Judges 18

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →

1คราวเมื่อพวกยิศราเอลไม่มีกษัตริย์: ตระกูลดานได้เที่ยวหาที่อาศัย, เพราะเขายังมิได้รับส่วนที่ในท่ามกลางเหล่าตระกูลยิศราเอลนั้น.

2พวกดานจึงเลือกคนกล้าหาญจากบรรดาเชื้อวงศ์ของคนห้าคนให้ไปจากเมืองโซรา, และเอศธาโอล, ให้สอดแนมดูแผ่นดิน, จึงสั่งเขาเหล่านั้นว่า, จงไปตรวจดูแผ่นดิน; เขาก็มาถึงภูเขาเอ็ฟรายิม, เข้าไปพักอยู่ที่บ้านมีคา.

3พอถึงบ้านมีคา, เขาก็จำเสียงชายหนุ่มเลวีนั้นได้: จึงแวะเขาไปถามเขาว่า, ใครให้เจ้ามาอยู่นี่? เจ้าทำอะไรได้ผลประโยชน์อย่างไรที่นี่?

4เขาบอกคนเหล่านั้นว่า, มีคาเคยใช้ข้าพเจ้าทำเช่นนี้, คือจ้างข้าพเจ้าเป็นปุโรหิตของเขา.

5ชนเหล่านั้นพูดแก่เขาว่า, จงทูลถามพระเจ้า, เพื่อเราจะได้รู้ว่าทางที่จะไปนั้นจะเป็นสุขหรือไม่.

6ปุโรหิตผู้นั้นจึงบอกเขาว่า, จงไปเป็นสุขเถิด: ทางซึ่งท่านทั้งหลายไปนั้นจะประสพพระพักตรพระยะโฮวา

7พวกห้าคนนี้ก็ออกไปมาถึงเมืองลายิศ, เห็นชาวเมืองอยู่สำราญตามธรรมเนียมชาวซีโดน, คืออยู่สะบายปราศจากความกลัว: ในแผ่นดินนั้นไม่มีเจ้าเมืองบังคับ, ให้ได้ความอัปยศ; เขาอยู่ห่างชาวเมืองซีโดน, ไม่มีการเกี่ยวข้องกับผู้หนึ่งผู้ใดเลย.

8เมื่อเขากลับมาหาคณาญาติตนในเมืองโซราและเอศธาโอล: หมู่ญาติจึงถามว่า, ท่านทั้งหลายมีคำแนะนำอย่างไรบ้าง?

9เขาตอบว่า เราจงไปต่อสู้พวกเหล่านั้นเถิด: ด้วยเราเห็นแผ่นดินแล้วว่าดีแท้: ท่านทั้งหลายยังเฉยอยู่หรือ? จงอย่าได้ช้า, จงรีบเข้าไปตีเมืองนั้นให้ได้.

10เมื่อท่านทั้งหลายไปแล้ว, จะพบชาวเมืองที่มิได้ระวังเตรียมตัว, เพราะเมืองนั้นกว้างขวาง: พระเจ้าทรงมอบไว้ในมือท่านทั้งหลายแล้ว; ที่นั่นไม่ขัดสนด้วยสิ่งใดสิ่งหนึ่งที่เคยมีทั่วโลก

11ชนชาวตระกูลดานก็ออกจากเมืองโซรา, และเอศธาโอล, หกร้อยคน, พร้อมด้วยเครื่องรบ.

12เขาทั้งหลายก็ขึ้นไปตั้งทัพอยู่ที่เมืองยะอาริม, เขตต์ยูดา: เพราะเหตุฉะนี้เขาจึงเรียกตำบลนั้นว่ามะฮาเนดานถึงทุกวันนี้: ตำบลนั้นยังตั้งอยู่ด้านหลัง (ทิศตะวันตก) แห่งเมืองยะอาริม.

13เขาพากันไปจากที่นั่นถึงภูเขาเอ็ฟรายิม แล้วเลยไปบ้านมีคา

14ฝ่ายห้าคนที่ไปตรวจดูแผ่นดินลายิศ, พูดแก่หมู่ญาติของตนว่า, ท่านทั้งหลายรู้หรือว่า, ที่หมู่บ้านนี้มีรูปสลัก, รูปหล่อเอโฟด, และธะราฟีม? เหตุฉะนั้นควรท่านจะทำอะไรจงคิดตริตรองดูเถิด.

15เขาทั้งหลายก็แวะที่นั่น, เขาไปในบ้านที่ขายหนุ่มเลวีอยู่นั้น, คือบ้านมีคา, ถามเขาถึงความทุกข์สุข,

16ฝ่ายตระกูลดานหกร้อยคนที่มีเครื่องรบพร้อมยืนอยู่หน้าประตู.

17พวกห้าคนที่ไปตรวจดูแผ่นดินก็เข้าไปเก็บเอารูปสลัก, เอโฟด, ธะราฟีม, และรูปหล่อ: ส่วนปุโรหิตยืนอยู่หน้าประตูขับพวกหกร้อยคนพร้อมด้วยเครื่องรบ.

18เมื่อพวกนี้เข้าไปเก็บเอารูปสลัก, รูปหล่อ, กับเอโฟด, และธะราฟีมที่บ้านของมีคา, ปุโรหิตจึงถามว่า, ท่านทั้งหลายทำอะไรเล่า?

19คนเหลานั้นบอกว่า, เอามือปิดปากนิ่งเสีย, จงมาเป็นปุโรหิตและบิดาของเรา: ที่จะเป็นปุโรหิตของพงศ์พันธุ์พวกยิศราเอลทั้งตระกูลดีกว่าทีจะเป็นปุโรหิตครอบครัวเดียวมิใช่หรือ?

20ฝ่ายปุโรหิตก็ดีใจ, จึงยกเอโฟด, กับธะราฟีม, และรูปสลัก, เข้าไปท่ามกลางชนพวกนั้น

21เขาทั้งหลายจึงจัดลูกหลานกับสัตว์ต่างๆ และสิ่งของไว้ข้างหน้าแล้วก็หันหน้าเลยไป.

22เมื่อเขาเหล่านั้นไปไกลจากบ้านมีคาแล้ว, ชนชาวหมู่บ้านใกล้เคียงมีคาก็ประชุมกัน, ตามไปจนทันพวกดาน.

23ครั้นร้องเรียกชนพวกดานๆ หันหน้ามาพูดแก่มีคาว่า, เจ้ายกพวกมากดังนี้มาธุระอะไรเล่า?

24มีคาตอบว่า, รูปเคารพซึ่งข้าพเจ้าทำไว้แล้ว, กับปุโรหิต, เจ้าทั้งปวงได้แย่งไปเสีย; ข้าพเจ้าจะยังมีอะไรเหลืออยู่อีกเล่า? เจ้าทั้งหลายยังถามว่า, ธุระอะไรทำไมเล่า?

25พวกดานจึงตอบว่า, อย่าให้เราได้ยินเสียงเจ้า, น่ากลัวคนที่มีโมโหจะฟันฆ่าพวกเจ้า, และเจ้าจะเสียชีวิตของเจ้า, ทั้งหมู่ญาติด้วย,

26ชนพวกดานก็เลยไป: ครั้นมีคาเห็นว่าเขามีกำลังมากกว่า, จึงหันหน้ากลับไปบ้านของตน

27เขาทั้งหลายจึงเอาเครื่องซึ่งมีคาทำไว้กับปุโรหิตของเขาไปยังเมืองลายิศ, ถึงหมู่ชนที่อยู่อย่างสงบสุขและปราศจากความระมัดระวัง: ก็ชักดาบออกฆ่าฟันพวกเหล่านั้น, และจุดไฟเผาเมืองเสีย.

28ไม่มีใคร, อาจช่วยเขาได้, เหตุว่าเมืองนั้น, อยู่ห่างไกลจากเมืองซีโดน, และอยู่ที่หว่างเขาเบธระโฮบ, และเขาทั้งหลายไม่มีการเกี่ยวข้องกับชนหมู่อื่น; ชนพวกดานก็สร้างเมืองขึ้นอาศัยอยู่ที่นั่น.

29เขาจึงเรียกชื่อเมืองนี้ว่า, ดาน, ตามชื่อดานบิดาผู้เป็นทวดแห่งยิศราเอล: แต่ชื่อเดิมของเมืองนั้นคือ, ลายิศ.

30พวกดานตั้งรูปสลักขึ้นนมัสการ; ส่วนโยนาธานบุตรเฆระโซมๆ บุตรมะนาเซบุตรหลานของตนเป็นปุโรหิตของตระกูลดาน, จนถึงเวลาชาวเมืองนี้ต้องกวาดไปเป็นชะเลย.

31รูปสลักซึ่งมีค่าได้ทำไว้นั้น, เขาทั้งหลายตั้งขึ้น (นมัสการ) ตลอดเวลาที่พลับพลาของพระเจ้าอยู่ ณ เมืองซีโล

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →