Matthew 15

Macedonian (Свето Писмо: Стандардна Библија 2006 (66 книги))

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1Тогаш пристапија кон Исус ерусалимските книжници и фарисеи, велејќи:

2„Зошто учениците Твои не го запазуваат преданието на старите? Зошто не си ги мијат рацете кога јадат леб?“

3А Тој им одговори и рече: „Па зошто и вие ја престапувате Божјата заповед заради вашето предание?

4Зашто Бог заповедал и рекол: ‚Почитувај ги татко си и мајка си‘, и ‚кој говори лошо против таткото свој или мајка си, со смрт да се казни‘.

5А вие велите: ‚Ако некој му рече на татка си или на мајка си: она, со што би можел да се ползуваш од мене, е ветено за Господ‘,

6тогаш тој може да не го почитува својот татко или својата мајка! Така ја нарушивте заповедта Божја заради вашето предание!

7Лицемери, добро пророкувал за вас Исаија, велејќи:

8‚Овој народ се приближува до Мене со устата своја и со усните Ме почитува, а срцето негово стои далеку од Мене;

9но напразно Ме почитува, зашто проповеда човечки повелби.‘“

10И како ги повика луѓето, им рече: „Слушајте и разберете!

11Не го осквернува човекот она што влегува во устата, туку она што излегува од устата, тоа го осквернува човекот.“

12Тогаш Неговите ученици Му се приближија и рекоа: „Знаеш ли дека фарисеите, штом го чуја тој збор, се соблазнија?“

13А Тој, одговарајќи им, рече: „Секоја садница, што не ја насадил Мојот Отец небесен, ќе се искорне;

14оставете ги: тие се слепи водачи на слепи: а кога слеп води слеп, обата ќе паднат во јама.“

15Петар, пак, Му одговори и рече: „Објасни ни ја оваа парабола.“

16А Исус им рече: „Ама вие, уште ли не сфаќате?

17Уште ли не разбирате дека сѐ што влегува во устата, минува преку стомакот и се исфрлува надвор?

18А она што излегува од устата, иде од срцето и тоа го осквернува човекот;

19зашто од срцето излегуваат лоши помисли, убиства, прељубодејства, блудства, кражби, лажни сведоштва, хули;

20тоа го осквернува човекот. А јадењето со неизмиени раце не го осквернува човекот.“

21И кога излезе оттаму Исус, замина во земјата Тирска и Сидонска.

22И ете, една жена Хананејка, излезе од оние краишта, повика кон Него, велејќи: „Смилувај ми се, Господи, Сине Давидов! Ќерка ми жестоко ја мачи демон.“

23Но Тој не ѝ одговори ниту збор. И пристапувајќи до Него, учениците Негови Го молеа и велеа: „Отпушти ја, зашто вика по нас.“

24А Тој одговори и рече: „Јас сум пратен само кај загубените овци на домот израелски.“

25Но таа, кога пристапи, Му се поклони и велеше: „Господи, помогни ми!“

26Тој, одговарајќи ѝ рече: „Не е добро да се земе лебот од децата и да се фрли на кучињата.“

27Но таа Му рече: „Да, Господи, но и кучињата јадат од трошките што паѓаат од трпезата на нивните господари.“

28Тогаш Исус одговори и рече: „О, жено, голема е твојата вера; нека ти биде по желбата твоја!“ И во тој час оздраве ќерката нејзина.

29Штом замина оттаму, Исус дојде кај Галилејското Море, се искачи на гората и седна таму.

30И дојде кај Него многу народ, кој имаше со себе куци, слепи, неми, фатени и многу други, и ги положија пред нозете на Исус, и Тој ги исцели,

31така што народот се восхитуваше гледајќи како неми зборуваат, фатени оздравуваат, куци се движат и слепи прогледуваат и Го прославуваше Бога Израелов.

32А Исус, кога ги повика учениците Свои, рече: „Жал ми е за луѓето, зашто три дни веќе стојат кај Мене и немаат што да јадат; да ги распуштам гладни, не би сакал, за да не премалеат по патот.“

33Но учениците Негови Му рекоа: „Каде ќе земеме толку леб во пустинава за да нахраниме толку народ?“

34Исус ги праша: „Колку лебови имате?“ А тие одговорија: „Седум и неколку риби.“

35Тогаш му заповеда Исус на народот да поседне по земјата.

36И земајќи ги седумте лебови и рибите, благодари, ги прекрши и им ги даде на учениците Свои, а учениците — на народот.

37И јадеа сите и се наситија; и кренаа останати парчиња: седум полни кошници.

38А оние што јадеа беа четири илјади мажи, покрај жените и децата.

39Па, штом го распушти народот, влезе во кораб и пристигна во Магдалските предели.

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →