Luke 15

Burmese MSBZ

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1အခြန္ေကာက္ခံသူတို႔ႏွင့္ အျပစ္သားအေပါင္းတို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္၏တရားေတာ္ကိုနားေထာင္ရန္ အထံေတာ္သို႔ခ်ဥ္းကပ္လာၾက၏။

2ထိုအခါ ဖာရိရွဲႏွင့္က်မ္းျပဳဆရာတို႔က “ဤသူသည္ အျပစ္သားမ်ားကိုလက္ခံ၍ သူတို႔ႏွင့္အတူစားေသာက္ပါသည္တကား”ဟု ေဝဖန္ျပစ္တင္ၾက၏။

3သို႔ေသာ္ ကိုယ္ေတာ္သည္ သူတို႔အား ဤပုံဥပမာကိုေပး၍ႁမြက္ဆိုေတာ္မူသည္မွာ

4“သင္တို႔ထဲမွ တစ္စုံတစ္ဦး၌ သိုးအေကာင္တစ္ရာရွိၿပီး ၎တို႔ထဲမွ တစ္ေကာင္သည္ေပ်ာက္ဆုံးလွ်င္ သူသည္ ကိုးဆယ့္ကိုးေကာင္ကို ေတာကႏၲာရ၌ထားခဲ့၍ ေပ်ာက္ဆုံးေသာသိုးကိုမေတြ႕မခ်င္းလိုက္ရွာမည္မဟုတ္ေလာ။

5ထိုသိုးကိုေတြ႕လွ်င္ သူသည္ ဝမ္းေျမာက္လ်က္ ၎ကို မိမိပခုံးေပၚတင္၍

6အိမ္သို႔ျပန္လာၿပီးလွ်င္ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကိုေခၚလ်က္ ‘ေပ်ာက္ဆုံးေသာငါ့သိုးကို ျပန္ေတြ႕ၿပီျဖစ္၍ ငါႏွင့္အတူဝမ္းေျမာက္ၾကေလာ့’ဟု ဆိုလိမ့္မည္။

7ထိုနည္းတူ ေနာင္တရစရာမလိုသည့္ ေျဖာင့္မတ္ေသာသူကိုးဆယ့္ကိုးဦးအတြက္ထက္ ေနာင္တရသည့္အျပစ္သားတစ္ဦးအတြက္ ေကာင္းကင္ဘုံ၌ ပို၍ႀကီးမားေသာဝမ္းေျမာက္ျခင္းရွိလိမ့္မည္ဟု သင္တို႔အားငါဆို၏။

8ထိုမွတစ္ပါး အမ်ိဳးသမီးတစ္ဦး၌ ေငြဒဂၤါးဆယ္ျပားရွိၿပီး ၎တို႔ထဲမွ တစ္ျပားသည္ေပ်ာက္ဆုံးလွ်င္ သူသည္ ဆီမီးထြန္း၍ အိမ္ကိုလွဲက်င္းကာ ၎ကိုမေတြ႕မခ်င္းေသခ်ာစြာရွာမည္မဟုတ္ေလာ။

9ထိုဒဂၤါးကိုေတြ႕လွ်င္ သူသည္ မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္ အိမ္နီးခ်င္းမ်ားကိုေခၚလ်က္ ‘ေပ်ာက္ဆုံးေသာေငြဒဂၤါးကို ငါျပန္ေတြ႕ၿပီျဖစ္၍ ငါႏွင့္အတူဝမ္းေျမာက္ၾကေလာ့’ဟု ဆိုလိမ့္မည္။

10ထိုနည္းတူ ေနာင္တရေသာအျပစ္သားတစ္ဦးအတြက္ ဘုရားသခင္၏ေကာင္းကင္တမန္မ်ားထဲတြင္ဝမ္းေျမာက္ျခင္းရွိ၏ဟု သင္တို႔အား ငါဆို၏” ဟူ၍ မိန႔္ေတာ္မူ၏။

