Judges 21

Sindhi Bible (Muslim) (مقدس ڪلام توريت، زبور ۽ نبين جون ٻيو لکتون ۽ انجيل شريف)

← Chapter 20 Jump to:

1بني اسرائيل جا ماڻهو جڏهن مصفاہ شهر ۾ گڏ ٿيا هئا تڏهن قسم کڻي چيو هئائون تہ ”اسان مان ڪوبہ پنهنجي ڌيءَ بني بنيامين کي پرڻائي نہ ڏيندو.“

2پر هاڻ هو بيت‌ايل ۾ آيا جتي هو شام تائين خدا جي آڏو ويٺا رهيا ۽ دانهون ڪري زارزار پئي رنائون.

3هنن رڙيون ڪري پئي چيو تہ ”اي خداوند ، بني اسرائيل جا خدا! ائين ڇو ٿيو؟ ڇو بني اسرائيل مان هڪڙو قبيلو گھٽ ٿي ويو.“

4ٻئي ڏينهن ماڻهو صبح جو سوير اٿيا ۽ اُتي هڪڙي قربان‌گاهہ ٺاهيائون ۽ انهيءَ تي ساڙڻ واريون قربانيون ۽ سلامتيءَ واريون قربانيون پيش ڪيائون.

5انهيءَ دوران بني اسرائيل پنهنجي هم‌قوم بني بنيامين لاءِ هر هر ڏاڍو افسوس ڪندي پئي چيو تہ ”اڄ بني اسرائيل مان هڪ قبيلو ڪٽجي ويو آهي. پر جيڪي باقي بچيا آهن هاڻي تن کي پرڻائڻ جي باري ۾ اسين ڇا ڪريون؟ اسان تہ خداوند جو قسم کنيو آهي تہ اسين پنهنجيون ڌيئرون هنن کي پرڻائي نہ ڏينداسين.“ جيئن تہ هنن پڪو قسم کڻي چيو هو تہ ”جيڪو بہ خداوند جي حضور ۾ اچي حاضر نہ ٿيندو تنهن کي ضرور ماريو ويندو.“

8سو هاڻي هو هڪٻئي کان پڇڻ لڳا تہ ”ڇا بني اسرائيل مان ڪو اهڙو گھراڻو آهي جيڪو مصفاہ ۾ خداوند جي حضور ۾ حاضر نہ ٿيو هجي؟“ تڏهن کين معلوم ٿيو تہ جِلعاد جي يبيس شهر مان ڪوبہ اتي ڪونہ آيو هو،

9ڇاڪاڻ تہ جڏهن اتي حاضري لڳائي ويئي تہ يبيس جي رهاڪن مان ڪنهن بہ جواب ڪونہ ڏنو هو.

10تڏهن هنن ٻارهن هزار نهايت بهادر ماڻهن کي هي حڪم ڏيئي اوڏانهن موڪليو تہ ”وڃي يبيس جي رهاڪن کي عورتن ۽ ٻارن سميت تلوار جي ڌار سان ماري ڇڏيو.

11اوهين هيئن ڪجو جو سڀني مردن ۽ پرڻيل عورتن کي ماري ڇڏجو پر ڪنوارين کي نہ مارجو.“

12اهڙيءَ طرح يبيس جي رهاڪن مان هنن کي چار سؤ ڪنواريون ڇوڪريون هٿ آيون. هو انهن کي سيلا شهر واري لشڪر‌گاهہ ۾ وٺي آيا، جيڪو اتي ڪنعان ملڪ ۾ ئي آهي.

13پوءِ قوم وارن بني بنيامين ڏانهن صلح جو پيغام موڪليو، جيڪي رمون جي ٽڪر تي رهيل هئا.

14تڏهن بني بنيامين موٽي آيا ۽ اهي ڇوڪريون کين ڏنيون ويون جيڪي جيئريون ڇڏيون ويون هيون. پر اهي انهن لاءِ پوريون نہ پيون.

15بني اسرائيل جي ماڻهن کي بني بنيامين لاءِ ڏک ٿيو، ڇاڪاڻ تہ خداوند بني اسرائيل قوم جو هڪڙو بازو وڍي ڇڏيو هو.

16سو بني اسرائيل جي اڳواڻن چيو تہ ”جڏهن تہ بني بنيامين جون سموريون عورتون ماريون ويون آهن، تڏهن هاڻي باقي رهيل مردن لاءِ اسين زالون ڪٿان آڻيون؟“

17هنن وڌيڪ چيو تہ ”بني بنيامين مان جيڪي ماڻهو باقي بچيا آهن، تن لاءِ پٺيان ڪو وارث هئڻ ضروري آهي تہ جيئن بني اسرائيل مان هڪڙو قبيلو مِٽجي نہ وڃي.

18پر اسين هنن کي پنهنجيون ڌيئرون پرڻائي نہ ٿا ڏيئي سگھون، ڇاڪاڻ تہ اسان بني اسرائيل قسم کڻي چيو هو تہ ’لعنت هجي انهيءَ تي جيڪو ڪنهن بني بنيامين کي پنهنجي ڌيءَ پرڻائي ڏئي.‘“

19سيلا شهر بيت‌ايل جي اتر ۾، لبونہ شهر جي ڏکڻ ۾ ۽ بيت‌ايل کان سڪم ڏانهن ويندڙ انهيءَ شاهي رستي جي اوڀر ۾ آهي. سو هنن سوچ ويچار ڪري بني بنيامين کي چيو تہ ”جيئن تہ سيلا شهر ۾ خداوند جي سالياني عيد اچڻ واري آهي، تنهنڪري اوهين وڃو ۽ انگورن جي باغ ۾ لڪي تاڙ ٻڌي ويهي رهو.

21تاڙ ڪريو تہ جڏهن سيلا شهر جون ڇوڪريون ناچ ۾ حصو وٺڻ لاءِ نڪري اچن تڏهن اوهين بہ انگورن جي باغ مان نڪري اچجو. اوهان مان هر ڪو سيلا جي انهن ڇوڪرين مان هڪڙي هڪڙي پنهنجي زال ڪري زوريءَ کڻي پنهنجي علائقي ڏانهن هليو وڃي.

22پوءِ جڏهن انهن جا پيئر يا ڀائر اسان وٽ دانهن کڻي ايندا تڏهن هنن کي چونداسين تہ ’اسان جي خاطر اهي ڇوڪريون کين ڏيئي ڇڏيو، ڇاڪاڻ تہ هنن اوهان جون ڇوڪريون جنگ ۾ تہ ڪونہ کنيون آهن، نڪي اوهان پاڻيهي اهي کين ڏنيون آهن، تنهنڪري اوهان واعدي خلافي ڪرڻ جا ڏوهاري نہ آهيو.‘“

23سو بني بنيامين ائين ئي ڪيو جو جڏهن ڇوڪريون نچي رهيون هيون تڏهن هر ڪنهن ماڻهوءَ هڪڙي هڪڙي ڇوڪري وڃي پڪڙي ۽ ان کي کڻي وڃي ساڻس شادي ڪئي. پوءِ هو پنهنجي موروثي علائقي ۾ موٽي آيا ۽ نئين سر شهر ٻڌي انهن ۾ رهڻ لڳا.

24تنهن کان پوءِ بني اسرائيل اتان روانا ٿيا. هر ڪو ماڻهو پنهنجي پنهنجي قبيلي، ڪٽنب ۽ پنهنجي ورثي واري علائقي ڏانهن موٽيو.

25انهن ڏينهن ۾ بني اسرائيل تي ڪوبہ بادشاهہ ڪونہ هو، هر ڪو ماڻهو جيئن هن کي مناسب نظر ايندو هو تيئن ئي ڪندو هو.

← Chapter 20 Jump to: