bible
ra
🌐 Language
English
Español
Français
Deutsch
Português
Italiano
Nederlands
Русский
中文
日本語
한국어
العربية
Türkçe
Tiếng Việt
ไทย
Indonesia
All Languages
Home
/
Dutch
/
Dutch Frisian
/
Matthew 12
Matthew 12
Dutch Frisian
← Chapter 11
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 13 →
1
Too de Tiet jintj Jesus aum Saubat derjch die Jeträajdefletja, en siene Jinja weare hungrijch, en funge aun de Oare too pletje, en too äte.
2
Doa de Farisäa daut sache, säde see too am: Tjitj, diene Jinja doone waut aum Saubat nijch erlaubt es too doone.
3
Hee säd oba too ahn: Ha jie nijch jeläse, waut Doft deed, aus am en dee met am weare, hungad?
4
Woo hee emm Gotteshus jintj en aut de Broote de Gott jeweit weare, dee am doch nijch erlaubt weare too äte uck nijch dän dee met am weare, sonda weare auleen fe de Priesta?
5
Oda ha jie nijch emm Jesatz jeläse, daut de Priesta aum Saubat emm Tempel dän Saubat veonnreinje en send Schultloos?
6
Etj saj jünt oba, daut hia de es, de jratre es aus de Tempel.
7
Wann jie oba ertjant haude, waut daut es: „Etj well Erboarme en nijch Schlachtopfa“, {Hosea 6,6} dan haud jie de Onnschuldje nijch veuadeelt.
8
De Menschesän es uck een Harr äwa dän Saubat.
9
En hee jintj von doa wieda en tjeem enn äare School Sienagoge.
10
En tjitj, doa wea een Mensch, de haud eene vedräjchde Haunt. En see fruage am en säde: esset erlaubt, aum Saubat too heele? Omm daut see Uasoak jejen am haude, am too beschuldje.
11
Oba hee säd too ahn: Wäa es mank jünt Mensche, dee een Schop haft, en daut aum Saubat emm Growe fällt, dee daut nijch wudd toohoole tjrieje en rüt hoole?
12
Woo väl bäta es een Mensch aus een Schop. Doaromm doaf maun aum Saubat Goodet doone.
13
Donn säd hee too däm Mensch: Stratj diene Haunt üt! En hee stratjt dee üt; en dee wea jesunt soo aus de aundre.
14
De Farisäa jinje rüt en hilde Rot jäajen am, woo see am ommbrinje kunne.
15
Oba aus Jesus daut erfoahre haud, jintj hee von doa wajch. En väl Voltj foljde am no, en hee heeld dee aula
16
en hee woarnd ahn, daut see am nijch sulle openboa moake,
17
omm dautet erfellt woare sull, waut jesajcht wea derjch dän Profeet Jesaja, dee doa säd:
18
„Tjitjt, mien Tjnajcht däm etj ütjewält ha, mien Leefsta, aun däm miene Seel jefaule jefunge haft; etj woa mien Jeist opp am laje, en hee woat de Natsjoone daut Jerejcht bekaunt moake.
19
Hee woat nijch striede uck nijch schriee, uck tjeena woat siene Stemm oppe Gausse heare;
20
een ennjetjnetjtet Rua woat hee nijch tweibräatje, en eene Dacht Flauss de noch flemmat woat hee nijch ütlasche, bott hee daut Jerejcht ütjefeat haft toom Jewenna;
21
en opp sien Nome woare de Natsjoone äare Hopninj sate“. {Jes.42,1-4}
22
Donn brochte see no am eenem Besätnen, dee Blint uck Stomm wea, en hee heeld am, soo daut dee seene en räde kunn.
23
En daut gaunse Voltj wea erstaunt en säde: es disa nijch doch Doft sien Sän?
24
Oba de Farisäa säde, aus dee daut heade: Disa drift de Diewel nijch aundasch rüt, aus derjch dän Belsebub, de Harscha äwa de Diewel.
25
Hee oba wisst äare Jedanke, hee säd too ahn: Jiedret Ritj, daut ennalijch jespoolt es, woat too Grud gohne; en jiedre Staut oda Hüs, daut ennalijch jespoolt es, woat nijch bestohne.
26
En wann etj derjch Belsebub dän Soton rütdriew, dan es hee ennalijch jespoolt; woo kaun sien Ritj dan bestohne?
27
En wann etj derjch Belsebub de beese Jeista dän Soton rütdreiw, derjch wäm driewe jüne Säns dee rüt? Doaromm woare see jüne Rejchta senne.
28
Wann etj oba derjch Gott sien Jeist de beese Jeista rüt driew, aulsoo dan es Gott sien Ritj äwa no jünt jekohme.
29
Oda woo kaun irjentwäa enn eenem Stoatjen sien Hüs enenn kohme en siene Hüshault stäle, wann hee nijch eascht däm Stoatjen binjt? En eascht dan kaun hee sien Hüs plindre.
30
Wäa nijch met mie es, es jäajen mie, en wäa nijch met mie toop saumelt, de vestreit.
31
Doaromm saj etj jünt; Jiedre Sind en Lestre woat de Mensche vejäwt woare; oba daut Lestre jäajen dän Jeist woat de Mensche nijch vejäwt woare.
32
En wäaemma een Wuat räde waut jäajen dän Menschesän, däm woat vejäwt woare; oba wäaemma jäajen dän heiljen Jeist räde woat, däm woat nijch vejäwt woare, nijch enn dise Tiet, uck nijch enn de kohmende Tiet.
33
Entwäda es moakt de Boom goot en siene Frucht goot, oda moakt dän Boom schlajcht en siene Frucht schlajcht; dan aun de Frucht woat de Boom too tjanne senne.
34
Schlangebroodsel! Woo tje jie Goodet räde, doa jie doch beese schlacht send? Dan von waut daut Hoat voll es doavon räd daut Mül.
35
De gooda Mensch brinjt üt goodem Schauts Hoat Goodet verndach, en de beesa Mensch brinjt üt Beesem Schauts beeset verndach.
36
Etj oba saj jünt, daut fe jiedret nutslooset Woat, daut de Mensche räde woare, see fe daut Räatjenschoft jäwe woare aum Jerejchtsdach;
37
dan derjch diene Wead woascht dü jerajchtfoadijcht woare, en derjch diene Wead woascht dü vedaumt woare.
38
Donn auntwuade am atelje von de Schreftjeleade en Farisäa en säde: Leahra, wie welle von die een Teatjen seene.
39
Hee oba auntwuad en säd too ahn: Een beeset en eehebräatjarischet Jeschlajcht well een Teatjen, oba ahn woat tjeen Teatjen jejäft woare, aus daut Teatjen von Joona, däm Profeet.
40
Dan soo aus Joona dree Doag en dree Nacht enn däm Buk vom grooten Fesch wea, soo woat de Menschesän dree Doag en dree Nacht emm Hoat de Ead senne.
41
Manna von Nienawie woare oppstohne emm Jerejcht met dit Jeschlajcht en woare daut vedaume, dan see deede Buesse aus Joona prädijd; en tjitjt, hia es Eena dee mea es aus Joona.
42
Eene Tjeenijin ütem Sieden woat oppstohne emm Jerejcht met dit Jeschlajcht en woat daut vedaume, dan see tjeem vom Enj de Ead, Salomo siene Weissheit too heare; en tjitjt, hia es mea aus Salomo.
43
Wann oba de onnreina Jeist von däm Mensch rütjefoahre es, dan waundat hee derjch dreaje Städe, omm Rü too seatje, en finjt dee nijch.
44
Dan sajcht hee: Etj well tridj enn mien Hüs gohne, von wua etj rütjegohne sie; en wann hee tjeemt, finjt hee daut ladijch, ütjefäajcht en ütjestraumt.
45
Dan jeit hee han en nehmt säwen aundre Jeista met sich, dee oaja send aus hee selfst, en dee gohne enenn en wohne doa; en daut Latste met janem Mensch woat schlemma aus daut Easchte. Soo woat daut uck disem beesen Jeschlajcht gohne.
46
Aus hee noch too daut Voltj räd, tjitj, doa stunde siene Mutta en siene Breeda bute, en wulle met am räde.
47
En eena säd too am: Tjitj, diene Mutta en diene Breeda stohne bute en welle met die räde.
48
Oba hee auntwuad en säd too däm, dee am daut säd: Wäa es miene Mutta, en wäa send miene Breeda?
49
En hee stratjt siene Haunt üt äwa siene Jinja en säd: Tjitjt doa, miene Mutta en miene Breeda;
50
Dan wäaemma mien Voda sien Welle doone woat, de emm Himmel es, daut es mien Brooda en miene Sesta en miene Mutta.
← Chapter 11
Jump to:
Chapter 1
Chapter 2
Chapter 3
Chapter 4
Chapter 5
Chapter 6
Chapter 7
Chapter 8
Chapter 9
Chapter 10
Chapter 11
Chapter 12
Chapter 13
Chapter 14
Chapter 15
Chapter 16
Chapter 17
Chapter 18
Chapter 19
Chapter 20
Chapter 21
Chapter 22
Chapter 23
Chapter 24
Chapter 25
Chapter 26
Chapter 27
Chapter 28
Chapter 13 →
All chapters:
1
2
3
4
5
6
7
8
9
10
11
12
13
14
15
16
17
18
19
20
21
22
23
24
25
26
27
28