Revelation 2

Mazanderani GMB (گیله ماز)

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →

1اَفِسُسِ کلیسایِ فِرشته یه وَسین بَنویس: «اونکه هفتا ستاره خودشه راسِ دَسِ دِلهِ داره و هفتا طِلا لَمپا پایِه یه میَن قَدَم زَنه، اینجور گونِه:

2تی کارانِ دانَم و تی صبر و تَحَمُل و عذابانِ جی خَبر دارَم و دانَم که شَرورِ آدمان نَتَّنی تحمل هَکُنی و اوشانیکه خودِشانِ رِه رسول دُخواندِنَن ولی نییَن، اوشانه آزمون هَکُردی و بِفهمسّی که دُروزَنِن.

3دانَم که می اِسمِ خاطری صبرِ هَمرَه طاقت هارنی و تَحَمُل کانی و خَسِّه نَبونی.

4«وَلی مَن این گِلِه رِه تی جی دارَم که اون مُحبتی که اَوّل داشتی رِه وِل هَکُردی.

5پس تیِ یاد بیار که کوجهِ یه جی جیر بَکِتی، توبِه هَکُن و اون کارانی که اَوَّل کانِه بِیی رِه بِجا بیار. که اَگه نَکُنی، تی ور هَنَم و تی لَمپا پایِه رِه اونه جایِ سَر گیرنَم، مَگِه اینکه توبه هَکُنی.

6ولی ایتا خُوبی رِه داری که نیکولاییانِ دار و دَسِّه یه کارانِ جی بیزاری، که مَنَم بیزارم.

7«اونکه گوش داره بِشنوئهِ، که خُدایِ روح کلیساها رِه چی گونِه. هر کی که پیروز هَبو، اینه اونه بَخشِنَم تا زندگی یه دارِ میوه یه جی که خُدایِ بِهشتِ دِلِه دَرِه، بُخارِه.

8«اِسمیرنایِ کلیسایِ فرشته یه وَسین بَنویس: «اون که اوَّل و اون که آخرِ، اون که بَمِردِه و زندهِ هَبا، اینجور گونِه:

9تی عذابا و فَقرِ جی خَبر دارَم، ولی تو دولتمندی! و اون آدمانِ تُهمَتانِ جی خَبِر دارَم. که گونه یَهودیَن ولی نیَن، بلکه شیطانِ عبادتگاهِن.

10اون عذابانِ جی که خِیلی زود کَشِنی، نَتِرس. بِییش، اِبلیس خِیلی زود بعضی اَز شِمِره زِندانِ دِلِه تُووادِنِه تا آزمون هَبین و دَه روز عذاب کَشِنین. تا مرگ وفادار بُمان، که مَن زندگی یه تاجِ تِرِه دَنَم.

11«اونکه گوش داره بِشنَوئهِ، که خُدایِ روح کلیساها رِه چی گونِه. هر کی که پیروز هَبو، دُوّمین مرگ جی بلایی اونه سَر نیئَنِه.

12«پِرگامومِ کلیسایِ فِرِشته یه وَسین بَنویس: «اونیکه دو دَم تیز شَمشیر داره، اینجور گونِه:

13دانَم کوجهِ ماندِنی، اوجِه که شیطانِ پادشاهی یه تختِ. با این وجود، می اِسمِ قایِم بَچِسبسّی، و حتی اون روزانِ دِلِه که آنتیپاس، می اون وفادارِ شاهد رِه که شیمی میَن، اوجِه که شیطان ماندِنه، بَکوشتَن، ایمانی که مَرِه داشتی رِه حَشا نَکوردی.

14«ولی مَن، ایتا کوچِ گِلِگیی تی جی دارَم: اوجِه بعضیان رِه داری که بَلعامِ تعلیمِ بَچِسبِسِّن؛ هَمونی که بالاقِ یاد هَدَه که اسرائیلِ قومِ پِیش سنگی هَبو که بَکِتَنِ باعث بونه، تا اون غذایی که بُتِشانِ پیشکَش بونه رِه بُخارِن و بی‌عفتی هَکُنَن.

15و همینجورم، بعضیان رِه داری که نیکولاییانِ دار و دَسِّه یه تَعلیمِ بَچِسبِسِّن.

16پَس توبِه هَکُن، وَ اِلّا خِیلی زود تی وَر هَنَم و می دَهنِ شَمشیر هَمرَه اوشانه علِیه جَنگ کانَم.

17«اونکه گوش دارِه بِشنوئهِ که خُدایِ روح کلیساها رِه چی گونِه. هر کی که پیروز هَبو، اون جاهَدَه ’مَنّایِ‘ جی اونه دَنَم و ایتا اِسبی سَنگ اونه دَنَم، که اونه سَر ایتا جدیدِ اِسم بَنوِیشتِه هَبا که هیچکَس اونه نِدانِه، بِجُز کسی که اونِه گیرنِه.

18«و تیاتیرای کلیسای فرشته یه وَسین بَنویس: «خُدایِ ریکا که اونه چِش اَلوبِیتِه تَشِ رِه ماندِنهِ و اونه لِنگ ایتا مفرقِ که سو سو زَنه یه مِثانِ، اینجور گونِه:

19مَن تی کارانِ جی، تی مُحَبت و ایمان و خِدمَت و صبر و تَحملِ جی خَبِر دارَم، وَ دانَم که تی آخرین کاران، تی اَوّلین کارانِ جی بیشتَرِ.

20وَلی این گِلِگی رِه تی جی دارَم، اون زِنا که اونه اِسم ایزابلِ و خودِشِه نَبیِه دانهِ رِه، آسان گیرنی. اونیکه می پاکارانِ تَعلیم دَنه و رایِه جی به دَر کانه تا بی عفتی هَکُنَن و اون غذاهای جی که بُتِشانِ پیشکَش هَبا رِه بُخارِن.

21اونه مُهلَت هَدَم که توبِه هَکونه، وَلی اون نَخَنِه که خودشه بی عفتی یه جی توبه هَکونه.

22بِییش، مَن اونه ناخُشی یه لایِ دِلِه تُووادِنَم و اوشانیکه اونه هَمرَه زَنا کانَن رِه ایتا گَتِ مصیبَت دِلهِ تُووادِنَم، مَگِه اینکه اونه کارانِ جی توبه هَکُنَن.

23وَ اونه وَچِه شان رِه هلاک کانَم. اون موقِه تمام کلیساها فهمِنَن که مَن اونیمِ که دِلِشان و فِکرِشان رِه وامُج دَمُج کانَم و هر کُدام از شِمِرِه طبقِ شیمی کاران عوض دَنَم.

24وَلی شُما بقیۀ، تیاتیرای دِلِه، شُما که این تَعلیمِ دُمّالِرو نیئَین و اونچه که بعضیان گونَن شیطانِ جَلِ رازان رِه یاد نِیتین، شِمِره گونَم که، شیمی دوش سَر بیشتر از این بار نُزارنَم.

25فقط اینکه اونچه که دارین رِه قایم بَچِسبین تا مَن بییَم.

26«هر کی که پیروز هَبو و می کارانِ تا آخر انجام هَدِه، اونه اِقتدار دَنَم تا تمام قومِشانِ سَر حکومت هَکونه،

27«و ”آهینی عَصایِ هَمرَه اوشانه سَر حکومت کانه؛ وَ اوشانه ایتا سُفالی پیلکایِ مِثان خُرد کانه،“ دُرس، هَمونجور که مَن می پیَرِ جی اِقتدار بِیتَم.

28و مَن صبِ ستارۀ رِه اونه دَنَم.

29اونکه گوش دارِه بِشنوئِه که خُدایِ روح کلیساها رِه چی گونِه.

← Chapter 1 Jump to: Chapter 3 →