค บ ได้ สังเกต ดู สีหน้า ของ ลา บัน และ ดูเถิด เห็น ว่า ไม่ เหมือน แต่ ก่อน

3พระ เยโฮ วาห์ตรัส สั่ง ยา โค บ ว่า " จง กลับ ไป ยัง แผ่นดิน บิดา และ ญาติ พี่น้อง ของ เจ้า เถิด และ เรา จะ อยู่ กับ เจ้า "

4ยา โค บ ก็ ให้ คน ไป เรียก นาง รา เชลและนาง เลอาห์ให้ มา ที่ ทุ่ง นา ที่ เลี้ยง ฝูง สัตว์

5แล้ว บอก นาง ทั้ง สอง ว่า " ข้าพเจ้า เห็น ว่า สีหน้า บิดา เจ้า ไม่ เหมือน แต่ ก่อน แต่ พระเจ้า ของ บิดา ข้าพเจ้า ทรง สถิต อยู่ กับ ข้าพเจ้า

6เจ้า ทั้ง สอง รู้ แล้ว ว่า ข้าพเจ้า รับ ใช้ บิดา ของ เจ้า ด้วย เต็ม กำลัง

7บิดา ของ เจ้า ยัง โกง ข้าพเจ้า และ เปลี่ยน ค่า จ้าง ของ ข้าพเจ้า เสีย สิบ ครั้ง แล้ว แต่ พระเจ้า มิได้ ทรง อนุญาต ให้ เขา ทำความ เสียหาย แก่ ข้าพเจ้า

8ถ้า บิดา บอก ว่า ` สัตว์ ที่ มี จุด จะ เป็น ค่า จ้าง ของ เจ้า ' สัตว์ ทุก ตัว ก็ มี ลูก มี จุด และ ถ้า บิดา บอก ว่า ` สัตว์ ตัว ที่ ลาย เป็น ค่า จ้าง ของ เจ้า ' สัตว์ ทุก ตัว ก็ มี ลูก ลาย หมด

9ดังนี้ แหละ พระเจ้า จึง ทรง ยก สัตว์ ของ บิดา เจ้า ประทาน ให้ แก่ ข้าพเจ้า

10ครั้น มา ใน ฤดู ที่ สัตว์ เหล่า นั้น ตั้ง ท้อง ข้าพเจ้า แหงน หน้า ขึ้น ดู ก็ เห็น ใน ความ ฝัน ว่า ดูเถิด แพะ ตัวผู้ ที่ สมจร กับ ฝูง สัตว์ นั้น เป็น แพะ ลาย แพะ จุด และ แพะ ลาย เป็น แถบ ๆ

11พระเจ้า ทรง เรียก ยา โค บ ให้ กลับ ไป ยัง เบธเอลในค วาม ฝัน นั้น ทูต สวรรค์ ของ พระเจ้า เรียก ข้าพเจ้า ว่า ` ยา โค บ เอ๋ย ' ข้าพเจ้า ตอบ ว่า ` ข้าพเจ้า อยู่ ที่ นี่ พระเจ้า ข้า '

12พระองค์ ตรัส ว่า ` เงย หน้า ขึ้น ดู แพะ ตัวผู้ ทุก ตัว ที่ สมจร กับ ฝูง สัตว์ นั้น เป็น สัตว์ ลาย และ มี จุด และ ลาย เป็น แถบ ๆ เพราะ เรา เห็น ทุก สิ่ง ที่ ลา บัน ทำ กับ เจ้า

13เรา เป็น พระเจ้า แห่ง เบธเอลที่เจ้า เจิม เสา สำคัญ ไว้ และ ปฏิญาณ ต่อ เรา บัดนี้ จง ลุก ขึ้น ออก จาก แผ่นดิน นี้ และ กลับ ไป ยัง แผ่นดิน พี่น้อง ของ เจ้า ' "

14รา เชลกับ เลอาห์เห็น ด้วย ยา โค บ หนี ไป นาง รา เชลกับ นาง เลอาห์จึง ตอบ เขา ว่า " เรา ยัง มี ส่วน ทรัพย์ มรดก ใน บ้าน บิดา เรา อีก หรือ ไม่

15บิดา นับ เรา เหมือน คน ต่างด้าว มิ ใช่ หรือ เพราะ บิดา ขาย เรา ทั้ง ยัง กิน เงิน ของ เรา เกือบ หมด

16ทรัพย์สมบัติ ทั้งปวง ที่ พระเจ้า ทรง เอา มา จาก บิดา ของ เรา นั่นแหละ เป็น ของ ของ เรา กับ ลูก หลาน ของ เรา บัดนี้ พระเจ้า ตรัส สั่ง ท่าน อย่างไร ก็ ขอ ให้ ทำ อย่าง นั้น เถิด "

17ดังนั้น ยา โค บ จึง ลุก ขึ้น ให้ บุตร ภรรยา ขึ้น ขี่ อูฐ

18แล้ว เขา ต้อน สัตว์ เลี้ยง ทั้งหมด ของ เขา ไป ขน ข้าวของ ทั้งสิ้น ที่ เขา ได้ กำไร มา สัตว์ เลี้ยง ที่ เป็น กรรมสิทธิ์ ของ เขา ที่ เขา หา มา ได้ ใน เมือง ปัด ดานอารัม เพื่อ เดินทาง กลับ ไป หา อิส อัคบิดา ของ เขา ใน แผ่นดิน คา นา อัน

19และ ลา บัน ออก ไป ตัด ขน แกะ ฝ่าย นาง รา เชลก็ลัก รูป เคารพ ของ บิดา ไป ด้วย

20ฝ่าย ยา โค บ ก็ หลบ หนี ไป มิได้ บอก ลา บัน ชาว ซีเรียให้รู้ว่า ตน จะ หนี ไป

21ยา โค บ เอา ทรัพย์สมบัติ ทั้งหมด ลุก ขึ้น หนี ข้าม แม่น้ำ บ่ายหน้า ไป ยัง ถิ่น เทือกเขา กิเลอาด

22พระเจ้า ทรง เตือน ลา บัน ครั้น ถึง วัน ที่ สาม มีค น ไป บอก ลา บัน ว่า ยา โค บ หนี ไป แล้ว

23ลา บัน ก็ พา ญาติ พี่น้อง ออก ติดตาม ไป เจ็ด วัน ก็ ทัน ยา โค บ ใน ถิ่น เทือกเขา กิเลอาด

24แต่ ใน กลางคืน พระเจ้า ทรง มา ปรากฏ แก่ ลา บัน คน ซีเรียในค วาม ฝัน ตรัส แก่ เขา ว่า " จง ระวัง ตัว อย่า พูด ดี หรือ ร้าย แก่ ยา โค บ เลย "

25แล้ว ลา บัน ตาม มา ทัน ยา โค บ ยา โค บ ตั้ง เต็นท์ อยู่ ที่ ถิ่น เทือกเขา ส่วน ลา บัน กับ ญาติ พี่น้อง ตั้ง อยู่ ถิ่น เทือกเขา กิเลอาด

26ลา บัน กล่าว กับ ยา โค บ ว่า " เจ้า ทำ อะไร เล่า หนี พา บุตร สาว ของ เรา มา ไม่ บอก ให้ เรา รู้ ทำ เหมือน เชลย ที่ จับ ได้ ด้วย ดาบ

27เหตุ ไฉน เจ้า ได้ หลบ หนี มา อย่าง ลับๆ และ แอบ มา โดย ไม่ บอก ให้ เรา รู้ ถ้า เรา รู้ เรา ก็ จะ จัด ส่ง เจ้า ไป ด้วย ความ ร่าเริง ยินดี โดย ให้ มี การ ขับร้อง ด้วย รำมะนา และ พิณ เขา คู่

28ทำไม เจ้า ไม่ ยอม ให้ เรา จุบ ลา บุตร ชาย และ บุตร สาว ของ เรา เล่า นี่ เจ้า ทำ อย่าง โง่ เขลา แท้ๆ

29เรา มี กำลัง พอที่ จะ ทำ อันตราย แก่ เจ้า ได้ แต่ ใน เวลา กลางคืน วาน นี้ พระเจ้า แห่ง บิดา เจ้า มา ตรัส ห้าม เรา ไว้ ว่า ` จง ระวัง ตัว อย่า พูด ดี หรือ ร้าย แก่ ยา โค บ เลย '

30นาง รา เชลลักรู ป เคารพ ของ ลา บัน ยา โค บ ต่อว่า ลา บัน บัดนี้ แม้ ว่า เจ้า จะ ไป เพราะ คิดถึง บ้าน บิดา มาก ทำไม จึง ลัก พระ ของ เรา มา ด้วย เล่า "

31ยา โค บ จึง ตอบ ลา บัน ว่า " เพราะว่า ข้าพเจ้า กลัว ข้าพเจ้า จึง ว่า ` บางที ท่าน จะ ริบ บุตร สาว ของ ท่าน คืน จาก ข้าพเจ้า เสีย '

