Ecclesiastes 5

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ຈົ່ງລະມັດລະວັງ ເມື່ອເຂົ້າໄປໃນພຣະວິຫານ ເຂົ້າໄປໃນທີ່ນັ້ນເພື່ອສຶກສາຮຽນຮູ້ ກໍດີກວ່າເຂົ້າໄປຖວາຍເຄື່ອງບູຊາ ດັ່ງຄົນໂງ່ຈ້າທີ່ບໍ່ຮູ້ຈັກຜິດຈັກຖືກ.

2ຄິດກ່ອນຈຶ່ງເວົ້າ ແລະຢ່າຟ້າວຕັດສິນໃຈເຮັດຄຳສາບານໃດໆກັບພຣະເຈົ້າ. ພຣະເຈົ້າຢູ່ເທິງຟ້າສະຫວັນແລະເຈົ້າຢູ່ເທິງແຜ່ນດິນໂລກ. ສະນັ້ນ ຢ່າເວົ້າເກີນກວ່າທີ່ເຈົ້າຈຳເປັນຕ້ອງເວົ້າ.

3ຄົນໂງ່ຈ້າວິຕົກກັງວົນຫລາຍເທົ່າໃດ ກໍແຮ່ງຝັນບໍ່ດີຫລາຍເທົ່ານັ້ນ ແລະຄົນໂງ່ຈ້າເວົ້າຫລາຍເທົ່າໃດ ແຮ່ງເວົ້າສິ່ງໂງ່ຈ້າອອກມາຫລາຍເທົ່ານັ້ນ.

4ສະນັ້ນ ເມື່ອເຈົ້າເຮັດຄຳສາບານກັບພຣະເຈົ້າ ຈົ່ງປະຕິບັດຕາມຄຳສາບານນັ້ນໄວເທົ່າທີ່ຈະໄວໄດ້. ພຣະເຈົ້າບໍ່ພໍໃຈນຳຄົນໂງ່ຈ້າ. ຈົ່ງເຮັດຕາມຄຳສາບານທີ່ເຈົ້າວ່າຈະເຮັດ.

5ເມື່ອສາບານແລ້ວບໍ່ປະຕິບັດຕາມ ຢ່າສາບານເລີຍກໍດີກວ່າ.

6ຈົ່ງຫລີກເວັ້ນຄຳເວົ້າທີ່ນຳເຈົ້າໄປສູ່ການບາບ ເພື່ອເຈົ້າຈະບໍ່ຕ້ອງໄປເວົ້າກັບປະໂຣຫິດຂອງພຣະເຈົ້າວ່າ ເຈົ້າບໍ່ໄດ້ໝາຍຄວາມວ່າຢ່າງນັ້ນ. ເປັນຫຍັງຈຶ່ງເຮັດໃຫ້ພຣະອົງໂກດຮ້າຍເຈົ້າ? ເປັນຫຍັງຈຶ່ງປ່ອຍໃຫ້ພຣະອົງທຳລາຍສິ່ງທີ່ເຈົ້າຫາມາໄດ້ນັ້ນ?

7ບໍ່ວ່າເຈົ້າໄຝ່ຝັນຫລາຍສໍ່າໃດ ເຈົ້າເຮັດວຽກບໍ່ມີປະໂຫຍດຫລາຍສໍ່າໃດ ຫລືເຈົ້າເວົ້າຫລາຍສໍ່າໃດ ເຈົ້າຕ້ອງເຮັດທຸກຢ່າງດ້ວຍການຢຳເກງພຣະເຈົ້າ.

8ຖ້າເຈົ້າເຫັນຄົນຍາກຈົນໃນເມືອງຖືກຂົ່ມເຫັງ ທັງຄວາມຍຸດຕິທຳ ແລະຄວາມທ່ຽງທຳເອົາໄປເສຍຈາກພວກເຂົາ ຢ່າປະຫລາດໃຈເລີຍ. ດ້ວຍວ່າ, ຍັງມີນາຍເໜືອພວກເຂົາຄອຍຈັບຕາເບິ່ງພວກເຂົາຢູ່ ແລະຜູ້ເປັນນາຍເໜືອພວກເຂົານັ້ນ ກໍຍັງມີນາຍຊັ້ນຜູ້ໃຫຍ່ກວ່າອີກຈັບຕາເບິ່ງພວກເຂົາ.

9ແມ່ນແຕ່ກະສັດກໍຍັງເພິ່ງພາອາໄສຜົນຂອງການເກັບກ່ຽວ.

10ຖ້າເຈົ້າຮັກເງິນ ເຈົ້າກໍຈະບໍ່ຮູ້ເມື່ອພໍຈັກເທື່ອ ຖ້າເຈົ້າຢາກຮັ່ງມີ ເຈົ້າກໍຈະບໍ່ໄດ້ທຸກສິ່ງທີ່ຕ້ອງການຈັກເທື່ອ ທຸກສິ່ງລ້ວນແຕ່ອະນິຈັງທັງສິ້ນ.

11ເຈົ້າຮັ່ງມີຫລາຍເທົ່າໃດ ເຈົ້າກໍຕ້ອງລ້ຽງຫລາຍຄົນເທົ່ານັ້ນ. ສິ່ງທັງໝົດທີ່ເຈົ້າໄດ້ຮັບນັ້ນ ກໍພຽງແຕ່ຄວາມຮູ້ທີ່ວ່າຕົນຮັ່ງມີ.

12ຄົນເຮັດວຽກອາດມີ ຫລືອາດບໍ່ມີກິນພຽງພໍກໍໄດ້ ແຕ່ຢ່າງໜ້ອຍລາວກໍນອນຫລັບໄດ້ໃນຕອນກາງຄືນ. ສ່ວນເສດຖີຜູ້ທີ່ມີຊັບສົມບັດອັນຫລວງຫລາຍ ກໍມີແຕ່ວິຕົກກັງວົນຈົນນອນບໍ່ຫລັບຍ້ອນ.

13ສິ່ງສະຫລົດໃຈຫລາຍທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ເຫັນຢູ່ໃຕ້ດວງຕາເວັນ ຄືຄົນທີ່ທ້ອນໂຮມເງິນໄວ້ເມື່ອຄາວຈຳເປັນ

14ແຕ່ແລ້ວສູນເສຍໝົດຍ້ອນຄ້າຂາຍຫລຸບທືນ ແລະຈົບລົງໂດຍບໍ່ມີຫຍັງເຫຼືອໄວ້ໃຫ້ລູກຫລານ.

15ພວກເຮົາອອກຈາກທ້ອງແມ່ແຕ່ຕົວເປົ່າສັນໃດ ພວກເຮົາກໍຈາກໄປແຕ່ຕົວເປົ່າສັນນັ້ນ ຄືບໍ່ມີຫຍັງຈັກຢ່າງຕິດຕົວໄປນຳ. ເຖິງແມ່ນວ່າພວກເຮົາເຮັດວຽກໜັກກໍຕາມ ພວກເຮົາກໍເອົາສິ່ງໃດໄປນຳບໍ່ໄດ້.

16ຊ່າງບໍ່ຖືກຕ້ອງເລີຍ ພວກເຮົາໄດ້ເກີດມາຢ່າງໃດ ພວກເຮົາກໍຈາກໄປຢ່າງນັ້ນ. ພວກເຮົາເຮັດວຽກໜັກ ໂດຍພະຍາຍາມຈັບລົມແລະພວກເຮົາໄດ້ຫຍັງແດ່?

17ພວກເຮົາຕ້ອງໃຊ້ຊີວິດຢູ່ໃນຄວາມມືດມົນແລະຄວາມໂສກເສົ້າ ຄວາມວິຕົກກັງວົນ, ຄວາມໂກດຮ້າຍ ແລະຄວາມເຈັບປ່ວຍ.

18ອັນນີ້ ແມ່ນສິ່ງທີ່ຂ້າພະເຈົ້າໄດ້ຄົ້ນພົບຄື: ສິ່ງດີທີ່ສຸດທີ່ຜູ້ໃດໆກໍເຮັດໄດ້ ແມ່ນກິນແລະດື່ມ ແລະສະໜຸກຢູ່ກັບສິ່ງທີ່ຕົນຫາມາໄດ້ ໃນຊີວິດອັນສັ້ນໆທີ່ພຣະເຈົ້າໂຜດໃຫ້ ອັນນີ້ ແມ່ນຊາຕາກຳຂອງມະນຸດຢູ່ໃຕ້ດວງຕາເວັນ.

19ຖ້າພຣະເຈົ້າໃຫ້ມະນຸດຜູ້ໜຶ່ງຮັ່ງມີ ແລະໃຫ້ລາວສະໜຸກຢູ່ກັບສິ່ງເຫຼົ່ານັ້ນ ທັງສະໜຸກຢູ່ກັບສິ່ງທີ່ຕົນຫາມາໄດ້ນັ້ນ ຈົ່ງສືບຕໍ່ຊົມຊື່ນຍິນດີໃນວຽກງານທີ່ຕົນເຮັດ. ອັນນີ້ແມ່ນຂອງຂວັນມາຈາກພຣະເຈົ້າ.

20ໃນເມື່ອພຣະເຈົ້າໃຫ້ພວກເຮົາມີຄວາມສຸກ ພວກເຮົາກໍຈະບໍ່ວິຕົກກັງວົນເກີນໄປ ເຖິງເລື່ອງຊີວິດອັນສັ້ນໆນີ້.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →