Proverbs 13

Khmer Standard Version 1954 = Hammond Version

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1កូនមានប្រាជ្ញាតែងតែស្ដាប់ពាក្យទូន្មានរបស់ឪពុក រីឯកូនព្រហើនមិនព្រមស្ដាប់ការស្ដីប្រដៅទេ។

2មនុស្សម្នាក់ៗទទួលផលល្អដោយសារពាក្យសំដីរបស់ខ្លួន រីឯមនុស្សក្បត់រមែងទទួលអំពើហិង្សា។

3អ្នកណាចេះប្រយ័ត្នពាក្យសំដី អ្នកនោះការពារជីវិតរបស់ខ្លួន រីឯអ្នកដែលចេះតែហាមាត់និយាយរមែងនាំអោយខ្លួនឯងវិនាស។

4សេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នារបស់មនុស្សខ្ជិល មិនដែលបានសំរេចទេ រីឯមនុស្សឧស្សាហ៍ រមែងទទួលនូវអ្វីៗដែលខ្លួនចង់បាន។

5មនុស្សសុចរិតតែងតែស្អប់ពាក្យកុហក រីឯមនុស្សអាក្រក់តែងតែនិយាយមួលបង្កាច់ និងបង្ខូចឈ្មោះគេ។

6សេចក្ដីសុចរិតតែងតែការពារមនុស្សទៀងត្រង់ រីឯអំពើបាបបណ្ដាលអោយមនុស្សអាក្រក់វិនាស។

7អ្នកខ្លះតាំងខ្លួនជាអ្នកមានតែក្ររហាម រីឯអ្នកខ្លះទៀតដាក់ខ្លួនជាអ្នកក្រតែមានស្ដុកស្ដម្ភ។

8អ្នកមានតែងតែអាងលើទ្រព្យ ដើម្បីធានាជីវិតរបស់ខ្លួន រីឯអ្នកក្រីក្រវិញគ្មាននរណាគំរាមកំហែងគេឡើយ។

9មនុស្សសុចរិតប្រៀបដូចជាពន្លឺត្រចះត្រចង់ រីឯមនុស្សអាក្រក់ប្រៀបដូចជាចង្កៀងរលត់។

10ការវាយឫកធំតែងតែបង្កអោយមានទំនាស់ រីឯអ្នកដែលសុខចិត្តទទួលដំបូន្មានជាមនុស្សមានប្រាជ្ញា។

11ទ្រព្យរកបានរហ័សបាត់បង់ក៏រហ័សដែរ រីឯទ្រព្យរកបានដោយសន្សំ រមែងកើនឡើងជាដរាប។

12ការអស់សង្ឃឹមតែងតែនាំអោយព្រួយចិត្ត រីឯការសំរេចដូចបំណង ប្រៀបបាននឹងដើមឈើដែលមានជីវិត។

13អ្នកណាមើលងាយព្រះបន្ទូល អ្នកនោះរមែងមានទោស រីឯអ្នកដែលគោរពព្រះបញ្ជាតែងតែទទួលរង្វាន់។

14ការប្រៀនប្រដៅរបស់មនុស្សសុចរិតជាប្រភពនៃជីវិត ហើយការពារជីវិតអោយរួចពីអន្ទាក់នៃសេចក្ដីស្លាប់។

15មនុស្សចេះគិតពិចារណា តែងតែមានគេគោរព រីឯមនុស្សដែលគេទុកចិត្តមិនបាន តែងតែវិនាស។

16មនុស្សឆ្លាត រមែងគិតមុននឹងគូរ រីឯមនុស្សខ្លៅតែងតែលាតត្រដាងភាពល្ងីល្ងើរបស់ខ្លួន។

17អ្នកនាំសារដែលជាមនុស្សអាក្រក់ តែងតែធ្លាក់ខ្លួនអន្តរាយ រីឯទូតដ៏ស្មោះត្រង់ តែងតែនាំសេចក្ដីសុខ។

18អ្នកដែលមិនទទួលការអប់រំ រមែងធ្លាក់ខ្លួនក្រ ហើយត្រូវគេមើលងាយ រីឯអ្នកដែលសុខចិត្តទទួលការស្ដីប្រដៅ តែងតែមានកិត្តិយស។

19សេចក្ដីប៉ងប្រាថ្នាដែលបានសំរេច រមែងនាំអោយសប្បាយចិត្ត រីឯមនុស្សខ្លៅមិនចូលចិត្តលះបង់គំនិតអាក្រក់របស់ខ្លួនចោលទេ។

20នៅជាមួយមនុស្សមានប្រាជ្ញានាំអោយខ្លួនមានប្រាជ្ញា តែសេពគប់ជាមួយមនុស្សខ្លៅ នាំអោយខ្លួនទៅជាមនុស្សអាក្រក់។

21មនុស្សមានបាបតែងតែជួបនឹងទុក្ខវេទនា រីឯមនុស្សសុចរិត តែងតែទទួលសុភមង្គលទុកជារង្វាន់។

22មនុស្សសប្បុរសតែងតែមានមត៌កទុកចែកអោយកូនចៅ រីឯមនុស្សបាប តែងតែប្រមូលទ្រព្យទុកសំរាប់មនុស្សសុចរិត។

23ស្រែចំការដែលជនក្រីក្រភ្ជួររាស់ តែងតែបង្កើតផលយ៉ាងបរិបូណ៌ ប៉ុន្តែ មានអ្នកខ្លះស្លាប់ព្រោះតែខ្វះយុត្តិធម៌។

24អ្នកណាមិនសូវប្រើរំពាត់ អ្នកនោះមិនស្រឡាញ់កូនទេ រីឯអ្នកដែលស្រឡាញ់កូនតែងតែវាយប្រដៅវា។

25មនុស្សសុចរិតតែងតែមានអាហារបរិភោគគ្រប់គ្រាន់ជាដរាប រីឯមនុស្សអាក្រក់តែងតែអត់បាយ។

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →