Luke 19 — Burmese MSBZ

4ထို႔ေၾကာင့္ သူသည္ ကိုယ္ေတာ္ကိုေတြ႕ျမင္ႏိုင္ရန္ ေရွ႕သို႔ႀကိဳေျပး၍ သဖန္းပိုးစာပင္ေပၚသို႔တက္ေလ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကိုယ္ေတာ္သည္ ထိုေနရာကိုျဖတ္သြားေတာ့မည္ျဖစ္၏။

5ေယရႈသည္ ထိုေနရာသို႔ေရာက္ေသာအခါ ေမာ့ၾကည့္လ်က္ “ဇကၡဲ၊ သင့္အိမ္တြင္ ယေန႔ ငါတည္းခိုရမည္ျဖစ္၍ အျမန္ဆင္းခဲ့ေလာ့” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

6ဇကၡဲသည္အျမန္ဆင္းလာ၍ ကိုယ္ေတာ္ကို ဝမ္းေျမာက္စြာ လက္ခံႀကိဳဆို၏။

7ဤအျခင္းအရာကို ျမင္ေသာသူအေပါင္းတို႔က “ကိုယ္ေတာ္သည္ အျပစ္သား၏အိမ္သို႔ဝင္၍တည္းခိုပါသည္တကား”ဟု ေဝဖန္ျပစ္တင္ၾက၏။

8ဇကၡဲသည္ရပ္လ်က္ “သခင္ဘုရား၊ အကြၽႏ္ုပ္၏ဥစၥာပစၥည္းတစ္ဝက္ကို ဆင္းရဲသားတို႔အားေပးပါမည္။ ထို႔ျပင္ တစ္စုံတစ္ဦးထံမွ တစ္စုံတစ္ရာကို မတရားေတာင္းခံထားသည္ဆိုလွ်င္ ေလးဆျပန္ေပးပါမည္”ဟု သခင္ဘုရားအားေလွ်ာက္ေလ၏။

9ေယရႈကလည္း “ယေန႔ပင္ ကယ္တင္ျခင္းသည္ ဤအိမ္ေပၚသို႔သက္ေရာက္ေလၿပီ။ အေၾကာင္းမူကား သူသည္လည္း အာျဗဟံ၏သားျဖစ္၏။

10အမွန္စင္စစ္ လူ႔သားသည္ ေပ်ာက္ဆုံးေသာသူတို႔ကိုရွာ၍ ကယ္တင္ရန္ႂကြလာ၏” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

11ကိုယ္ေတာ္သည္ ဤအေၾကာင္းအရာတို႔ကို နားေထာင္ေနေသာသူတို႔အား ပုံဥပမာတစ္ခုကိုထပ္မံ၍ေပးေတာ္မူ၏။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ ကိုယ္ေတာ္သည္ ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕အနီးသို႔ေရာက္လာသျဖင့္ ဘုရားသခင္၏ႏိုင္ငံေတာ္သည္ ခ်က္ခ်င္းေပၚထြန္းလာမည္ဟု သူတို႔ထင္မွတ္ၾကေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏။

12ကိုယ္ေတာ္က “ျမင့္ျမတ္ေသာပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးသည္ ႏိုင္ငံေတာ္အုပ္စိုးခြင့္ကိုခံယူၿပီးျပန္လာရန္ ေဝးလံေသာတိုင္းျပည္သို႔ ခရီးသြားေလ၏။

13ခရီးမျပဳမီ မိမိ၏အေစအပါးဆယ္ဦးကိုေခၚ၍ ေငြဆယ္မိနာ့ ေပးလ်က္ ‘ငါျပန္လာသည္အထိ စီးပြားရွာၾကေလာ့’ဟု မွာထားခဲ့၏။

14သို႔ေသာ္ သူ၏ျပည္သူျပည္သားတို႔သည္ သူ႔ကိုမုန္းသျဖင့္ သူ႔ေနာက္မွ သံတမန္ကိုေစလႊတ္၍ ‘အကြၽႏ္ုပ္တို႔အေပၚ ဤသူအုပ္ခ်ဳပ္မည္ကို အကြၽႏ္ုပ္တို႔အလိုမရွိပါ’ဟု ေလွ်ာက္ထားေစၾက၏။

15ထို႔ေနာက္ သူသည္ ႏိုင္ငံေတာ္အုပ္စိုးခြင့္ကိုခံယူၿပီး ျပန္လာေသာအခါ ေငြေပးထားခဲ့ေသာအေစအပါးတို႔သည္ စီးပြားရွာ၍ အျမတ္မည္မွ်ရၾကသည္ကို သိရွိႏိုင္မည့္အေၾကာင္း သူတို႔ကို မိမိထံသို႔ေခၚလာရန္ အမိန႔္ရွိ၏။

16ပထမတစ္ဦးသည္ လာ၍ ‘သခင္၊ သခင္၏ေငြတစ္မိနာ့အားျဖင့္ ေငြဆယ္မိနာ့အျမတ္ရပါသည္’ဟု ေလွ်ာက္ေလ၏။

17သခင္ကလည္း ‘ေကာင္းေလစြ။ အေစအပါးေကာင္း၊ သင္သည္ ေသးငယ္ေသာအမႈ၌ သစၥာရွိေသာေၾကာင့္ ၿမိဳ႕ဆယ္ၿမိဳ႕ကိုအုပ္ခ်ဳပ္ေလာ့’ဟု ဆိုေလ၏။

18ဒုတိယတစ္ဦးသည္လည္း လာ၍ ‘သခင္၊ သခင္၏ေငြတစ္မိနာ့အားျဖင့္ ေငြငါးမိနာ့အျမတ္ရပါသည္’ဟု ေလွ်ာက္ေလ၏။

19သခင္ကလည္း ‘သင္သည္ ၿမိဳ႕ငါးၿမိဳ႕ကိုအုပ္ခ်ဳပ္ေလာ့’ဟု ဆို၏။

20ထို႔ေနာက္ အျခားတစ္ဦးသည္လာ၍ ‘သခင္၊ ၾကည့္ပါ။ ပဝါထဲ၌ အကြၽႏ္ုပ္ထုပ္၍သိမ္းထားေသာ သခင္၏ေငြတစ္မိနာ့ရွိပါသည္။

21သခင္သည္ စည္းကမ္းႀကီး၍တိက်ေသာသူျဖစ္ၿပီး မိမိမထည့္သြင္းထားေသာအရာကိုထုတ္ယူလ်က္ မိမိမစိုက္ပ်ိဳးသည့္အရာကို ရိတ္သိမ္းတတ္ေသာေၾကာင့္ အကြၽႏ္ုပ္ေၾကာက္ပါသည္’ဟု ေလွ်ာက္ေလ၏။

22သခင္ကလည္း ‘ဆိုးညစ္ေသာအေစအပါး၊ သင္၏ႏႈတ္ထြက္စကားအတိုင္း သင့္ကို ငါစီရင္မည္။ ငါသည္ မထည့္သြင္းထားေသာအရာကိုထုတ္ယူ၍ မစိုက္ပ်ိဳးသည့္အရာကို ရိတ္သိမ္းတတ္သည့္ စည္းကမ္းႀကီး၍တိက်ေသာသူျဖစ္ေၾကာင္း သင္သိသည္မွန္လွ်င္

23အဘယ္ေၾကာင့္ ငါ၏ေငြကို ေငြတိုးေပးသူလက္၌ မအပ္ထားသနည္း။ အပ္ထားလွ်င္ ငါျပန္လာေသာအခါ ၎ကို အတိုးႏွင့္တကြ ငါရရွိခဲ့ေပလိမ့္မည္’ဟု ဆိုေလ၏။

24ထို႔ေနာက္ အနီး၌ရပ္ေနေသာသူတို႔အား ‘ထိုေငြတစ္မိနာ့ကို သူ႔ထံမွယူ၍ ေငြဆယ္မိနာ့ရွိသူအားေပးၾကေလာ့’ဟု ဆို၏။

25သူတို႔ကလည္း ‘သခင္၊ ထိုသူ၌ ေငြဆယ္မိနာ့ရွိေနပါၿပီ’ဟု ေလွ်ာက္ၾကလွ်င္

26သခင္က ‘သင္တို႔ကို ငါဆိုသည္ကား ရွိေသာသူတိုင္းအား ထပ္၍ေပးဦးမည္။ မရွိေသာသူထံမွမူကား သူ၌ရွိေသာအရာကိုပင္ သိမ္းယူလိမ့္မည္။

27ထိုမွတစ္ပါး ငါအုပ္ခ်ဳပ္ရန္အလိုမရွိၾကေသာ ငါ၏ရန္သူမ်ားကို ဤေနရာသို႔ေခၚေဆာင္ခဲ့၍ ငါ၏ေရွ႕ေမွာက္တြင္ သူတို႔ကိုကြပ္မ်က္ၾကေလာ့’ဟု ဆိုေလ၏” ဟူ၍ မိန႔္ေတာ္မူ၏။

28ကိုယ္ေတာ္သည္ ထိုသို႔မိန႔္ေတာ္မူၿပီးေနာက္ ေရွ႕သို႔ခရီးသြားလ်က္ ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕သို႔တက္သြားေတာ္မူ၏။

29သံလြင္ဟုေခၚေသာေတာင္အနီးရွိ ဗက္ဖာေဂ႐ြာႏွင့္ေဗသနိ႐ြာအနီးသို႔ ေရာက္ေတာ္မူေသာအခါ တပည့္ေတာ္ႏွစ္ပါးကိုေစလႊတ္၍

30“သင္တို႔ေရွ႕က႐ြာထဲသို႔ သြားၾကေလာ့။ ႐ြာထဲသို႔ဝင္သည္ႏွင့္ မည္သူမွ်မစီးဖူးေသာ ျမည္းကေလးတစ္ေကာင္ခ်ည္ထားသည္ကို ေတြ႕ၾကလိမ့္မည္။ ၎ကိုႀကိဳးေျဖ၍ ေခၚေဆာင္လာၾကေလာ့။

31တစ္စုံတစ္ေယာက္က ‘အဘယ္ေၾကာင့္ႀကိဳးေျဖၾကသနည္း’ဟု သင္တို႔ကို ေမးလွ်င္ ‘သခင္ဘုရားအလိုရွိသည္’ဟု ေျပာၾကေလာ့” ဟူ၍ မိန႔္ေတာ္မူ၏။

32ေစလႊတ္ျခင္းခံရေသာသူတို႔သည္လည္း ထြက္သြား၍ သူတို႔အားကိုယ္ေတာ္မိန႔္ေတာ္မူသည့္အတိုင္း ေတြ႕ျမင္ၾက၏။

33သူတို႔သည္ ျမည္းကေလးကိုႀကိဳးေျဖေနၾကစဥ္ ၎၏ပိုင္ရွင္တို႔က “အဘယ္ေၾကာင့္ ျမည္းကေလးကိုႀကိဳးေျဖၾကသနည္း”ဟု ေမးၾက၏။

34သူတို႔ကလည္း “သခင္ဘုရားအလိုရွိသည္”ဟု ေျဖၾက၏။

35ထို႔ေနာက္ ျမည္းကေလးကို ေယရႈထံသို႔ေခၚေဆာင္လာၿပီးလွ်င္ ၎ေပၚ၌ သူတို႔၏အဝတ္မ်ားကိုခင္း၍ ေယရႈအားစီးေစၾက၏။

36ကိုယ္ေတာ္ႂကြေတာ္မူစဥ္တြင္ လူတို႔သည္ မိမိတို႔၏ဝတ္႐ုံမ်ားကို လမ္းေပၚ၌ခင္းၾက၏။

37ကိုယ္ေတာ္သည္ သံလြင္ေတာင္၏အဆင္းလမ္းအနီးသို႔ ေရာက္ေတာ္မူေသာအခါ တပည့္ေတာ္အစုအေဝးအေပါင္းတို႔သည္ မိမိတို႔ေတြ႕ျမင္ခဲ့ရသည့္ တန္ခိုးလကၡဏာအားလုံးအတြက္ ဝမ္းေျမာက္လ်က္ က်ယ္ေလာင္ေသာအသံျဖင့္ ဘုရားသခင္ကိုခ်ီးမြမ္းကာ

38“ထာဝရဘုရား၏နာမေတာ္၌ ႂကြလာေတာ္မူေသာရွင္ဘုရင္သည္ မဂၤလာရွိေစသတည္း။ ေကာင္းကင္၌ ၿငိမ္သက္ျခင္းရွိ၍ အျမင့္ဆုံးေသာအရပ္၌ ဘုန္းႀကီးေတာ္မူေစသတည္း”ဟု ေႂကြးေၾကာ္ၾက၏။

39ထိုအခါ လူထုပရိသတ္ထဲမွ ဖာရိရွဲအခ်ိဳ႕တို႔က “ဆရာ၊ ဆရာ့တပည့္မ်ားကိုဆုံးမပါ”ဟု ကိုယ္ေတာ္အားေလွ်ာက္ၾက၏။

40ကိုယ္ေတာ္ကလည္း “သင္တို႔အား ငါဆိုမည္။ ဤသူတို႔တိတ္ဆိတ္စြာေနၾကလွ်င္ ေက်ာက္ခဲတို႔သည္ ေႂကြးေၾကာ္ၾကလိမ့္မည္” ဟု ျပန္၍မိန႔္ေတာ္မူ၏။

41ထို႔ေနာက္ ကိုယ္ေတာ္သည္ ေဂ်႐ုဆလင္ၿမိဳ႕အနီးသို႔ေရာက္လာ၍ ထိုၿမိဳ႕ကိုျမင္ေတာ္မူလွ်င္ ၎အတြက္ ငိုေႂကြးလ်က္

42“သင္သာ ၿငိမ္သက္ျခင္းကိုရေစသည့္အရာတို႔ကို ယေန႔ပင္သိခဲ့လွ်င္... သို႔ရာတြင္ ထိုအရာသည္ ယခုသင္၏မ်က္စိေရွ႕မွ ကြယ္ဝွက္ထားျခင္းခံရ၏။

43အေၾကာင္းမူကား သင္၏ရန္သူတို႔သည္ ကတုတ္တည္၍ သင့္ကိုဝိုင္းရံလ်က္ အဘက္ဘက္မွ သင့္ကိုပိတ္ဆို႔ထားကာ

44သင္မွစ၍ သင့္အထဲ၌ရွိေသာ သင္၏သားသမီးတို႔ကို ေျမႏွင့္တစ္ညီတည္းျဖစ္ေစသျဖင့္ သင့္အထဲတြင္ ေက်ာက္တုံးတစ္တုံးကိုမွ် အျခားေက်ာက္တုံးတစ္တုံးေပၚ၌မက်န္ရစ္ေစမည့္ အခ်ိန္ကာလသည္ ေရာက္လာလိမ့္မည္။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္ သင့္ထံ အၾကည့္အရႈႂကြလာေတာ္မူေသာအခ်ိန္ကို သင္မသိေသာေၾကာင့္ျဖစ္၏” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

45ထို႔ေနာက္ ကိုယ္ေတာ္သည္ ဗိမာန္ေတာ္ထဲသို႔ဝင္၍ ေရာင္းဝယ္ေနေသာသူတို႔ကို ႏွင္ထုတ္ေတာ္မူၿပီး

46ထိုသူတို႔အား “ ‘ငါ့အိမ္သည္ ဆုေတာင္းရာအိမ္ျဖစ္လိမ့္မည္’ဟု က်မ္းစာ၌ေရးထားေသာ္လည္း သင္တို႔သည္ ၎ကို ဓားျပတို႔ခိုေအာင္းရာျဖစ္ေစၾကၿပီတကား” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

47ကိုယ္ေတာ္သည္ ဗိမာန္ေတာ္၌ ေန႔စဥ္ေန႔တိုင္း သြန္သင္လ်က္ေနေတာ္မူ၏။ ယဇ္ပုေရာဟိတ္အႀကီးအကဲမ်ား၊ က်မ္းျပဳဆရာမ်ားႏွင့္ လူထုေခါင္းေဆာင္မ်ားသည္ ကိုယ္ေတာ္ကိုသတ္ရန္ ရွာႀကံေနၾကေသာ္လည္း

48လူအေပါင္းတို႔သည္ ကိုယ္ေတာ္ကို အာ႐ုံစိုက္၍နားေထာင္ေနၾကေသာေၾကာင့္ မည္သို႔မွ်မျပဳႏိုင္ၾကေခ်။