Judges 15

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →

1ครั้นล่วงมาหลายวันก็ถึงฤดูเกี่ยวข้าวสาลี, ซิมโซนเอาลูกแพะตัวหนึ่งไปเยี่ยมภรรยา; ว่าฉันจะเข้าไปหาภรรยาในห้อง. ฝ่ายพ่อตาไม่ยอมให้เข้าไป.

2พ่อตาจึงว่า, เราหมายว่าเจ้าเกลียดชังเขาจริงๆ; เราจึงยกให้เป็นภรรยาของเพื่อน; น้องสาวของเขาสวยกว่าเขาไม่ใช่หรือ? จงรับน้องแทนพี่เถิด.

3ซิมโซนจึงพูดกับเขาว่า, แม้นเราจะทำร้ายชาวฟะลิศตีมเสียเดี๋ยวนี้จะไม่ใช่โทษของเรา.

4ซิมโซนก็ไปจับสุนัขจิ้งจอกมาสามร้อยตัว, ผูกหางติดกันเป็นคู่ๆ, แล้วเอาเชื้อเพลิงไว้หว่างหางทุกคู่.

5พอจุดเชื้อเพลิงแล้วปล่อยไปในนาข้าวที่สุกของชาวฟะลิศตีม, ไฟก็ไหม้ข้าวที่สุก, และที่ตั้งรวงอยู่นั้นกับทั้งสวนมะกอกเทศด้วย.

6ชาวฟะลิศตีมจึงถามว่า, ใครทำอย่างนี้? เขาทั้งหลายตอบว่า, ซิมโซนลูกเขยชาวธิมนัธ, เพราะพ่อตาเอาภรรยาซิมโซนยกให้เพื่อนเขา. พวกฟะลิศตีมก็ขึ้นไปจุดไฟเผาพ่อตาและนางนั้นเสีย.

7ซิมโซนจึงบอกพวกเหล่านั้นว่า, แม้ว่าเจ้าทั้งปวงทำอย่างนี้, เราคงจะแก้แค้นแล้วเราจึงจะเลิก.

8ซิมโซนฟันพวกเหล่านั้นที่ตะคากและต้นขาตายเป็นอันมาก. แล้วก็ลงไปอาศัยอยู่ที่ช่องศิลาชื่อเอตาม

9ชาวฟะสิศตีมก็ขึ้นไปตั้งทัพในเขตต์แดนยูดาเรียงรายออกไปถึงตำบลละฮี.

10พวกยูดาจึงถามว่า, ขึ้นมาต่อสู้เขาเหตุไร? พวกเหล่านั้นตอบว่า, เราขึ้นมาจะได้มัดซิมโซน, เพื่อแก้แค้นเช่นเขาได้ทำแก่เราแล้ว.

11คนในตระกูลยูดาสามพันคนได้ลงไปยังช่องศิลาเอตาม, เตือนซิมโซนว่า, ชาติฟะลิศตีมเป็นผู้ปกครองพวกเรา เจ้าไม่รู้หรือ? เจ้ามาทำอะไรแก่เรา? เขาตอบว่า, เขาทำแก่เราอย่างไร, เราทำแก่เขาอย่างนั้น.

12พวกนั้นบอกซิมโซนว่า, เราลงมาจะผูกมัดเจ้า มอบไว้ในมือพวกฟะลิศตีม, ซิมโซนตอบเขาว่า, จงให้สัตย์สาบานแก่เราว่า, ท่านทั้งหลายเองจะไม่ประหารชีวิตเรา.

13พวกเหล่านั้นบอกว่า, เราไม่ทำ; แต่เราคงจะมัดเจ้า, มอบไว้ในมือเขา; แต่ส่วนเราจะสังหารชีวิตเจ้าหามิได้. เขาก็ผูกมัดซิมโซนไว้ด้วยเชือกใหม่สองเส้น คุมตัวขึ้นไปจากศิลา

14พอเขาไปถึงที่ละฮีแล้ว, ชาวฟะลิศตีมมาพบก็ร้องอึกกะทึก: ขณะนั้นพระวิญญาณแห่งพระยะโฮวาก็สรวมทับซิมโซน, เชือกที่แขนนั้นเป็นประดุจป่านที่ไฟไหม้แล้ว, เครื่องจำจองนั้นก็หลุดออกจากมือ.

15ซิมโซนได้พบกะดูกขาตะไกรลาสด, จึงเอื้อมมือหยิบมาตีคนที่นั่นตายถึงพันคน.

16ซิมโซนพูดว่า, กะดูกขาตะไกรลาก็เป็นกองสองกอง, เราตีคนตายพันคนด้วยขาตะไกรลา

17กล่าวแล้วก็ทิ้งกะดูกขาตะไกรจากมือ, ตั้งชื่อตำบลนี้ว่า, รามัธละฮี (เขาขาตะไกร).

18ซิมโซนก็กระหายน้ำอย่างยิ่ง, จึงทูลพระยะโฮวาว่า, ความรอดใหญ่นี้พระองค์ทรงประทานให้แก่มือทาสของพระองค์แล้ว: บัดนี้ข้าพเจ้าจะอดน้ำตายเพราะตกอยู่ในมือพวกไม่ถือศีลสุนัศหรือ?

19พระเจ้าจงทรงเปิดช่องที่ละฮีให้น้ำไหลออก ซิมโซนก็ได้น้ำดื่ม; จิตต์วิญญาณก็สดชื่นมีแรงขึ้น: เพราะเหตุนี้ซิมโซนจึงเรียกชื่อตำบลนั้นว่า, เอนฮาโคเร มีอยู่ ณ ที่ละฮีจนทุกวันนี้.

20ในคราวชาติฟะลิศตีมนี้ ท่านได้ครอบครองพวกยิศราเอลยี่สิบปี

← Chapter 14 Jump to: Chapter 16 →