Judges 13

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1ครั้นพวกยิศราเอลกระทำผิดฉะเพาะพระเนตรพระยะโฮวาอีกครั้งหนึ่ง; พระองค์ได้ทรงมอบเขาไว้ในมือชาติฟะลิศตีมสี่สิบปี

2มีชายผู้หนึ่งแต่ตระกูลดาน, เป็นชาวโซราชื่อมาโนฮา; ภรรยาเขาเป็นหมัน, ไม่มีบุตร.

3ทูตพระยะโฮวามาปรากฏตรัสแก่นางนั้นว่า, ดูเถิดเจ้าเป็นหมันมิได้มีบุตร: แต่เจ้าจะมีครรภ์เกิดบุตรชายคนหนึ่ง.

4บัดนี้เจ้าสงวนตัวไว้, อย่าดื่มน้ำองุ่นหรือสุรา, และอย่ากินของที่ไม่สะอาดเลย:

5เพราะเจ้าจะมีครรภ์เกิดบุตรชาย; และมีดโกนอย่าให้ถูกศีรษะเขา: ด้วยทารกนี้จะต้องปฏิญาณไว้แก่พระเจ้าตั้งแต่อยู่ในครรภ์: และเขาจะตั้งต้นช่วยพวกยิศราเอลให้พ้นมือพวกฟะลิศตีม.

6ฝ่ายหญิงนั้นจึงไปบอกสามีว่า, มีบุรุษแห่งพระเจ้ามาหาข้าพเจ้า, หน้าของบุรุษนั้นเป็นเหมือนพักตรทูตพระเจ้า, น่ากลัวนัก: ข้าพเจ้ามิได้ถามว่ามาแต่ไหน, และท่านไม่บอกนามให้ฉันรู้:

7บุรุษนั้นบอกว่า, เจ้าจะมีครรภ์, เกิดบุตรชาย, เหตุฉะนั้น, อย่าดื่มน้ำองุ่นหรือสุรา, และอย่ากินของที่ไม่สะอาดเลย: ด้วยกุมารนี้จะต้องปฏิญาณไว้แก่พระเจ้าตั้งแต่อยู่ในครรภ์จนวันตาย

8แล้วมาโนฮาก็อ้อนวอนขอพระยะโฮวาว่า, ข้าแต่พระเจ้า, บุรุษแห่งพระเจ้าที่พระองค์ทรงใช้มานั้น ขอโปรดให้กลับมาหาข้าพเจ้าทั้งหลายอีก, ให้สอนข้าพเจ้าว่าควรทำแก่บุตรที่จะบังเกิดมานั้นอย่างไร.

9พระเจ้าทรงสดับเสียงมาโนฮา; ทูตแห่งพระเจ้าจึงกลับมาหาหญิงนั้นอีกเมื่อนั่งอยู่ที่ทุ่งนา: ส่วนมาโนฮาสามีมิได้อยู่ด้วย.

10หญิงนั้นก็รีบวิ่งไปบอกสามีว่า, บุรุษผู้ที่มาวานซืนนี้นั้นก็มาปรากฏแก่ฉันอีกแล้ว.

11มาโนฮาจึงลุกขึ้น, ตามภรรยาไปหาบุรุษนั้นถามว่า, ท่านคือบุรุษที่ได้พูดแก่ภรรยาข้าพเจ้าหรือ? บุรุษนั้นบอกว่า, เราคือผู้นั้น.

12มาโนฮาก็ทูลว่า, ขอให้คำที่ท่านกล่าวนั้นสำเร็จเถิด. ข้อบังคับทารกนั้นจะมีอะไรบ้าง, จะให้ทำอย่างไร?

13ทูตพระยะโฮวาตรัสแก่มาโนฮาว่า, สิ่งสารพัตรซึ่งเราได้บอกแล้วนั้นให้นางระวังเถิด.

14ของสิ่งใดๆ ซึ่งเกิดจากเถาองุ่นอย่าให้นางกิน, น้ำองุ่นหรือสุราก็ดีอย่าให้ดื่ม, และสิ่งของใดๆ ที่ไม่สะอาดอย่าให้กินเลย: ข้อที่เราสั่งแล้วนางต้องรักษาถือไว้ทั้งสิ้น

15มาโนฮาจึงทูลทูตพระยะโฮวาว่า, ขอท่านจงรออยู่, ข้าพเจ้าทั้งหลายจะจัดแจงลูกแพะตัวหนึ่งให้ท่าน.

16ทูตพระยะโฮวาตรัสแก่มาโนฮาว่า, ถึงเจ้าจะให้รออยู่, เราจะไม่กินอาหารของเจ้า: แม้นเจ้าจะทำเครื่องบูชายัญ, จงทำถวายแก่พระยะโฮวาเถิด, ด้วยมาโนฮาไม่รู้ว่าท่านองค์นี้เป็นพระยะโฮวา.

17มาโนฮาทูลถามทูตแห่งพระยะโฮวาว่า, ท่านชื่ออะไร? เพราะว่าเมื่อคำของท่านสำเร็จแล้ว, ข้าพเจ้าทั้งสองจะได้ถวายเกียรติยศ.

18ทูตพระยะโฮวาตรัสแก่มาโนฮาว่า, เหตุไรจึงถามชื่อเรา? ด้วยเห็นเป็นความลึกลับหรือ?

19ครั้นมาโนฮานำลูกแพะกับเครื่องบูชา, วางบนแผ่นศิลาถวายพระยะโฮวา; พระองค์ทรงแสดงการอัศจรรย์; ให้มาโนฮากับภรรยาเห็น.

20เมื่อเปลวไฟจากแทนบูชาโพลงขึ้นบนฟ้า, ทูตพระยะโฮวาก็เหาะขึ้นในเปลวเพลิงแท่นบูชา. พอมาโนฮากับภรรยาเห็นแล้ว, ก็หมอบก้มหน้าลงที่ดิน

21ทูตพระยะโฮวาไม่ปรากฏแก่มาโนฮาและภรรยาต่อไปอีก. ขณะนั้นมาโนฮาก็รู้ว่าท่านผู้นี้เป็นทูตพระยะโฮวา.

22มาโนฮาจึงพูดแก่ภรรยาของตนว่า, เราคงจะตาย, เพราะเราได้เห็นพระเจ้าแล้ว.

23ฝ่ายภรรยาตอบว่า, แม้นพระยะโฮวาประสงค์จะประหารชีวิตเราเสีย, พระองค์จะไม่ทรงรับเครื่องบูชายัญและของถวายจากมือเรา, และพระองค์จะไม่ทรงโปรดให้เราเห็นบรรดาการเหล่านี้หรือให้ฟังเรื่องเช่นนี้ในบัดเดี๋ยวนี้เลย.

24และนางนั้นก็คลอดบุตรชายให้ชื่อว่า, ซิมโซน: ทารกนี้ก็วัฒนาขึ้น, และพระยะโฮวาทรงอวยพระพรให้เขา.

25พระวิญญาณแห่งพระยะโฮวาตั้งต้นสรวมทับเขาเป็นคราวๆ ณ ที่มะฮะเนดานอยู่ในระหว่างโซรากับเอศธาโอล

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →