Ecclesiastes 9

Lao Bible 2012 (ພຣະຄຳພີສັກສິ)

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →

1ເຫດສະນັ້ນ ຂ້າພະເຈົ້າຈຶ່ງຄິດຕຶກຕອງເຖິງເລື່ອງນີ້ຢ່າງໜັກຢູ່ຕັ້ງດົນນານ ແລະເຫັນໄດ້ວ່າພຣະເຈົ້າຄວບຄຸມການກະທຳຕ່າງໆຂອງຄົນມີປັນຍາ ແລະຂອງຄົນຊອບທຳທັງຫລາຍ ແມ່ນແຕ່ຄວາມຮັກແລະຄວາມກຽດຊັງຂອງເຂົາເຈົ້າ. ບໍ່ມີຜູ້ໃດຮູ້ຈັກວ່າມີຫຍັງລໍຖ້າຢູ່ເບື້ອງໜ້າຂອງຕົນ.

2ມັນບໍ່ຕ່າງກັນຫຍັງເລີຍ. ຊາຕາກຳຢ່າງດຽວກັນນັ້ນມາສູ່ທັງຄົນຊອບທຳແລະຄົນຊົ່ວ ມາສູ່ທັງຜູ້ທີ່ເຄັ່ງສາສະໜາ ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ເຄັ່ງສາສະໜາ ມາສູ່ທັງຜູ້ທີ່ຖວາຍບູຊາ ແລະຜູ້ທີ່ບໍ່ຖວາຍບູຊາ. ຄົນດີກໍບໍ່ເຫັນດີລື່ນຄົນຊົ່ວ; ຄົນທີ່ສາບານກໍບໍ່ເຫັນດີລື່ນຄົນທີ່ບໍ່ໄດ້ສາບານ.

3ຊາຕາກຳອັນດຽວມາສູ່ທຸກຄົນສະເໝີໜ້າກັນ ແລະອັນນີ້ແມ່ນຜິດຈາກເຫດການໃດໆ ທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ໃຕ້ດວງຕາເວັນ. ຕາບໃດທີ່ມະນຸດມີຊີວິດຢູ່ ຕາບນັ້ນຄວາມຄິດຂອງເຂົາກໍເຕັມໄປດ້ວຍຄວາມຊົ່ວແລະຄວາມບ້າບໍ ແລະພວກເຂົາກໍຕາຍໄປໃນທັນໃດນັ້ນ.

4ແຕ່ຜູ້ໃດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີຊີວິດຢູ່ໃນໂລກຄົນເປັນນີ້ ກໍມີຄວາມຫວັງບາງຢ່າງ; ໝາທີ່ຍັງມີຊີວິດຢູ່ກໍດີກວ່າໂຕສິງທີ່ຕາຍໄປແລ້ວ.

5ແມ່ນແລ້ວ ຜູ້ທີ່ມີຊີວິດຢູ່ກໍຮູ້ວ່າຕົນຈະຕາຍໄປ; ແຕ່ຜູ້ທີ່ຕາຍໄປແລ້ວກໍບໍ່ຮູ້ຫຍັງເລີຍ. ພວກເຂົາບໍ່ມີບຳເໜັດໃນພາຍໜ້າ ພວກເຂົາຖືກລືມໄລໄປຢ່າງໝົດສິ້ນ.

6ຄວາມຮັກ, ຄວາມຊັງ ແລະຕັນຫາຂອງພວກເຂົາ ລ້ວນແຕ່ໄດ້ຕາຍໄປກັບພວກເຂົາດ້ວຍ. ພວກເຂົາຈະບໍ່ມີສ່ວນກັບເຫດການໃດໆ ທີ່ເກີດຂຶ້ນຢູ່ໃຕ້ດວງຕາເວັນອີກເລີຍ.

7ສະນັ້ນ ຈົ່ງກິນອາຫານທີ່ເຈົ້າມີແລະມີຄວາມສຸກສາເຖີດ; ດື່ມເຫຼົ້າອະງຸ່ນແລະເບີກບານໃຈສາເຖີດ. ສຳລັບພຣະເຈົ້າແລ້ວ ສິ່ງເຫຼົ່ານີ້ລ້ວນແຕ່ເປັນການຖືກຕ້ອງທັງສິ້ນ.

8ຈົ່ງເຮັດໃຫ້ໃຈເບີກບານ ແລະມີຄວາມສຸກຢູ່ສະເໝີ.

9ຈົ່ງໃຫ້ຊີວິດຂອງເຈົ້າສະໜຸກຢູ່ກັບຍິງທີ່ເຈົ້າຮັກ ເມື່ອໃດທີ່ເຈົ້າມີຊີວິດອັນອະນິຈັງທີ່ພຣະເຈົ້າໂຜດໃຫ້ຢູ່ໃຕ້ດວງຕາເວັນ. ຈົ່ງສະໜຸກຢູ່ກັບມື້ອັນອະນິຈັງ ເພາະລ້ວນແລ້ວແຕ່ເປັນສິ່ງທີ່ເຈົ້າໄດ້ຮັບ ເນື່ອງຈາກຄວາມລຳບາກທັງໝົດຂອງເຈົ້ານັ້ນ.

10ບໍ່ວ່າຈະເຮັດສິ່ງໃດກໍຕາມ ຈົ່ງເຮັດສິ່ງນັ້ນຢ່າງເຕັມກຳລັງ ເພາະໃນແດນຂອງຄົນຕາຍນັ້ນຈະບໍ່ມີການກະທຳ, ບໍ່ມີຄວາມຄິດ, ບໍ່ມີຄວາມຮູ້, ບໍ່ມີປັນຍາໃດໆ ແລະໃນບ່ອນນັ້ນແຫລະທີ່ພວກເຈົ້າຈະໄປ.

11ຂ້າພະເຈົ້າຍັງເຫັນຫລາຍໆສິ່ງອີກຢູ່ໃຕ້ດວງຕາເວັນ. ນັກແລ່ນໄວບໍ່ແມ່ນຈະໄດ້ຊະນະໃນການແຂ່ງຂັນສະເໝີໄປ ແລະຄົນກ້າຫານຫລາຍບໍ່ແມ່ນຈະຕີຊະນະໃນສະໜາມຮົບສະເໝີໄປ. ຄົນມີປັນຍາບໍ່ແມ່ນຈະທຳມາຫາກິນລ້ຽງຊີບຢ່າງສະດວກສະບາຍສະເໝີໄປ; ຄົນສະຫລາດບໍ່ແມ່ນຈະຮັ່ງມີເປັນດີສະເໝີໄປ ແລະຄົນທີ່ມີຄວາມສາມາດບໍ່ແມ່ນຈະໄດ້ຂຶ້ນສູ່ຕຳແໜ່ງສູງສະເໝີໄປ. ແຕ່ກຳນົດເວລາແລະໂອກາດເກີດຂຶ້ນກັບທຸກໆຄົນ.

12ເຈົ້າຮູ້ບໍ່ໄດ້ຈັກເທື່ອວ່າ ຜຽນຂອງເຈົ້າຈະມາຮອດເມື່ອໃດ. ດັ່ງນົກທີ່ຖືກແຮ້ວຢ່າງກະທັນຫັນ ດັ່ງປາທີ່ຖືກມອງ ເຮົາຖືກບ້ວງແຮ້ວແຫ່ງຄວາມຊົ່ວຮ້າຍໃນຊົ່ວບຶດດຽວ ໃນເວລາທີ່ບໍ່ຄາດຝັນ.

13ຂ້າພະເຈົ້າຍັງໄດ້ເຫັນເປັນປະຈັກຕາສິ່ງໜຶ່ງອີກ ຄືຕົວຢ່າງອັນດີກ່ຽວກັບປັນຍາທີ່ຖືກັນຢູ່ໃຕ້ດວງຕາເວັນ.

14ຄັ້ງໜຶ່ງ ມີເມືອງນ້ອຍແຫ່ງໜຶ່ງທີ່ມີປະຊາຊົນບໍ່ຫລາຍ. ກະສັດຜູ້ໜຶ່ງທີ່ມີອຳນາດຫລາຍໄດ້ໂຈມຕີເມືອງນີ້. ເພິ່ນປິດລ້ອມເມືອງໄວ້ ແລະຕຽມທະລຸກຳແພງເມືອງ.

15ມີຊາຍຍາກຈົນຄົນໜຶ່ງທີ່ອາໄສຢູ່ໃນເມືອງນີ້. ລາວເປັນຄົນມີປັນຍາຈົນຊ່ວຍເມືອງນີ້ໄວ້ໄດ້, ແຕ່ບໍ່ມີຜູ້ໃດຄິດເຖິງລາວເລີຍ.

16ຂ້າພະເຈົ້າເຄີຍເວົ້າຢູ່ສະເໝີວ່າປັນຍາດີກວ່າກຳລັງ, ແຕ່ເມື່ອຄົນມີປັນຍາຜູ້ໜຶ່ງຍາກຈົນ ຄົນກໍຈະດູຖູກລາວ ແລະບໍ່ເຊື່ອຟັງຄຳແນະນຳຂອງລາວ.

17ຟັງຄຳເວົ້າອັນສຸຂຸມຂອງຄົນມີປັນຍາ ກໍດີກວ່າຟັງສຽງຮ້ອງຂອງນັກປົກຄອງໃນທີ່ປະຊຸມຂອງຄົນໂງ່ຈ້າ.

18ປັນຍາດີກວ່າອາວຸດ, ແຕ່ຄົນບາບຜູ້ໜຶ່ງທຳລາຍຄວາມດີໄດ້ຢ່າງຫລວງຫລາຍ.

← Chapter 8 Jump to: Chapter 10 →