2 Kings 19

Khmer (ព្រះគម្ពីរបរិសុទ្ធកែសម្រួល ២០១៦)

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →

1ពេលស្តេចហេ‌សេ‌គាបានស្តាប់ពាក្យទាំងនោះហើយ ទ្រង់ក៏ហែកព្រះ‌ពស្ត្រ ហើយស្លៀក‌ពាក់សំពត់ធ្មៃវិញ ចូលទៅក្នុងព្រះ‌ដំណាក់របស់ព្រះ‌យេហូវ៉ា។

2រួចទ្រង់ចាត់អេលា‌គីម ជាឧកញ៉ាវាំង និងសេប‌ណា ជាស្មៀនហ្លួង ហើយពួកចាស់ទុំក្នុងពួកសង្ឃ ឲ្យស្លៀក‌ពាក់សំពត់ធ្មៃ ទៅជួបហោរាអេសាយ ជាកូនអ័ម៉ូស។

3គេក៏ជម្រាបដល់លោកថា៖ «ព្រះបាទហេ‌សេ‌គាមានរាជ‌ឱង្ការដូច្នេះថា ថ្ងៃនេះជាថ្ងៃមានសេចក្ដីវេទនា សេចក្ដីផ្ចាញ់‌ផ្ចាល និងសេចក្ដីដំណៀលប្រៀបដូចជាកូនគ្រប់ខែ តែគ្មានកម្លាំងសម្រាលមកសោះ។

4ប្រហែលជាព្រះ‌យេហូវ៉ា ជាព្រះរបស់លោក ព្រះ‌អង្គនឹងឮអស់ពាក្យទាំងប៉ុន្មានរបស់រ៉ាបសា‌កេនេះ ដែលស្តេចអាស‌ស៊ើរជាចៅ‌ហ្វាយគេ បានចាត់ឲ្យមកប្រកួតនឹងព្រះដ៏មានព្រះ‌ជន្មរស់នៅ ហើយនឹងបន្ទោសដល់គេ ដោយព្រោះពាក្យទាំងនេះ ដែលព្រះ‌យេហូវ៉ាជាព្រះរបស់លោក បានឮហើយទេដឹង ដូច្នេះ សូមអធិ‌ស្ឋានឲ្យសំណល់ដែលនៅសល់ចុះ»។

5ពេលនោះ ពួកជំនិតស្តេចហេ‌សេ‌គាក៏មកជួកលោកអេសាយ

6ហើយលោកអេសាយមានប្រសាសន៍ថា៖ «អ្នករាល់គ្នាត្រូវទូលដល់ចៅ‌ហ្វាយរបស់អ្នកថា ព្រះ‌យេហូវ៉ាមានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះ កុំខ្លាចចំពោះពាក្យសម្ដីដែលឯងបានឮ ជាពាក្យដែលពួកបម្រើរបស់ស្តេចអាស‌ស៊ើរបានប្រមាថដល់យើងនោះឡើយ។

7មើល៍ យើងនឹងបណ្ដាលគំនិតគេឲ្យសម្រេចនឹងត្រឡប់ទៅស្រុកគេវិញ ដោយបានឮដំណឹងមួយ រួចយើងនឹងឲ្យគេដួលស្លាប់ដោយដាវ នៅក្នុងស្រុករបស់គេនោះ»។

8រ៉ាបសា‌កេក៏ត្រឡប់ទៅរកស្តេចអាស‌ស៊ើរ ឃើញកំពុងតែច្បាំងនឹងក្រុងលិបណាវិញ ដ្បិតលោកឮថា ទ្រង់បានថយពីក្រុងឡាគីសទៅហើយ។

9កាលមានដំណឹងឮមកដល់ទ្រង់ថា ទារហា‌កា ជាស្តេចស្រុកអេធី‌យ៉ូពី បានចេញមកច្បាំងនឹងទ្រង់ហើយ ទ្រង់ក៏ចាត់សារឲ្យទៅឯស្ដេចហេ‌សេ‌គា ដោយពាក្យថា៖

10«ចូរអ្នករាល់គ្នាប្រាប់ដល់ស្ដេចហេ‌សេ‌គា ជាស្តេចយូដាដូច្នេះថា "កុំឲ្យព្រះរបស់ព្រះករុណា ដែលព្រះករុណាទុកចិត្តនោះ បញ្ឆោតព្រះករុណា ដោយថា ក្រុងយេរូ‌សាឡិមនឹងមិនត្រូវប្រគល់ទៅក្នុងកណ្ដាប់ដៃរបស់ស្តេចអាស‌ស៊ើរនោះឡើយ។

11មើល៍! ព្រះករុណាបានឮនិយាយពីការដែលស្តេចអាស‌ស៊ើរបានធ្វើដល់ស្រុកទាំងប៉ុន្មានហើយ គឺដែលទ្រង់បានបំផ្លាញគេអស់រលីង។ ដូច្នេះ តើព្រះករុណានឹងបានរួចខ្លួនឬ?

12តើមានព្រះសាសន៍ដទៃណាខ្លះ ដែលបុព្វ‌បុរសយើងបានបំផ្លាញ? គឺពួកក្រុងកូសាន ក្រុងខារ៉ាន ក្រុងរេសែភ និងពួកកូនចៅអេដែន ដែលនៅក្នុងស្រុកធេឡា‌ស៊ើរ តើព្រះរបស់គេបានជួយឲ្យគេរួចឬទេ?

13តើស្តេចក្រុងហាម៉ាត ស្តេចក្រុងអើផាឌ ស្តេចក្រុងសេផា‌វែម ក្រុងហេណា និងស្ដេចក្រុងអ៊ីវ៉ានៅឯណា?"»

14ព្រះបាទហេ‌សេ‌គាទទួលសំបុត្រពីដៃរបស់ពួកទូតទៅអាន រួចទ្រង់យាងឡើងទៅក្នុងព្រះ‌វិហាររបស់ព្រះ‌យេហូវ៉ា លាសំបុត្រនោះនៅចំពោះព្រះ‌អង្គ

15ហើយទ្រង់អធិ‌ស្ឋាននៅចំពោះព្រះ‌យេហូវ៉ាថា៖ «ឱព្រះ‌យេហូវ៉ា ជាព្រះនៃសាសន៍អ៊ីស្រា‌អែល ដែលព្រះ‌អង្គគង់ពីលើចេរូ‌ប៊ីមអើយ គឺព្រះ‌អង្គតែមួយ ដែលជាព្រះនៃអស់ទាំងសាសន៍នៅផែនដីនេះ ព្រះ‌អង្គបានបង្កើតផ្ទៃមេឃ និងផែនដី

16ឱព្រះ‌យេហូវ៉ាអើយ សូមព្រះ‌អង្គផ្ទៀងព្រះ‌កាណ៌ស្តាប់ ឱព្រះ‌យេហូវ៉ាអើយ សូមបើកព្រះ‌នេត្រទត សូមស្តាប់អស់ទាំងពាក្យរបស់សាន‌ហេរីប ដែលបានផ្ញើមកប្រកួតដល់ព្រះ‌អង្គ ជាព្រះដ៏មានព្រះ‌ជន្មរស់ចុះ។

17ឱព្រះ‌យេហូវ៉ាអើយ ស្តេចអាស‌ស៊ើរបានបំផ្លាញអស់ទាំងសាសន៍ និងស្រុកគេជាប្រាកដមែន

18ក៏បានបោះចោលព្រះរបស់គេ ទៅក្នុងភ្លើងដែរ ដ្បិតមិនមែនជាព្រះទេ គឺជាស្នាដៃដែលមនុស្សធ្វើ ពីឈើ ពីថ្ម។ ហេតុនោះបានជាគេបំផ្លាញបាន

19ដូច្នេះ ឱព្រះ‌យេហូវ៉ាជាព្រះនៃយើងខ្ញុំអើយ សូមព្រះ‌អង្គជួយសង្គ្រោះយើងខ្ញុំ ឲ្យរួចពីកណ្ដាប់ដៃរបស់គេផង ដើម្បីឲ្យគ្រប់ទាំងសាសន៍នៅផែនដីបានដឹងថា គឺព្រះ‌អង្គជាព្រះ‌យេហូវ៉ា ដែលជាព្រះតែមួយព្រះ‌អង្គគត់»។

