Genesis 47

Burmese MCLZV

← Chapter 46 Jump to: Chapter 48 →

1သို႔ျဖစ္၍ေယာသပ္သည္ဖာေရာဘုရင္ထံ သို႔သြားေလ၏။ ေယာသပ္သည္ဘုရင့္ထံသို႔ အခစားဝင္၍``ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး၏အဖႏွင့္ အစ္ကိုတို႔သည္သိုးႏြားမ်ားႏွင့္တကြ သူ တို႔ပိုင္သမၽွဥစၥာပစၥည္းမ်ားကိုယူေဆာင္ကာ ခါနာန္ျပည္မွေရာက္ရွိလာၾကပါၿပီ။ ယခု သူတို႔သည္ေဂါရွင္အရပ္တြင္ရွိပါသည္'' ဟု ေလၽွာက္ေလ၏။-

2ထိုေနာက္သူသည္အစ္ကိုငါးေယာက္ကိုေရြး ယူ၍ ဘုရင္ထံသို႔ဝင္ေရာက္ခစားေစသည္။-

3ဖာေရာဘုရင္ကေယာသပ္၏အစ္ကိုတို႔ အား``သင္တို႔မည္သည့္အလုပ္ကိုလုပ္ကိုင္ ၾကသနည္း'' ဟုေမးေလ၏။ သူတို႔က``ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးတို႔သည္ဘိုးေဘး မ်ားကဲ့သို႔သိုးထိန္းမ်ားျဖစ္ၾကပါသည္။-

4ခါနာန္ျပည္တြင္အစာေခါင္းပါးျခင္းေဘး အလြန္ဆိုးရြားလ်က္ရွိသျဖင့္ သိုးႏြားတို႔ အတြက္စားက်က္မရွိပါ။ သို႔ျဖစ္၍ကၽြန္ေတာ္ မ်ိဳးတို႔သည္ဤျပည္တြင္ေနထိုင္ရန္ေရာက္လာ ၾကပါသည္။ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးတို႔အားေဂါရွင္ အရပ္၌ေနထိုင္ခြင့္ေပးေတာ္မူပါ'' ဟုေလၽွာက္ ထားၾကေလ၏။-

5ဖာေရာဘုရင္ကေယာသပ္အား``သင္၏အဖ ႏွင့္အစ္ကိုတို႔သည္ သင့္ထံသို႔ယခုေရာက္ရွိ လာၾကၿပီျဖစ္၍၊-

6အီဂ်စ္ျပည္တြင္အေကာင္းဆုံးအရပ္ျဖစ္ ေသာေဂါရွင္ေဒသ၌ေနထိုင္ၾကပါေစ။ သူ တို႔အနက္သင့္ေတာ္ေသာသူမ်ားရွိလၽွင္ ငါ၏သိုးႏြားအုပ္အရာ၌ခန႔္ထားေလာ့'' ဟုမိန႔္ၾကားေလ၏။

7ထိုေနာက္ေယာသပ္သည္မိမိ၏အဖကိုဘုရင္ ေရွ႕သို႔ေခၚေဆာင္ခဲ့၏။ ယာကုပ္သည္ဖာေရာ ဘုရင္အားေကာင္းခ်ီးေပးေလ၏။-

8ဘုရင္ကယာကုပ္အား``အသက္အရြယ္မည္ မၽွရွိပါသနည္း'' ဟုေမး၏။

9ယာကုပ္က``ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳးသည္ေလာကတြင္ ဧည့္သည္အာဂႏၲဳအျဖစ္ႏွစ္ေပါင္းတစ္ရာ့သုံး ဆယ္ေနထိုင္ခဲ့ပါၿပီ။ သို႔ရာတြင္ဘိုးေဘး တို႔၏သက္တမ္းကိုမမီပါ။ ကၽြန္ေတာ္မ်ိဳး အသက္ရွင္ခဲ့ေသာႏွစ္မ်ားမွာတို၍ၾကမ္း တမ္းလွပါ၏'' ဟုေလၽွာက္ေလ၏။-

