Judges 1

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

Jump to: Chapter 2 →

1อยู่มาเมื่อยะโฮซูอะสิ้นชีพแล้ว, บุตรยิศราเอลทูลถามพระยะโฮวาว่า, ใครจะนำหน้าข้าพเจ้าทั้งหลายยกไปสู้รบต่อชาวคะนาอันเล่า?

2พระยะโฮวาทรงตรัสว่า, “จะให้ยูดาขึ้นไป: เราได้มอบแผ่นดินไว้ในมือเขาแล้ว.”

3ยูดาจึงพูดแก่ซีโมนน้องของตนว่า, จงมาร่วมกันในงานของเรา, เราจะได้รบพุ่งต่อชาวคะนาอัน; และเราจะร่วมกันในเวนของเจ้าด้วย. ซีโมนก็ไปกับเขา.

4ครั้นยูดาขึ้นไป; พระยะโฮวาทรงมอบชนชาติคะนาอันกับชาติฟะรีซีในมือของเขา; เขาก็ฆ่าฟันเสียที่เมืองเบเซ็คหมื่นคน.

5เขาได้รบพุ่งต่อเจ้าเมืองเบเซ็ค ณ เมืองเบเซ็คนั้น: ได้ฆ่าฟันชาติคะนาอันกับชาติฟะรีซีเสียมากมาย.

6เจ้าเมืองเบเซ็คก็หนีไป; เขาก็รีบตามไปจับตัวมา, ตัดหัวแม่มือและหัวแม่เท้าเสีย.

7เจ้าเมืองเบเซ็คจึงว่า, เจ้าเมืองซึ่งหัวแม่มือแล้วแม่เท้าด้วนเจ็ดสิบองค์, เคยเก็บอาหารอยู่ใต้โต๊ะของเราเช่นกับที่เราเป็นอยู่นี้: พระเจ้าได้แก้แค้นแก่เราอย่างนั้น, เขาทั้งหลายก็คุมท่านไปยังยะรูซาเลมสำเร็จโทษเสียที่นั้น

8ตระกูลยูดาได้ตีเมืองยะรูซาเลม, ได้ชัยชะนะแล้ว, ฆ่าฟันผู้คนเสีย, ด้วยคมดาบและเผาเมืองเสีย.

9ภายหลังตระกูลยูดาได้ลงไปรบพุ่งต่อชาติคะนาอัน, ชาวเมืองที่อยู่ตามเขา, และเขตต์ทิศใต้และที่ดินลุ่ม.

10พวกยูดาได้ไปต่อสู้ชาติคะนาอันที่อยู่ในเมืองเฮบโรน; แต่แรกเฮบโรนชื่อเมืองอาระบา: เขาได้ฆ่าฟันเซซัย, อะฮีมัน, และธาละมายเสีย

11เขายกไปจากที่นั่นเพื่อต่อสู้ชาวดะเบียร์: เดิมชื่อเมืองเซฟัร:

12คาเลบจึงว่า, ผู้ใดตีเมือเซฟัรได้ชัยชะนะแล้ว, เราจะยกอัคซาบุตรสาวของเราให้เป็นภรรยา.

13ครั้นต่อมาอัธนีเอลบุตรคะนัศ, น้องชายคาเลบ, ก็ตีเมืองนั้นได้! คาเลบจึงยกบุตรสาวของตนให้เป็นภรรยา.

14เมื่อแต่งงานกันแล้ว, นางจึงชวนสามีไปขอที่นาต่อบิดา: เมื่อเขาลงจากลาแล้ว, คาเลบก็ถามว่า, มาธุระอะไร?

15นางตอบแก่บิดาว่า, ขออวยพรให้แก่ฉันด้วย; พ่อให้ที่ดินดอนแก่ฉันแล้ว; ขอแถมบ่อน้ำให้ด้วย. คาเลบก็ให้บ่อน้ำทั้งเหนือและใต้แก่บุตรสาว

16เผ่าพันธุ์เคนี, พี่เขยของโมเซ, ออกจากเมืองตาลขึ้นไปหาพวกยูดา, ถึงป่าดอนเขตต์ยูดา, ทิศใต้เมืองอาราด; ได้อาศัยอยู่กับพลไพร่.

17ยูดากับซีโมนน้องชาย, ก็พากันไปฆ่าฟันชาติคะนาอันที่อยู่ในเมืองซะฟาธ, ทำลายเมืองนั้นเสียสิ้น. ตั้งชื่อใหม่ว่า, ฮาระมา.

18พวกยูดามีชัยชะนะได้เมืองฆาซาทั้งอาณาเขตต์, เมืองอัศคะโลนทั้งอาณาเขตต์, และเมืองเอ็ศโรนทั้งอาณาเขตต์ด้วย.

19พระยะโฮวาทรงสถิตอยู่ด้วยพวกยูดา; จึงตีได้เขตต์ตามภูเขา; แต่ฝ่ายพวกที่อาศัยอยู่ตามหุบเขา, พวกยูดาไม่สามารกจะขับไล่ได้, ด้วยเขามีรถรบเหล็ก.

20ชนทั้งหลายก็ยกเมืองเฮบโรนให้คาเลบ, ตามคำโมเซกล่าวไว้แล้ว: ท่านก็ขับไล่บุตรอะนาคสามคนออกจากที่นั่น.

21ตระกูลเบ็นยามินมิได้ขับไล่พวกยะบูศชาวเมืองยะรูซาเลม; พวกยะบูศอาศัยอยู่ด้วยกันกับพวกเบ็นยามินในเมืองยะรูซาเลมจนทุกวันนี้

22อนึ่งตระกูลโยเซฟ, ยกทัพไปต่อสู้เมืองเบ็ธเอล: พระยะโฮวาทรงสถิตอยู่ด้วยเขา.

23ตระกูลโยเซฟก็ใช้คนไปสอดแนมเมืองเบ็ธเอล. ชื่อเมืองนั้นแต่ก่อนว่าลูศ,

24เมื่อพวกสอดแนมเห็นชายผู้หนึ่งมาจากเมือง, ก็บอกเขาว่า, จงชี้ให้เรารู้ทางเข้าเมือง, แล้วเราจะได้ปราณีแก่เจ้า.

25ชายผู้นั้นก็ชี้ให้เขารู้ทางเข้าเมือง, เขาจึงชักดาบฆ่าฟันชาวเมืองนั้นเสีย; แต่ส่วนชายนั้นกับวงศ์ญาติของเขาก็งดเว้นไว้.

26ชายนั้นก็ไปยังเขตต์พวกเฮธ, สร้างเมืองขึ้นตั้งชื่อว่าลูศ, มีชื่อดังนั้นมาจนทุกวันนี้

27ตระกูลมะนาเซมิได้ขับไล่ชาวเบธซานกับหมู่บ้านขึ้นแก่เมืองนั้น, หรือชาวเมืองธานาคกับหมู่บ้านขึ้นกับเมือง, หรือชาวโดระดับหมู่บ้านขึ้นกับเมือง, หรือชาวยิบลามกับหมู่บ้านขึ้นกับเมือง, หรือชาวมะฆีโดกับหมู่บ้านขึ้นกับเมือง: แต่ชาติคะนาอันขืนอาศัยอยู่ณะแผ่นดินนั้น.

28ครั้นอยู่มา, พวกยิศราเอลมีกำลังแข็งแรงขึ้น, จึงเกณฑ์ให้พวกคะนาอันทำการหนัก, แต่หาได้ไล่ให้ไปเสียทีเดียวไม่

29ตระกูลเอ็ฟรายิมมิได้ขับไล่ชาติคะนาอันชาวเมืองฆาเซอร์; แต่พวกคะนาอันได้อาศัยอยู่ในท่ามกลางเขาในเมืองฆาเซอร์นั้น

30ตระกูลซะบูโลนมิได้ขับไล่ชาวฆิดโรน, หรือชาวนาฮะโลล; ชนชาติคะนาอันได้อาศัยอยู่ในท่ามกลางเขา, แต่ต้องถูกเกณฑ์ทำการหนัก

31ตระกูลอาเซอร์มิได้ขับไล่ชาวอาโค, หรือชาวซีโดน, หรืออัคลาม, หรืออัตซีบ, หรือเฮ็ลยา, หรืออะฟีต, หรือระโฮบ:

32ฝ่ายพวกอาเซอร์ได้อาศัยอยู่ในท่ามกลางชนชาติคะนาอัน, ชาวแผ่นดินนั้น: ด้วยเขาหาได้ขับไล่พวกนั้นไปเสียไม่

33ตระกูลนัพธาลีมิได้ขับไล่ชาวเบธเซเม็ศ, หรือชาวเบธะนาธ; แต่เขาได้อาศัยอยู่ท่ามกลางชนชาติคะนาอัน, ชาวแผ่นดินนั้น: แต่ชาวเบธเซเม็ศกับชาวเบธะนาธต้องถูกเกณฑ์ทำการหนัก

34พวกอะโมรีขับไล่ตระกูลดานไปยังเขตต์ที่มีภูเขา: ไม่ยอมให้เขาลงมาที่ดินราบเลย:

35พวกอะโมรีขืนอาศัยอยู่ที่เขาเฮเร็ศที่เมืองอายาโลน, และเมืองซาละบิม: แต่ตระกูลโยเซฟได้ชัยชะนะ, เกณฑ์เขาให้ทำการหนัก.

36เขตต์อะโมรีมตั้งแต่ทางขึ้นไปยังอัคราบีม, แต่ศิลานั้นต่อขึ้นไปอีก

Jump to: Chapter 2 →