Romans 3

Welsh 1567 (Testament Newydd a'r Salmau 1567 (William Salesbury))

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →

1PA ragorieth gan hyny ’sy ir Iuðew? nei pa les ’sy o’r enwaediat?

2Llawer ym pop ryw vodd: can yn bennaf, am ’orchymyn yddwynt wy ymadroddion Duw.

3O bleit beth, er na d oedd ’rei yn credu? a wna y ancrediniaeth h wy ffydd Duw yn ddi rym?

4Na bo hyny: eithr bid Duw yn gywir, a’ phob dyn yn gelwyddoc, megis ydd scrivennwyt, Mal ith cyfiawnheir yn dy ’eiriae, ac yty ’orvot pan ith varner.

5Velly a’s ein anwiredd ni a gymenna wirionedd Duw, pa beth a ddywedwn? aydyw Duw yn ancyfiawn yr hwn ’sy yn rroi poen (dywedyt ydd wyf val yn ol dull dyn.)

6Ymbell yw: nei ynte pa wedd y barn Duw y byt?

7O bleit a’s gwirionedd Duw vu chelaethach trwy vy‐celwydd i y vv ’ogoniant ef, paam mwy ach im bernir i nef mal pechatur?

8Ac (megis in gogonir, ac me g is y ’sygana rei ein bot yn dywedyt) paam na wnawn ddrwc, val y del da o hanavv? yr ei ’sy gyfion ei barnedigeth arnynt.

9Beth am hyny? a ym ni mwy ragorawl? Nag ym ddim oll: can ys provesam eisioes, vot pawp ys yr Iuddaeon a’r Cenetloedd y dan bechot:

10megis y mae yn scrivenedic, Nyd oes nep cyfiawn, nac oes vn.

11Nyd oes nep a ddyall: nyd oes nep a ymgais a D d uw.

12VVy aethont oll odd yar y ffordd: vvy aethon y gyd oll yn anvuðiol: ny d oes neb a wna dda ioni, nac oes neb un.

13Bedd agoret yvv eu mwng l: ei tauodae a arveresont er twyll o: gwenwyn nadroedd ys id y dan ei gwefusae.

14Yr ei ’sy a’ ei geneu yn llawn rheg y, a’ chwerweð.

15Ys buan yvv ei traet y ellwng gwaet.

16Artaith ac aflwyð ion ’sy ar ei ffyrdd.

17A’ ffordd tangneddyf ny’s adnabuont.

18Nyd oes ofn Duw ger bron ei llygeit.

19A’ gwyddom mai pa pethe bynac a ddywait y ddeddyf, mae wrth yr ei ’sy dan y Ddeðyf y dywait hi, y n y chaeer pop geneu, ac y ny bo yr oll vyt yn euoc geir bron Duw.

20Am hyny can weithredoeð y Ddeddyf ny chyfiawnheir vn cnawd yn y ’olwc ef: o bleit can y Ddeðyf y cair adnabod edigeth pechot.

21Ac yr owon yr eglurwyt cyfiawnder Duw eb y Ddeðyf, y gan destiolaeth y Ddeðyf a’r Prophwyti,

22ys ef, cyfiawnder Duw trwy ffydd Iesu Christ, i bawb, ac ar bawp a credant. Can nad oes ’ohan ieth:

23can ys pechoð pawp, ac ynt yn ol am ’ogoniant Duw,

24ac wy a gyfiawnir yn rhat sef drwy y rat ef, trwy’r prynedigaeth ysyð yn Christ Iesu,

25yr hwn a ’osodes Duw yn gymmot trwy ffydd yn y waed ef y ddangos y gyfiawnder ef, can vaddeuant y pechoteu oeddent gynt, drwy ddyoddefiat Duw,

26y ddangos y pryd hyn y gyfiawnder ef, mal y byddei ef yn gyfiawn, ac yn cyfiawnhau y neb ysydd o ffydd Iesu.

27P’le gan hyny y mae’r ffrost? E gaywyt allan. Trwy pa ddeddyf? Ai vn y gweithredoedd? Nac ef: eithr can ddeddyf ffydd.

28Ydd ym ni yn ddibenny gan hyn bod yn cyfiawnhau dyn eb weithredoedd y ðeddyf.

29Duvv, ai Duw ’r Iuddeon yw ef yn unic, ac ny d ir Cenetloead hefyt? Yn wir, y mae ef ir Cenetloedd hefyt.

30Can ys vn Duw ytyvv, yr hwn a gyfiawnha yr enwaediat o’r ffydd, a’ dienwaediat trwy ffydd.

31A ydym ni velly yn gwneuthur y ddeðyf yn ddirym trwy ’r ffydd? Ymbell oedd: ’sef y dd ym yn cadarnha y ddeddyf.

← Chapter 2 Jump to: Chapter 4 →