10ထိုေနာက္ယာကုပ္သည္ဖာေရာဘုရင္ကိုႏွုတ္ ဆက္ေကာင္းခ်ီးေပးၿပီးလၽွင္ ဘုရင့္ထံေတာ္ မွထြက္လာခဲ့ေလ၏။-

11ေယာသပ္သည္ဖာေရာဘုရင္အမိန႔္ေတာ္ရွိသည့္ အတိုင္းသူ၏အဖႏွင့္အစ္ကိုတို႔အား အီဂ်စ္ ျပည္ရာမသက္ၿမိဳ႕အနီးရွိအေကာင္းဆုံး အရပ္တြင္ေျမအပိုင္ေပး၍ေနထိုင္ေစ၏။-

12ေယာသပ္သည္အဖႏွင့္အစ္ကိုမ်ားအပါ အဝင္ ယာကုပ္၏မိသားစုအားလုံးတို႔ အားစားနပ္ရိကၡာေထာက္ပံ့ေလ၏။

13အစာေခါင္းပါးျခင္းကပ္သည္အလြန္ဆိုးရြား ရကားစားနပ္ရိကၡာျပတ္လပ္ကုန္သျဖင့္ အီဂ်စ္ ျပည္ႏွင့္ခါနာန္ျပည္ရွိလူအေပါင္းတို႔သည္ အစာငတ္မြတ္သည့္ဒဏ္ကိုအလူးအလဲခံရ ၾက၏။-

14ေယာသပ္သည္စပါးေရာင္းရာမွရေသာေငြ မ်ားကိုစုသိမ္း၍ နန္းေတာ္ေငြတိုက္သို႔ေပး သြင္းေလ၏။-

15အီဂ်စ္ျပည္သားႏွင့္ခါနာန္ျပည္သားတို႔ တြင္စပါးဝယ္ရန္ေငြကုန္ေသာအခါ အီဂ်စ္ ျပည္သားတို႔သည္ေယာသပ္ထံသို႔လာ၍``ကၽြန္ ေတာ္တို႔အားစားစရာေပးပါ။ ငတ္၍မေသ ပါရေစႏွင့္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔တြင္ရိကၡာဝယ္ရန္ ေငြမက်န္ေတာ့ပါ'' ဟုေလၽွာက္ၾကေလ သည္။

16ေယာသပ္က``သင္တို႔တြင္ေငြကုန္လၽွင္ သင္တို႔ ၏သိုးႏြားတိရစၧာန္မ်ားကိုယူခဲ့ၾကေလာ့။ တိရစၧာန္မ်ားကိုစပါးႏွင့္လဲလွယ္ေပးမည္'' ဟုဆိုေလ၏။-

17သူတို႔သည္တိရစၧာန္မ်ားကိုေယာသပ္ထံသို႔ ယူေဆာင္ခဲ့၍ေယာသပ္သည္သူ႔တို႔၏ ျမင္း၊ သိုး၊ ဆိတ္၊ ႏြား၊ ျမည္းမ်ားကိုစားနပ္ရိကၡာႏွင့္လဲ လွယ္ေပးေလ၏။ ထိုႏွစ္၌ျပည္သူျပည္သား တို႔သည္ မိမိတို႔၏တိရစၧာန္ရွိသမၽွကိုစား နပ္ရိကၡာႏွင့္လဲလွယ္ၾကေလသည္။

