Leviticus 13 — Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

1พระยะโฮวาตรัสแก่โมเซว่า,

2“ถ้าและผู้ใดจะมีบวมขึ้นในกาย, หรือเป็นสะเก็ด หรือที่ขาวอยู่ในเนื้อหนังเหมือนดังโรคเรื้อนนั้น, จงพาคนนั้นมาหาอาโรนผู้เป็นปุโรหิต, หรือหาบุตรชายของอาโรนคนหนึ่งผู้เป็นปุโรหิต.

3และปุโรหิตนั้นจะดูโรคที่ในเนื้อหนังของเขา, ถ้าขนที่โรคนั้นขาวและโรคนั้นดูเห็นลึกอยู่ในเนื้อหนังของเขาก็เป็นโรคเรื้อน, และปุโรหิตจะดูคนนั้นแล้วและจะกล่าวประกาศว่าตัวคนนั้นเป็นมลทิน.

4ถ้าที่โรคในเนื้อหนังนั้นเห็นขาวอยู่ และดูไม่ลึกในเนื้อหนัง. และผู้นั้นั้นมิได้กลายเป็นขาวแล้ว, ปุโรหิตจะขังคนที่เป็นโรคนั้นไว้เจ็ดวัน.

5ครั้นถึงวันที่เจ็ดปุโรหิตก็จะดูคนนั้นอีกทีหนึ่ง, ถ้าและโรคนั้นเห็นว่ายังทรงอยู่มิได้แผ่ออกไปอีกแล้ว, ปุโรหิตก็จะขังคนนั้นไว้อีกเจ็ดวัน,

6และครั้นถึงวันที่เจ็ด ปุโรหิตนั้นก็จะได้ดูคนนั้นอีกทีหนึ่ง, ถ้าแลเห็นว่าโรคนั้นค่อยน้อยลงมิได้แผ่ออกไปในเนื้อหนังอีกแล้ว, ปุโรหิตก็จะกล่าวประกาศว่า, คนนั้นเป็นสะอาดเพราะว่าเป็นแค่สะเก็ด, และจะให้คนนั้นซักผ้าของตนแล้วจึงเป็นสะอาด.

7ครั้นปุโรหิตได้ดูเขาและให้ชำระตัวเสียแล้ว, และสะเก็ดนั้นยังแผ่ออกไป, แล้วคนนั้นจะต้องมาให้ปุโรหิตดูอีกทีหนึ่ง.

8ถ้าเมื่อปุโรหิตได้ดูแล้วเห็นว่าสะเก็ดนั้นแผ่ออกไปในเนื้อหนัง, ปุโรหิตก็จึงจะกล่าวประกาศว่า คนนั้นเป็นมลทินไม่สะอาดเพราะโรคเรื้อนของเขานั้น

9“เมื่อโรคเรื้อนมีอยู่ในกายของผู้ใด แล้วจะต้องให้ผู้นั้นมาหาปุโรหิต,

10และให้ปุโรหิตดูเขา, ถ้าเห็นว่าโรคนั้นบวมขึ้น และเป็นสีขาวอยู่ในหนัง, และขนกลายเป็นขาวและมีเนื้อ.

11ก็เป็นโรคเรื้อนในเนื้อหนังของคนนั้น, และปุโรหิตจะกล่าวประกาศว่า, คนนั้นเป็นมลทินจะต้องขังคนนั้นไว้เพราะเขาเป็นมลทิน.

12ถ้าและโรคเรื้อนนั้นลามแผ่ออกไปทั่วในตัวคนนั้น, ตั้งแต่ศีรษะจนถึงเท้าที่ปุโรหิตจะดูและเห็นนั้น.

13ปุโรหิตจึงจะพิจารณาดู, ถ้าเห็นว่าโรคเรื้อนนั้นลามแผ่ออกไปทั่วในเนื้อหนังเช่นนั้น, ปุโรหิตจึงจะกล่าวประกาศว่าคนนั้นไม่เป็นโรคเรื้อน ตัวเขาขาวไม่เป็นมลทิน.

14แต่ในขณะเมื่อโรคนั้นเป็นแผลเขาจะเป็นมลทิน.

15และปุโรหิตจะดูที่แผลนั้นแล้วจะกล่าวว่า คนที่มีโรคนั้นเป็นมลทิน.

16แผลนั้นก็เป็นมลทินเพราะโรคเรื้อนนั้น. และถ้าว่าโรคนั้นกลายออกเป็นสีขาวแล้วให้คนนั้นมาหาปุโรหิต.

17และปุโรหิตจะดูเขาถ้าเห็นว่าโรคนั้นค่อยคลายออกเป็นสีขาวแล้วปุโรหิตจึงจะกล่าวประกาศว่าคนที่มีโรคอันคลายออกนั้นเป็นสะอาดหาเป็นมลทินไม่

18“คนที่มีเนื้อบวมขึ้นเป็นฝีแล้วหาย,

19ถ้าในรอยแผลที่หายนั้นมีสีขาวหรือแดงเรื่อๆ และนูนขึ้นก็ต้องให้ปุโรหิตดู.

20และถ้าเมื่อปุโรหิตดูแล้วเห็นว่าโรคที่มีอยู่ในหนังและขนนั้นกลายเป็นขาวแล้ว, ปุโรหิต จึงจะกล่าวประกาศว่าคนผู้นั้นเป็นมลทิน, เพราะเป็นโรคเรื้อนซึ่งบังเกิดในที่ฝีนั้น.

21ครั้นปุโรหิตดูแล้ว เห็นว่าขนไม่กลายเป็นขาว และมิได้แผ่ลามออกไป, ปุโรหิตจึงจะขังคนนั้นไว้เจ็ดวัน.

22และถ้าโรค นั้นลามแผ่ออกไปในหนัง, ปุโรหิตจึงจะกล่าวประกาศว่า, คนนั้นเป็นมลทินเพราะเขาเป็นโรคเรื้อนนั้น.

23ถ้าที่แดงนั้นทรงอยู่มิได้ลามแผ่ออกไปอีกก็เป็นแต่สีแดง, แล้วปุโรหิตจึงจะกล่าวประกาศว่าคนผู้นั้น หาเป็นมลทินไม่

24“หรือถ้าเนื้อหนังถูกไฟไหม้ และแผลนั้นมีที่แดง หรือแดงเรื่อๆ หรือขาว.

25ปุโรหิตจึงจะดูที่นั้นถ้าเห็นว่าขนในแผลนั้นกลายเป็นขาว และดูลึกอยู่ในหนัง, ก็เป็นโรคเรื้อนบังเกิดขึ้นที่แผลอันไฟไหม้นั้น. เหตุฉะนี้ปุโรหิตจึงจะกล่าวประกาศว่า, คนนั้นเป็นมลทินเพราะมีโรคเรื้อนนั้น.

26และถ้าปุโรหิตได้ดูแล้ว, และเห็นว่าที่แดงนั้นไม่มีขนเป็นขาว และดูไม่ลึกในหนัง, และไม่แผ่ลามออกไปแล้ว ปุโรหิตจึงจะขังคนนั้นไว้เจ็ดวัน.

27และในวันที่เจ็ดนั้นปุโรหิตจึงจะดูเขา, ถ้าเห็นว่าโรคนั้นแผ่ออกไปในหนังแล้ว, ปุโรหิตจึงจะกล่าวประกาศว่าคนนั้นเป็นมลทินเพราะเป็นโรคเรื้อน.

28และถ้าที่แดงนั้นทรงอยู่ไม่แผ่ลามออกไปในหนัง, และเป็นแต่สีดำอยู่หน่อยหนึ่งก็เป็นแค่แผลไฟไหม้, ปุโรหิตจึงจะกล่าวประกาศว่าคนนั้นเป็นสะอาด แค่เป็นแผลไฟไหม้

29“ถ้าชายก็ดี หรือหญิงก็ดีมีโรคที่ศีรษะหรือที่หนวด,

30จงให้ปุโรหิตพิจารณาดูโรคนั้น. ถ้าเห็นว่าเป็นลึกอยู่ในหนัง และมีขนบางๆ เป็นสีเหลือง, ปุโรหิตจึงจะกล่าวประกาศว่าคนนั้นเป็นมลทิน, เพราะเป็นโรคเรื้อนอยู่ที่ศีรษะ หรือที่หนวดนั้น.

31ครั้นปุโรหิตดูที่โรคนั้นเห็นว่าโรคนั้นไม่ลึกอยู่ในหนัง, และไม่มีขนดำ ๆ ที่แผลนั้น, ปุโรหิตจึงจะขังคนนั้นเจ็ดวัน.

32ในวันที่เจ็ด ปุโรหิตจะดูคนที่มีโรคนั้นอีก. ถ้าเห็นว่าโรคนั้นไม่แผ่ลามออกไป, และขนไม่เป็นสีเหลือง และโรคนั้นไม่ลึกในหนัง,

33จะต้องโกนศีรษะคนนั้นเว้นไว้แค่ที่แผล, แล้วปุโรหิตจึงจะขังคนนั้นไว้อีกเจ็ดวัน.

34ในวันที่เจ็ดปุโรหิตจะดูที่แผลนั้นถ้าแผลนั้นไม่แผ่ลามออกไปในหนังหรือดูไม่ลึกในหนัง, ปุโรหิตจึงจะกล่าวประกาศว่าคนนั้นเป็นสะอาด, และให้คนนั้น, ซักผ้าของตนเป็นสะอาด.

35ครั้นชำระแล้วถ้าแผลนั้น ลามออกมากในเนื้อหนัง,

36ปุโรหิตจึงจะดูคนนั้นอีก. และถ้าแผลลามออกในหนัง, ปุโรหิตไม่ต้องหาขนสี เหลืองแล้วคนนั้นเป็นมลทิน.

37แต่ทว่าถ้าเห็นแผลยังทรงอยู่, และขนดำอยู่ก็สำคัญว่าแผลนั้นหาย, คนนั้นจึงเป็นสะอาด, และปุโรหิตจะกล่าวประกาศว่าคนนั้นเป็นสะอาด

38“ถ้าชายก็ดีหรือหญิงก็ดีมีสีแดงๆ ในเนื้อหนัง, ปุโรหิตจึงจะดู.

39และถ้าสีแดงในเนื้อหนังของเขานั้น, เป็นแค่สีดำแดงคนนั้นก็มิได้เป็นมลทิน

40“และคนที่ผมร่วงก็เป็นหัวล้านคนนั้นก็มิได้เป็นมลทิน.

41และคนที่ผมร่วงข้างหน้าก็เป็นล้านหนังคนนั้นก็ไม่เป็นมลทิน.

42ถ้ามีแผลแดงเรื่อๆ ที่หัวล้าน หรือที่ล้านหนังนั้น, ก็เป็นโรคเรื้อนเกิดขึ้นที่ศีรษะของคนที่ผมร่วงนั้น.

43ปุโรหิตจึงจะดูแผลนั้น, และถ้าแผลนั้นเป็นสีแดงเรื่อๆ ที่ศีรษะคนผมล้านนั้น, ก็เป็นโรคเรื้อนปรากฏในเนื้อหนังนั้น.

44คนนั้นเป็นคนมีโรคเรื้อนเขาเป็นมลทิน, ปุโรหิตจะกล่าวประกาศว่า, คนนั้นเป็นมลทินทีเดียวเขามีโรคเรื้อนที่ศีรษะ

45“และคนโรคเรื้อนนั้นจะต้องฉีกเสื้อผ้าของตนเสีย, และอยู่ศีรษะเปล่าและเอาผ้าปิดปากไว้ร้องว่ามลทินๆ.

46วันทั้งหลายที่เขามีโรคเรื้อนติดอยู่นั้น, เขาก็ยังเป็นมลทินอยู่, เขาต้องอยู่ต่างหากนอกที่หยุดพัก

47“ผ้าที่มีโรคติดอยู่จะเป็นผ้านุ่งหรือผ้าห่ม,

48หรือผ้าชั้นในหรือชั้นนอก, หรือผ้าป่านหรือผ้าสักหลาด หรือของที่ทำด้วยหนัง:

49และถ้าโรคนั้นเป็นสีเขียว หรือสีแดงที่ขานั้น, หรือที่หนังหรือที่ผ้าชั้นใน, หรือชั้นนอกก็เป็นโรคเรื้อน จะต้องเอาไปให้ปุโรหิตดู.

50และปุโรหิตจะดูของที่มีโรคติดนั้นเก็บไว้เจ็ดวัน.

51และวันที่เจ็ดนั้นปุโรหิตจะดูของนั้นอีกที, ถ้าโรคลามออกในผ้านั้น, หรือผ้าชั้นในหรือ. ชั้นนอก, หรือในของที่ทำด้วยหนัง, ก็เป็นโรคเรื้อนของเหล่านั้นเป็นมลทินอยู่.

52ปุโรหิตจึงต้องเอาไฟเผาผ้าชั้นในหรือชั้นนอก, หรือสักหลาด หรือผ้าป่าน, หรือของที่ทำด้วยหนัง; เพราะเป็นโรคเรื้อนจึงต้องเผาไฟเสีย

53“แต่ถ้าปุโรหิตจะดูเห็นว่าโรคนั้นไม่แผ่ลามออกที่ผ้า, หรือเสื้อชั้นในหรือชั้นนอก, หรือของที่ทำด้วยหนังนั้น.

54ปุโรหิตจึงจะสั่งให้เขาเอาของที่มีโรคติดอยู่นั้นไปซักน้ำเสีย, แล้วปุโรหิตจะเก็บไว้อีกเจ็ดวัน.

55ครั้นซักแล้วปุโรหิตจะดูของที่มีโรคติดอยู่นั้นอีก, ถ้าเห็นว่าโรคนั้นไม่คลายและไม่ลามไปอีกก็ยังเป็นมลทินอยู่ต้องเผาไฟเสีย

56“ครั้นซักน้ำปุโรหิตจะดู, ถ้าเห็นว่าโรคนั้นกลายเป็นสีดำปุโรหิตจึงจะฉีกส่วนที่โรคติดออกจากผ้าชั้นในหรือชั้นนอกเสีย.

57ถ้าโรคนั้นยังติดอยู่ที่เสื้อชั้นในหรือชั้นนอกหรือของที่ทำด้วยหนังนั้น, ก็เป็นโรคเรื้อน, ก็ต้องเผาผ้าส่วนที่มีโรคติดนั้นเสียด้วยไฟ.

58และเสื้อชั้นในหรือชั้นนอกหรือของที่ทำด้วยหนัง, ที่ซักน้ำแล้ว, ถ้าโรคหายแล้วก็ต้องซักน้ำอีกครั้งหนึ่ง, และของเหล่านี้จึงเป็นสะอาด

59“นี้เป็นบัญญัติด้วยโรคเรื้อน, ในผ้าชั้นในหรือชั้นนอก, หรือของที่ทำลายหนังจะให้กำหนดของสะอาดหรือ ๆ ของมลทิน”