20នៅពេលនោះ លោកអេសាយជាកូនអ័ម៉ូស បានចាត់គេឲ្យទៅគាល់ស្ដេចហេ‌សេ‌គា ទូលថា៖ «ព្រះ‌យេហូវ៉ា ជាព្រះរបស់សាសន៍អ៊ីស្រា‌អែល មានព្រះ‌បន្ទូលដូច្នេះថា សេចក្ដីដែលអ្នកបានអធិ‌ស្ឋានដល់យើង ពីដំណើរសាន‌ហេរីប ជាស្តេចអាស‌ស៊ើរ នោះយើងបានយល់ព្រមហើយ។

21នេះជាព្រះ‌បន្ទូលដែលព្រះ‌យេហូវ៉ាមានព្រះ‌បន្ទូលពីដំណើរស្តេចនោះ គឺថា នាងក្រមុំនៃក្រុងស៊ីយ៉ូនបានស្អប់ខ្ពើមដល់អ្នក ហើយបានមើល‌ងាយអ្នក។ កូនស្រីក្រុងយេរូ‌សាឡិម បានគ្រវីក្បាលដាក់អ្នក។

22តើអ្នកបានប្រកួត ហើយប្រមាថដល់អ្នកណា? តើអ្នកដំឡើងសំឡេងទាស់នឹងអ្នកណា? ហើយងើបភ្នែកឡើងខ្ពស់ដូច្នេះ គឺទាស់នឹងព្រះដ៏បរិសុទ្ធ នៃសាសន៍អ៊ីស្រា‌អែលហើយ។

23អ្នកចាត់គេឲ្យមកនោះ គឺប្រកួតនឹងព្រះ‌អម្ចាស់ហើយ ដោយថា យើងបានឡើងទៅ កំពូលភ្នំទាំងប៉ុន្មាន ដោយ‌សាររទេះចម្បាំងយើង ក៏ដល់ទីជ្រៅបំផុតនៃព្រៃល្បាណូនផង យើងនឹងកាប់អស់ទាំងដើមតា‌ត្រៅដែលខ្ពស់ និងដើមកកោះដែលល្អជាងគេនៅទីនោះ យើងនឹងចូលទៅដល់ទីលំនៅផុតស្រុករបស់គេ គឺដល់ចម្ការរបស់គេ ដែលដុះ‌ដាលដូចជាព្រៃ។

24យើងជីកអណ្ដូង ហើយផឹកទឹកនៅស្រុកដទៃ យើងនឹងធ្វើឲ្យអស់ទាំងទន្លេស្រុកអេស៊ីព្ទរីងស្ងួត ដោយបាតជើងរបស់យើង។

25តើអ្នកមិនបានឮថា យើងបានគិតជាស្រេច និងធ្វើការទាំងប៉ុន្មាននេះ តាំងពីយូរមកហើយ? យើងមានគម្រោងតាំងពីយូរមកហើយ។ ឥឡូវនេះ យើងបានសម្រេចការនេះ គឺបានឲ្យអ្នកបំផ្លាញទីក្រុងមានកំផែង ឲ្យទៅជាគំនរបំណែក

26ហេតុនោះបានជាពួកអ្នកក្រុងទាំងនោះ ខ្សោយកម្លាំង គេបានស្រយុតចិត្ត ហើយនៅស្ងៀម គេប្រៀបដូចជាស្មៅនៅវាល និងពន្លកខ្ចី ហើយដូចជាស្មៅដែលដុះនៅលើដំបូលផ្ទះ និងស្រូវដែលស្វិតក្រៀម មុនដែលដុះពេញកម្លាំង។

27ប៉ុន្តែ យើងដឹងកន្លែងដែលអ្នកអង្គុយ និងពេលណាដែលអ្នកចេញចូល ក៏ដឹងទាំងអស់ដែលអ្នកខឹងក្តៅនឹងយើងដែរ។

28ដោយព្រោះអ្នកខឹងនឹងយើងដូច្នេះ ហើយដោយព្រោះសេចក្ដីព្រហើនរបស់អ្នក បានឮមកដល់ត្រចៀកយើង នោះយើងនឹងដាក់កន្លុះរបស់យើងនៅច្រមុះអ្នក និងដែកបង្ខាំងរបស់យើងនៅមាត់អ្នក យើងនឹងញាក់ឲ្យអ្នកវិលទៅតាមផ្លូវ ដែលអ្នកបានមកនោះវិញ។

29ការនេះជាទីសម្គាល់សម្រាប់អ្នករាល់គ្នា គឺនៅឆ្នាំនេះ អ្នករាល់គ្នានឹងបរិ‌ភោគផលដែលដុះខ្លួនឯង ដល់ឆ្នាំទីពីរ នឹងបរិ‌ភោគផលដែលកើតពីនោះទៀត តែដល់ឆ្នាំទីបី អ្នករាល់គ្នាត្រូវសាប‌ព្រោះ ច្រូតកាត់ ហើយដាំចម្ការទំពាំង‌បាយ‌ជូរ រួចបរិ‌ភោគពីផលទាំងនោះទៅ។

30សំណល់ពួកកូនចៅយូដាដែលរួចជីវិត គេនឹងចាក់ឫសទៅក្រោម ហើយនឹងបង្កើតផលទៅលើ

31ដ្បិតនឹងមានសំណល់ចេញពីក្រុងយេរូ‌សាឡិមទៅ ព្រមទាំងពួកអ្នកដែលរួចជីវិត ចេញពីក្រុងស៊ីយ៉ូនដែរ សេចក្ដីឧស្សាហ៍របស់ព្រះ‌យេហូវ៉ានៃពួកពលបរិវារនឹងធ្វើការនោះ។

32ហេតុនោះបានជាព្រះ‌យេហូវ៉ាមានព្រះ‌បន្ទូលអំពីស្តេចអាស‌ស៊ើរថា គេនឹងមិនចូលមកក្នុងក្រុងនេះឡើយ ក៏មិនបាញ់ព្រួញ ឬកាន់ខែលនៅមុខទីក្រុងនេះ ឬជីកស្នាមភ្លោះច្បាំងនឹងទីនេះដែរ។

33គឺគេនឹងវិលទៅវិញតាមផ្លូវដដែល ដែលគេបានមកនោះ ឥតចូលមកក្នុងទីក្រុងនេះឡើយ នេះជាព្រះ‌បន្ទូលនៃព្រះ‌យេហូវ៉ា

34ដ្បិតយើងនឹងការពារក្រុងនេះ រក្សាទុកសម្រាប់ខ្លួនយើង គឺដោយយល់ដល់ដាវីឌ ជាអ្នកបម្រើយើងផង»។

35នៅពេលយប់នោះ ទេវតានៃព្រះ‌យេហូវ៉ាក៏ចេញទៅប្រហារទីបោះទ័ពរបស់ពួកសាសន៍អាស‌ស៊ើរ សម្លាប់មនុស្សអស់មួយសែនប្រាំបីម៉ឺនប្រាំពាន់នាក់ ពេលគេក្រោកឡើងនៅពេលព្រឹក ឃើញសុទ្ធតែខ្មោចស្លាប់ទាំងអស់។

36ហេតុនោះ សាន‌ហេរីប ជាស្តេចអាស‌ស៊ើរត្រឡប់ទៅអាស្រ័យនៅក្រុងនីនីវេវិញ។

37ពេលព្រះ‌អង្គកំពុងថ្វាយបង្គំនៅក្នុងវិហាររបស់ព្រះនីសរូក ជាព្រះរបស់ទ្រង់ នោះអ័ឌរ៉ា‌ម៉ាលេក និងសារេ‌ស៊ើរជាបុត្រទ្រង់ បានធ្វើគុតទ្រង់ដោយដាវ ហើយរត់រួចទៅស្រុកអារ៉ារ៉ាត។ អេសារ-ហាដោនជាបុត្រាក៏ឡើងសោយ‌រាជ្យជំនួសបិតា។

← Chapter 18 Jump to: Chapter 20 →