18ထိုႏွစ္ကုန္၍ေနာက္တစ္ႏွစ္သို႔ေရာက္ရွိလာ ေသာအခါ သူတို႔သည္ေယာသပ္ထံသို႔လာ ၾကျပန္၍``ကၽြန္ေတာ္တို႔လက္တြင္ေငြလည္း ကုန္ေၾကာင္း၊ တိရစၧာန္မ်ားလည္းကိုယ္ေတာ္၏ လက္ဝယ္သို႔ေရာက္ရွိေၾကာင္း ကိုယ္ေတာ္အသိ ပင္ျဖစ္ပါသည္။ ယခုကၽြန္ေတာ္တို႔၏ကိုယ္ ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္တို႔၏လယ္ေျမမ်ားမွလြဲ၍ ကိုယ္ေတာ္အားေပးရန္အဘယ္အရာမၽွ မရွိေတာ့ပါ။-

19ကၽြန္ေတာ္တို႔အစာငတ္၍မေသပါရေစႏွင့္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔လယ္မ်ားလည္းပ်က္ျပဳန္းျခင္း မျဖစ္ပါေစႏွင့္။ ကၽြန္ေတာ္တို႔အားရိကၡာေပး သည့္အတြက္ ကၽြန္ေတာ္တို႔ႏွင့္ကၽြန္ေတာ္တို႔၏ လယ္ေျမမ်ားကိုဝယ္ေတာ္မူပါ။ ကၽြန္ေတာ္တို႔ သည္ဖာေရာဘုရင္ထံ၌ကၽြန္ခံပါမည္။ လယ္ေျမ မ်ားကိုလည္းဘုရင္လက္သို႔အပ္ပါမည္။ ကၽြန္ ေတာ္တို႔အသက္မေသေစရန္လည္းေကာင္း၊ လယ္ မ်ားတြင္စိုက္ပ်ိဳးနိုင္ရန္လည္းေကာင္းစပါး ကိုေပးေတာ္မူပါ'' ဟုေလၽွာက္ၾကေလ၏။

20သို႔ျဖစ္၍ေယာသပ္သည္အီဂ်စ္ျပည္ရွိလယ္ ေျမအားလုံးကို ဖာေရာဘုရင္အတြက္ဝယ္ ယူေလ၏။ အစာေခါင္းပါးျခင္းကပ္ဆိုးရြား ျခင္းေၾကာင့္အီဂ်စ္ျပည္သားတိုင္း မိမိ၏ လယ္ေျမကိုေရာင္းရသျဖင့္လယ္ေျမအား လုံးတို႔သည္ဘုရင့္ဘ႑ာေတာ္ျဖစ္လာ၏။-

21အီဂ်စ္ျပည္တစ္စြန္းမွတစ္စြန္းအထိေန ထိုင္သူအေပါင္းတို႔သည္လည္း ဘုရင္၏ ကၽြန္ျဖစ္လာၾက၏။-

22ယဇ္ပုေရာဟိတ္တို႔သည္ဘုရင္ထံမွရိကၡာ အေထာက္အပံ့ရသူမ်ားျဖစ္ေသာေၾကာင့္ မိမိ တို႔လယ္ေျမမ်ားကိုေရာင္းခ်ရန္မလို။ ထို႔ ေၾကာင့္ေယာသပ္သည္သူတို႔၏လယ္ေျမမ်ား ကိုမဝယ္ယူဘဲခ်န္လွပ္ထားေလသည္။-

23ေယာသပ္ကျပည္သားတို႔အား``ယခုငါသည္ သင္တို႔ႏွင့္သင္တို႔၏လယ္ေျမမ်ားကိုဘုရင့္ အတြက္ဝယ္ယူၿပီးၿပီ။ သင္တို႔၏လယ္မ်ား တြင္စိုက္ပ်ိဳးရန္မ်ိဳးစပါးကိုယူၾကေလာ့။-

24စပါးရိတ္သိမ္းသည့္အခါငါးပုံတစ္ပုံကို ဘုရင့္ထံဆက္ရမည္။ က်န္ေသာစပါးကိုမ်ိဳး စပါးအတြက္ႏွင့္သင္တို႔ႏွင့္မိသားစုစားသုံး ရန္အတြက္အသုံးျပဳၾကေလာ့'' ဟုဆိုေလ၏။

25ျပည္သားတို႔က``ကိုယ္ေတာ္သည္ကၽြန္ေတာ္တို႔ ၏အသက္ကိုကယ္ေတာ္မူပါၿပီ။ ကၽြန္ေတာ္ တို႔သည္ကိုယ္ေတာ္ထံမွမ်က္ႏွာသာရပါ ေစေသာ၊ သနားညႇာတာေတာ္မူပါၿပီ။ ကၽြန္ ေတာ္တို႔သည္ဘုရင္ထံ၌ကၽြန္ခံပါမည္'' ဟုေလၽွာက္ၾက၏။-

26သို႔ျဖစ္၍ေယာသပ္သည္အီဂ်စ္ျပည္တြင္ အသီးအႏွံထြက္ထဲမွ ငါးပုံတစ္ပုံကို ဖာေရာ ဘုရင္ထံဆက္ရမည္ဟူေသာေျမယာဥပေဒ တစ္ရပ္ကိုျပ႒ာန္းခဲ့ေလသည္။ ထိုဥပေဒ သည္ယေန႔တိုင္ေအာင္အာဏာတည္လ်က္ရွိ၏။ ယဇ္ပုေရာဟိတ္တို႔ပိုင္ေသာလယ္ေျမမ်ားသာ လၽွင္ထိုဥပေဒမွလြတ္ကင္းခြင့္ရွိသည္။

27ဣသေရလအမ်ိဳးသားတို႔သည္အီဂ်စ္ ျပည္ေဂါရွင္အရပ္၌ေနထိုင္ၾကစဥ္ႀကီး ပြားတိုးတက္၍လူဦးေရအလြန္မ်ားျပား လာေလသည္။-

28ယာကုပ္သည္အီဂ်စ္ျပည္တြင္တစ္ဆယ့္ ခုနစ္ႏွစ္ေနထိုင္ခဲ့၏။ သို႔ျဖစ္၍ယာကုပ္ ၏သက္တမ္းမွာတစ္ရာ့ေလးဆယ္ခုနစ္ ႏွစ္ျဖစ္သတည္း။-

29သူသည္စုေတ့ရေသာအခ်ိန္နီးလာေသာ အခါ သားေယာသပ္ကိုေခၚ၍ငါ့အားသင္ မ်က္ႏွာသာေပးမည္ဆိုလၽွင္``ငါ၏ေပါင္ေအာက္ မွာသင္၏လက္ကိုထားလ်က္ သင္၏က႐ုဏာ ႏွင့္သစၥာတရားကိုငါ့အားျပမည္ဟုကတိ ျပဳပါေလာ့။ အဖကိုအီဂ်စ္ျပည္၌သၿဂႋဳဟ္ ျခင္းမျပဳပါႏွင့္။-

30အဖကိုအီဂ်စ္ျပည္မွထုတ္ေဆာင္၍အဖ၏ ဘိုးေဘးတို႔သၿဂႋဳဟ္ရာသခၤ်ိဳင္း၌သၿဂႋဳဟ္ပါ ေလာ့'' ဟုဆို၏။ ေယာသပ္က``အဖဆႏၵအတိုင္းကၽြန္ေတာ္ေဆာင္ ရြက္ေပးပါမည္'' ဟုဝန္ခံေလ၏။-

31သို႔ရာတြင္ယာကုပ္က``ေဆာင္ရြက္ေပးပါမည္ဟု က်ိန္ဆိုေလာ့'' ဟုဆိုေသာ္ေယာသပ္သည္က်ိန္ဆို ေလ၏။ ထိုေနာက္ယာကုပ္သည္အိပ္ရာ၏ေခါင္း ရင္းတြင္ေက်းဇူးေတာ္ကိုခ်ီးမြမ္းေလ၏။

← Chapter 46 Jump to: Chapter 48 →