32ส่วน พระ ของ ท่าน นั้น ถ้า พบ ที่ คน ไหน ก็ อย่า ไว้ ชีวิต ผู้ นั้น เลย ค้น ดู ต่อหน้า ญาติ พี่น้อง ของ เรา ท่าน พบ สิ่ง ใด ที่ เป็น ของ ท่าน กับ ข้าพเจ้า ก็ เอา ไป เถิด " เพราะ ยา โค บ ไม่ รู้ ว่า นาง รา เชลได้ลักรู ป เหล่า นั้น มา

33ลา บัน จึง เข้าไป ใน เต็นท์ ของ ยา โค บ เต็นท์ ของ นาง เลอาห์และ เต็นท์ สาว ใช้ ทั้ง สอง คน นั้น แต่ หาไม่ พบ จึง ออก จาก เต็นท์ ของ นางเลอาห์ แล้ว เข้าไป ใน เต็นท์ ของ นางราเชล

34ส่วน นาง รา เชลเอา รูป เคารพ เหล่า นั้น ซ่อน ไว้ ใน กูบ อูฐ และ นั่ง ทับ ไว้ ลา บัน ได้ ค้น ดู ทั่ว เต็นท์ ก็ หาไม่ พบ

35นาง รา เชลก็พูด กับ บิดา ของ ตน ว่า " ขอ นาย อย่า โกรธ เลย ที่ ข้าพเจ้า ลุก ขึ้น ต้อนรับ ไม่ ได้ ด้วยว่า ธรรมดา ที่ ผู้หญิง เคย มี กำลัง เป็น อยู่ กับ ข้าพเจ้า " ลา บัน ก็ ค้น ดู แล้ว แต่ ไม่ พบ รูป เคารพ นั้น เลย

36ส่วน ยา โค บ ก็ โกรธ และ ต่อว่า ลา บัน ยา โค บก ล่า ว กับ ลา บัน ว่า " ข้าพเจ้า ทำ การ ละเมิด ต่อ ท่าน ประการ ใด ข้าพเจ้า ทำบาป อะไร ท่าน จึง รีบ ติดตาม ข้าพเจ้า มา ดังนี้

37ท่าน ค้น ดู ของ ของ ข้าพเจ้า ทั้งหมด แล้ว ท่าน พบ อะไร ที่ เป็น ของ มา จาก บ้าน ของ ท่าน ก็ เอา มา ตั้ง ไว้ ที่ นี่ ตรง หน้า ญาติ พี่น้อง ทั้ง สอง ฝ่าย ให้ เขา ตัดสิน ความ ระหว่าง เรา ทั้ง สอง

38ข้าพเจ้า อยู่ กับ ท่าน มา ยี่สิบ ปี แล้ว แกะ ตัวเมีย และ แพะ ตัวเมีย มิได้ แท้ง ลูก และ แกะ ตัวผู้ ใน ฝูง ของ ท่าน ข้าพเจ้า ก็ มิได้ กิน เลย

39ที่ สัตว์ ร้าย กัด ฉีก กิน เสีย ข้าพเจ้า ก็ มิได้ นำ มา ให้ท่า น ข้าพเจ้า เอง สู้ ใช้ ให้ ที่ ถูก ขโมย ไป ใน เวลา กลางวัน หรือ กลางคืน ท่าน ก็ หัก จาก ข้าพเจ้า ทั้งนั้น

40ข้าพเจ้า เคย เป็น เช่น นี้ เวลา กลางวัน แดด ก็ เผา ข้าพเจ้า เวลา กลางคืน น้ำค้างแข็ง ก็ ผลาญ ข้าพเจ้า แล้ว ข้าพเจ้า นอน ไม่ หลับ

41ข้าพเจ้า อาศัย อยู่ ใน เรือน ของ ท่าน เช่น นี้ ยี่สิบ ปี แล้ว ข้าพเจ้า ได้ รับ ใช้ ท่าน สิบ สี่ ปี เพื่อ ได้ บุตร สาว สอง คน ของ ท่าน และ รับ ใช้ ท่าน หก ปี เพื่อ ได้ ฝูง สัตว์ ของ ท่าน ท่าน ยัง ได้ เปลี่ยน ค่า จ้าง ของ ข้าพเจ้า สิบ ครั้ง

42ถ้า แม้น พระเจ้า ของ บิดา ข้าพเจ้า พระเจ้า ของ อับ รา ฮัมและ ซึ่ง อิส อัคยำเกรง ไม่ ทรง สถิต อยู่ กับ ข้าพเจ้า แล้ว ครั้ง นี้ ท่าน จะ ให้ ข้าพเจ้า ไป ตัวเปล่า เป็น แน่ พระเจ้า ทรง เห็น ความ ทุกข์ ใจ ของ ข้าพเจ้า และ การ งาน ตรากตรำ ที่ มือ ข้าพเจ้า ทำ จึง ทรง ห้าม ท่าน เมื่อ คืน วาน นี้ "

43พัน ธ สัญญา ระหว่าง ยา โค บ กับ ลา บัน แล้ว ลา บัน ตอบ ยา โค บ ว่า " บุตร สาว เหล่า นี้ ก็ เป็น บุตร สาว ของ เรา เด็ก เหล่า นี้ ก็ เป็น เด็ก ของ เรา ฝูง สัตว์ ทั้ง ฝูง นี้ ก็ เป็น ฝูง สัตว์ ของ เรา ของ ทั้งสิ้น ที่ เจ้า เห็น ก็ เป็น ของ เรา วัน นี้ เรา จะ กระทำ อะไร แก่ บุตร สาว ของ เรา หรือ แก่ เด็ก ๆ ที่ เกิด มา จาก เขา

44ฉะนั้น มา เถิด บัดนี้ ให้ เรา ทำ พัน ธ สัญญา ทั้ง เรา กับ เจ้า ให้ เป็น พยาน ระหว่าง เรา กับ เจ้า "

45ฝ่าย ยา โค บ ก็ เอา ศิลา ก้อน หนึ่ง ตั้ง ไว้ เป็น เสา สำคัญ

46แล้ว ยา โค บ จึง พูด กับ ญาติ พี่น้อง ว่า " เก็บ ก้อน หิน มา " เขา เก็บ ก้อน หิน มาก อง สุม ไว้ แล้ว ก็ กิน เลี้ยง กัน ที่ กอง หิน นั้น

47ลา บัน จึง ตั้ง ชื่อ กอง หิน นั้น ว่า เยการ์สหดูธา แต่ ยา โค บ ตั้ง ชื่อว่า กา เลเอด

48ลา บัน กล่าว ว่า " วัน นี้ กอง หิน นี้ จะ เป็น พยาน ระหว่าง เรา กับ เจ้า " เหตุ ฉะนี้ เขา จึง ตั้ง ชื่อว่า กา เลเอด

49และ มิ สปาห์ เพราะ เขา กล่าว ว่า " พระ เยโฮ วาห์ทรง เฝ้า อยู่ ระหว่าง เรา กับ เจ้า เมื่อ เรา จาก กัน ไป

50ถ้า เจ้า ข่มเหง บุตร สาว ของ เรา หรือ ถ้า เจ้า ได้ ภรรยา อื่น นอกจาก บุตร สาว ของ เรา ถึง ไม่ มี ใคร อยู่ กับ เรา ด้วย จง รู้ เถิด ว่า พระเจ้า ทรง เป็น พยาน ระหว่าง เรา กับ เจ้า "

51ลา บัน บอก ยา โค บ ว่า " จง ดู กอง หิน และ เสา หิน นี้ ที่ เรา ได้ ตั้ง ไว้ ระหว่าง เรา กับ เจ้า

52หิน กอง นี้ เป็น พยาน และ เสา นั้น ก็ เป็น พยาน ว่า เรา จะ ไม่ ข้าม กอง หิน นี้ ไป หา เจ้า และ เจ้า จะ ไม่ ข้าม กอง หิน นี้ และ เสา นี้ มา หา เรา เพื่อ ทำ อันตราย กัน

53ให้ พระเจ้า ของ อับ รา ฮัมและ พระเจ้า ของ นา โฮร์ ซึ่ง เป็น พระเจ้า ของ บิดา ของ ท่าน ทรง ตัดสิน ความ ระหว่าง เรา " ยา โค บ ก็ ปฏิญาณ โดย อ้าง ถึง ผู้ ที่ อิส อัคบิดา ของ ตน ยำเกรง

54แล้ว ยา โค บถ วาย เครื่องบูชา บน ถิ่น เทือกเขา และ เรียก ญาติ พี่น้อง ของ ตน มา รับประทาน ขนมปัง พวก เขา รับประทาน ขนมปัง และ อยู่ บน ถิ่น เทือกเขา ตลอด คืน วัน นั้น

55ลา บัน ตื่น ขึ้น แต่ เช้ามืด จุบ หลาน และ บุตร สาว อวย พร แก่ พวก เขา แล้ว ลา บัน ก็ ออก เดินทาง กลับ ไป บ้าน

← Chapter 30 Jump to: Chapter 32 →