11တစ္ဖန္ ကိုယ္ေတာ္က “လူတစ္ဦး၌ သားႏွစ္ေယာက္ရွိ၏။

12သားငယ္သည္ ဖခင္အား ‘အေဖ၊ အကြၽႏ္ုပ္ရထိုက္ေသာအေမြပစၥည္းကို ခြဲေဝေပးပါ’ဟု ဆိုသျဖင့္ ဖခင္သည္ သူ၏ဥစၥာပစၥည္းမ်ားကို သူတို႔အား ခြဲေဝေပးေလ၏။

13ထို႔ေနာက္ ရက္မ်ားမၾကာမီ သားငယ္သည္ မိမိ၌ရွိသမွ်တို႔ကိုစုစည္းၿပီးလွ်င္ ေဝးလံေသာတိုင္းျပည္သို႔ခရီးထြက္၍ ထိုအရပ္၌ အထိန္းအကြပ္မရွိအသက္ရွင္လ်က္ မိမိ၏အေမြပစၥည္းမ်ားကို ျဖဳန္းတီးေလ၏။

14မိမိ၌ရွိသမွ်တို႔ကို အကုန္သုံးစြဲၿပီးေသာအခါ ထိုျပည္အႏွံ႔တြင္ ႀကီးစြာေသာငတ္မြတ္ေခါင္းပါးျခင္းေဘးက်ေရာက္သျဖင့္ သူသည္ ဆင္းရဲႏြမ္းပါးျခင္းသို႔ေရာက္ေလ၏။

15ထိုအခါ သူသည္ ထိုျပည္မွျပည္သားတစ္ဦးထံ သြားေရာက္မွီခိုရာ ထိုသူသည္ ဝက္တို႔ကိုထိန္းေက်ာင္းရန္ သူ႔ကို မိမိလယ္သို႔ေစလႊတ္ေလ၏။

16သူသည္ ဝက္မ်ားစားေနေသာပဲေတာင့္မ်ားျဖင့္ မိမိဝမ္းကိုျဖည့္ရန္ ေတာင့္တခဲ့၏။ သို႔ေသာ္ မည္သူကမွ် သူ႔ကို စားစရာမေပးခဲ့ေခ်။

17ထိုအခါ သူသည္ အသိတရားျပန္ရ၍ ‘ငါ့အေဖထံ၌ အလုပ္သမားမည္မွ်ပင္မ်ားေစကာမူ သူတို႔တြင္ စားစရာ အလွ်ံပယ္ရွိ၏။ ငါမူကား ဤအရပ္၌ အစာငတ္လ်က္ ေသလုမတတ္ျဖစ္ေနရ၏။

18ငါသည္ထ၍ ငါ့အေဖထံသို႔သြားၿပီး “အေဖ၊ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ေကာင္းကင္ကိုလည္းေကာင္း၊ အေဖ့ကိုလည္းေကာင္း ျပစ္မွားခဲ့ပါၿပီ။

19အကြၽႏ္ုပ္သည္ အေဖ၏သားဟူ၍အေခၚခံရန္ မထိုက္တန္ေတာ့ပါ။ အကြၽႏ္ုပ္ကို အေဖ၏အလုပ္သမားတစ္ဦးအျဖစ္ထားပါ”ဟူ၍ ငါေျပာမည္ ’ ဟု ဆိုၿပီးလွ်င္

20ထ၍ မိမိဖခင္ထံသို႔ျပန္လာေလ၏။ သူသည္ အေဝး၌ရွိေနစဥ္ပင္ သူ၏ဖခင္သည္ သူ႔ကိုျမင္လွ်င္ ၾကင္နာစိတ္ရွိသျဖင့္ ေျပးလာ၍ သူ႔ကိုဖက္လ်က္ နမ္းေလ၏။

21သားကလည္း ‘အေဖ၊ အကြၽႏ္ုပ္သည္ ေကာင္းကင္ကိုလည္းေကာင္း၊ အေဖ့ကိုလည္းေကာင္း ျပစ္မွားခဲ့ပါၿပီ။ အကြၽႏ္ုပ္သည္ အေဖ၏သားဟူ၍အေခၚခံရန္ မထိုက္တန္ေတာ့ပါ’ဟု ဆို၏။

22သို႔ေသာ္ ဖခင္သည္ မိမိအေစအပါးတို႔အား ‘အေကာင္းဆုံးေသာဝတ္လုံကို အျမန္ယူခဲ့၍ သူ႔ကိုဝတ္ေပးၾကေလာ့။ လက္၌ လက္စြပ္ကိုစြပ္ေပး၍ ေျခ၌ ဖိနပ္ကိုစီးေစၾကေလာ့။

23ဆူၿဖိဳးေသာႏြားသငယ္ကိုလည္းဆြဲလာ၍ သတ္ၾကေလာ့။ ငါတို႔သည္ ေပ်ာ္႐ႊင္စြာစားၾကစို႔။

24အေၾကာင္းမူကား ငါ၏ဤသားသည္ ေသဆုံးခဲ့ေသာ္လည္း ျပန္ရွင္လာၿပီး ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့ေသာ္လည္း ျပန္ေတြ႕ရၿပီ’ဟု ဆိုေလ၏။ ထို႔ေနာက္ သူတို႔သည္ ေပ်ာ္ပြဲ႐ႊင္ပြဲကိုအစျပဳၾကေလ၏။

25လယ္၌ရွိေသာ သားႀကီးသည္ ျပန္လာ၍ အိမ္အနီးသို႔ေရာက္လာေသာအခါ တီးမႈတ္သံႏွင့္ကခုန္သံတို႔ကိုၾကားရသျဖင့္

26အေစခံတစ္ဦးကိုေခၚ၍ ‘မည္သည့္အျခင္းအရာမ်ားျဖစ္ပ်က္ေနသနည္း’ဟု ေမးျမန္းေလ၏။

27အေစခံကလည္း ‘သင္၏ညီျပန္ေရာက္လာၿပီ။ သူ႔ကိုက်န္းမာစြာျဖင့္ ျပန္ေတြ႕ရသည့္အတြက္ သင္၏ဖခင္သည္ ဆူၿဖိဳးေသာႏြားသငယ္ကိုသတ္ပါၿပီ’ဟု ေျပာဆို၏။

28ထိုအခါ သားႀကီးသည္ အမ်က္ထြက္၍ အထဲသို႔မဝင္လိုေသာေၾကာင့္ သူ၏ဖခင္သည္ အျပင္သို႔ထြက္လာ၍ သူ႔ကိုေဖ်ာင္းဖ်ေလ၏။

29သို႔ရာတြင္ သူသည္ ဖခင္အား ‘အကြၽႏ္ုပ္သည္ ႏွစ္ေပါင္းမ်ားစြာ အေဖ့ကိုအေစခံ၍ အေဖ၏အမိန႔္ကို တစ္ခါမွ်မလြန္ဆန္ခဲ့ပါ။ သို႔ေသာ္ အကြၽႏ္ုပ္သည္ အကြၽႏ္ုပ္၏မိတ္ေဆြမ်ားႏွင့္အတူေပ်ာ္႐ႊင္ရန္ အေဖသည္ အကြၽႏ္ုပ္အားဆိတ္တစ္ေကာင္ကိုမွ်မေပးဖူးပါ။

30သို႔ရာတြင္ အေဖ၏ဥစၥာပစၥည္းမ်ားကို ျပည့္တန္ဆာမ်ားႏွင့္ျဖဳန္းတီးခဲ့သည့္ အေဖ၏ဤသားျပန္လာေသာအခါ၌မူ သူ႔အတြက္ ဆူၿဖိဳးေသာႏြားသငယ္ကို သတ္ေပးသည္တကား’ဟု ဆို၏။

31ဖခင္ကလည္း ‘ငါ့သား၊ သင္သည္ ငါႏွင့္အတူအၿမဲရွိေန၏။ ငါ၏ဥစၥာရွိသမွ်သည္ သင္၏ဥစၥာျဖစ္၏။

32သို႔ေသာ္ သင္၏ညီသည္ ေသဆုံးခဲ့ေသာ္လည္း အသက္ျပန္ရွင္ၿပီး ေပ်ာက္ဆုံးခဲ့ေသာ္လည္း ျပန္ေတြ႕ရသည္ျဖစ္၍ ယခုဝမ္းေျမာက္ေပ်ာ္႐ႊင္သင့္၏’ဟု ဆိုေလ၏” ဟူ၍ မိန႔္ေတာ္မူ၏။

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →