Genesis 43

Nepali 2012 (NNRV) New Revised Version (नेपाली नयाँ संशोधित संस्करण)

← Chapter 42 Jump to: Chapter 44 →

1त्‍यस देशमा अझ भयङ्कर अनिकाल थियो।

2जब मिश्रबाट ल्‍याएको अनाज उनीहरूले खाइसके, तब उनीहरूका बाबुले उनीहरूलाई भने, “हाम्रा निम्‍ति अलिकता अनाज किन्‍न फेरि जाओ।”

3तर यहूदाले तिनलाई भने, “ती मानिसले हामीलाई ‘तिमीहरूको भाइलाई तिमीहरूका साथमा नल्‍याउञ्‍जेल मेरो सम्‍मुख आउन पाउनेछैनौ’ भनेर कड़ा चेताउनी दिएका छन्‌।

4तपाईंले भाइलाई हाम्रो साथमा पठाउनुहुन्‍छ भने मात्र हामी गएर तपाईंको निम्‍ति अनाज किनेर ल्‍याउनेछौं।

5तर त्‍यसलाई पठाउनुहुन्‍न भनेता हामी जानेछैनौं, किनभने ती मानिसले हामीलाई भनेका छन्‌ कि ‘तिमीहरूको भाइ तिमीहरूसित नहोउञ्‍जेल तिमीहरू मेरो सम्‍मुख आउन पाउनेछैनौ’।”

6इस्राएलले भने, “तिमीहरूको अर्को भाइ छ भनी ती मानिसलाई बताएर तिमीहरूले ममाथि किन यस्‍तो संकष्ट ल्‍यायौ?”

7उनीहरूले जवाफ दिए, “ती मानिसले यसो भनेर हामी र हाम्रा कुटुम्‍बका विषयमा केरकार गरी सोधपूछ गरे, ‘के तिमीहरूका बुबा अझै जीवितै छन्‌? के तिमीहरूको अरू भाइ पनि छ?’ हामीले त यी नै प्रश्‍नका जवाफ मात्र तिनलाई दियौं। तिनले हामीलाई ‘तिमीहरूको भाइलाई यहाँ ल्‍याओ’ भन्‍लान्‌ भनी हामीले कसरी जान्‍नु?”

8तब यहूदाले आफ्‍ना बुबा इस्राएललाई भने, “यस केटालाई मेरो साथमा पठाइदिनुहोस्, र हामी गइहाल्‍नेछौं, कि हामी र तपाईं र हाम्रा बालबच्‍चासमेत नमरौं तर जीवितै रहौं।

9यसको जमानी म भएँ। मेरै हातबाट फेरि तपाईंले यसलाई लिनुहोला। यदि मैले यसलाई फर्काएर ल्‍याइनँ भने र तपाईंको सामु राखिनँ भने, म सदाको निम्‍ति दोषी ठहरिनेछु।

10हामीले ढिलो नगरेको भए हामी दुई पल्‍टसम्‍म ओहोरदोहोर गर्न सक्‍नेथियौं।”

11तब उनीहरूका बुबा इस्राएलले उनीहरूलाई भने, “यदि यसो हुनैपर्छ भने यसो गर: यस देशका बढ़िया-बढ़िया उब्‍जनीहरू, अलिक सुगन्‍धित लेप, अलिकता मह, सुगन्‍धित मसला, मूर्र, पेस्‍ता र हाड़े-बदाम ती मानिसको निम्‍ति सौगातको रूपमा तिमीहरूका धोक्रामा लगिदेओ।

12तिमीहरूसँग दोबर चाँदी पनि लैजाओ, किनभने जुन चाँदी तिमीहरूका धोक्राको मुखमा थियो त्‍यो फिर्ता गर्नुपर्छ। शायद त्‍यो भूलले भएको होला।

13आफ्‍नो भाइलाई पनि साथमा लिएर ती मानिसकहाँ फेरि जाओ।

14तिमीहरूको अर्को भाइ र बेन्‍यामीनलाई छुटकारा दिन ती मानिसको सामुन्‍ने सर्वशक्तिमान्‌ परमेश्‍वरले तिमीहरूमाथि कृपा गरून्‌। म निर्वंश हुनैपर्छ भने होस्‌।”

15तब ती मानिसहरू सौगात, दोबर चाँदी र बेन्‍यामीनलाई पनि आफ्‍ना साथमा लिई मिश्रतिर गए, र योसेफको सामुन्‍ने हाजिर भए।

16जब योसेफले उनीहरूका साथमा बेन्‍यामीनलाई देखे तब तिनले आफ्‍नो घरको भण्‍डारेलाई भने, “यी मानिसहरूलाई मेरो घरमा लैजाऊ, र एउटा पशु मारेर भोज तयार गर। किनभने यी मानिसहरू आज दिउँसो मसँगै खानेछन्‌।”

17योसेफले हुकुम गरेबमोजिम त्‍यस मानिसले गर्‍यो, र ती मानिसहरूलाई योसेफको घरमा ल्‍यायो।

18तर योसेफको घरमा ल्‍याएको हुनाले योसेफका दाजुभाइहरूले डराएर आपसमा भने, “पहिलो पल्‍ट हाम्रा धोक्राहरूमा फर्काइदिएको चाँदीको कारण हामीलाई यहाँ ल्‍याएको हुनुपर्छ। अब तिनले हाम्रा विरुद्धमा निहुँ पाएर हामीलाई कमारा तुल्‍याउँछन्‌ र हाम्रा गधाहरू जफत गरेर लिन्‍छन्‌ होला।”

19यसैकारण योसेफका घरको हर्ताकर्ताकहाँ गएर घरको ढोकैमा त्‍यसलाई उनीहरूले भने,

20“हजूर, पहिलो पल्‍ट हामी अनाज किन्‍न आएका थियौं।

21वासमा पुगेर हाम्रा धोक्रा फुकाउँदा हामी प्रत्‍येकले धोक्राका मुख-मुखमा हाम्रै चाँदी फेला पार्‍यौं— हाम्रा पूरा चाँदी। यसैले यो हामीले आफ्‍ना साथमै ल्‍याएका छौं।

22अनाज किन्‍नलाई अरू बढ़ी चाँदी पनि हामीले ल्‍याएका छौं। हाम्रा धोक्रामा हाम्रै चाँदी कसले हालिदियो सो हामीलाई थाहा छैन।”

23त्‍यसले जवाफ दियो, “धन्‍दा नमान, नडराओ। तिमीहरूका परमेश्‍वर, तिमीहरूका बुबाका परमेश्‍वरले नै अवश्‍य तिमीहरूका धोक्राहरूमा धन हालिदिनुभएको हुनुपर्छ। तिमीहरूको चाँदी त मैले पाएकै थिएँ।” तब त्‍यसले शिमियोनलाई निकालेर उनीहरूकहाँ ल्‍यायो।

24त्‍यस मानिसले उनीहरूलाई योसेफको घरभित्र लग्‍यो, र उनीहरूलाई आ-आफ्‍ना खुट्टा धुनलाई पानी दियो, र उनीहरूका गधाहरूलाई दानापानी पनि दियो।

25मध्‍यदिनमा योसेफलाई भेट्‌ने समयको लागि उनीहरूले सौगात तयार पारे, किनकि खाना त्‍यहीँ खानुपर्छ भनी उनीहरूलाई भनिएको थियो।

26जब योसेफ घरमा आए तब उनीहरूले आफ्‍ना साथमा ल्‍याएका सौगात तिनलाई चढ़ाउन घरमा ल्‍याए, र तिनलाई साष्‍टाङ्ग प्रणाम गरे।

27तिनले चाहिँ उनीहरूको भलाकुसारी सोधपूछ गरेर भने, “तिमीहरूका बुबा, ती वृद्ध मानिस कुशलै छन्‌? अनि के तिनी जीवितै छन्‌?”

28उनीहरूले भने, “तपाईंका दास, हाम्रा बुबा कुशलै हुनुहुन्‍छ, र आजसम्‍म बाँचिरहनुभएको छ।” तब उनीहरूले भूइँसम्‍म निहुरेर तिनलाई ढोग गरे।

29योसेफले यसो हेरेर आफ्‍नो भाइ, आफ्‍नै आमाको छोरो, बेन्‍यामीनलाई देखेर भने, “तिमीहरूले मसँग कुरा गरेको तिमीहरूको कान्‍छो भाइ यही हो?” अनि योसेफले भने, “ए मेरो छोरा, परमेश्‍वरको अनुग्रह तँमाथि रहोस्‌।”

30तिनका भाइको खातिर तिनको हृदय स्‍नेहले भरिएर आएकोले रुन मन लागेर योसेफले आतुरीसँग ठाउँ खोजे। आफ्‍नो कोठाभित्र पसेर तिनी रोए।

31तब मुख धोए, र बाहिर आए, र आफैलाई खूब सम्हालेर तिनले भने, “अब खाना ल्‍याओ।”

32त्यसपछि तिनीहरूले योसेफको निम्‍ति छुट्टै र तिनका दाजुभाइका निम्‍ति छुट्टै र तिनीसित खाने अरू मिश्रीहरूका निम्‍ति छुट्टै खाना राखे, किनभने मिश्रीहरूले हिब्रूहरूसित सँगै बसेर खानुहुँदैनथ्‍यो। त्‍यसो गर्नु मिश्रीहरूका निम्‍ति घृणित कुरो थियो।

33जेठादेखि कान्‍छासम्‍म आ-आफ्‍नो उमेरअनुसार योसेफले उनीहरूलाई बसाएका थिए। ती मानिसहरू छक्‍क परेर एउटाले अर्कालाई हेर्न लागे।

34उनीहरूका भाग योसेफको टेबिलबाट झिकेर लगिएका थिए। तर बेन्‍यामीनको भागचाहिँ उनीहरू प्रत्‍येकको भन्‍दा पाँच गुणा बढ़ी थियो। यसरी उनीहरूले योसेफसँग खानपान गरेर आनन्‍द गरे।

← Chapter 42 Jump to: Chapter 44 →