Leviticus 26 — Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

1“เจ้าทั้งหลายอย่าได้กระทำรูปเคารพสำหรับตัว, หรือรูปแกะสลัก, และอย่าตั้งสิ่งของใดๆ ที่เป็นรูปสัณฐานสิ่งหนึ่งสิ่งใดขึ้นที่ไหน ๆ ทั่วไปในประเทศเมืองของเจ้า, เป็นที่กราบไหว้เคารพ; เพราะเราเป็นยะโฮวาพระเจ้าของเจ้า.

5และเทศกาลนวดข้าว, จะนวดจนถึงเทศกาลเก็บผลองุ่น, และเทศกาลเก็บผลองุ่นนั้น, จะเก็บจนถึงเทศกาลหว่านพืชน์; เจ้าทั้งหลายจะมีอาหารกินบริบูรณ์, และจะอยู่เป็นสุขสะบายในแผ่นดิน.

6และเราจะให้มีความสุขในแผ่นดิน: เจ้าทั้งหลายจะนอนลง, และจะไม่มีสิ่งใดที่ให้เจ้าทั้งหลายกลัว: เราจะกำจัดไล่สัตว์ร้ายทั้งปวงจากแผ่นดิน, และเราจะไม่ให้ข้าศึกเข้ามาในแผ่นดินของเจ้าเลย.

7เจ้าทั้งหลายจะมีชัยชะนะแก่ศัตรูทั้งหลาย, และศัตรูนั้นจะล้มลงด้วยอาวุธของเจ้า.

8ห้าคนในพวกของเจ้าจะมีชัยชะนะแก่ร้อยคนได้, และร้อยคนในพวกของเจ้า, จะได้ชัยชะนะแก่หมื่นคนให้กระจายหนีไปได้, และศัตรูทั้งหลายจะล้มลงต่อหนัาเจ้าด้วยอาวุธ.

9เพราะเราจะหันพระพักตรของเราสู่หาเจ้า, และจะอวยพรแก่เจ้าให้ทวีขึ้น, และจะตั้งคำสัญญาของเราไว้กับเจ้า.

10และเจ้าจะกินข้าวเก่า, และเอาข้าวเก่านั้นออกมาเสีย; เพราะข้าวใหม่มีมาก.

11และเราจะตั้งพลับพลาของเราไว้ท่ามกลางเจ้าทั้งหลาย, และพระทัยของเราจะยินดีในเจ้าทั้งหลาย.

12และเราจะดำเนินในท่ามกลางเจ้าทั้งหลาย, จะเป็นพระเจ้าของเจ้า, และเจ้าทั้งหลายจะเป็นไพร่พลของเรา.’

13เราเป็นยะโฮวาพระเจ้าของเจ้า, ผู้ที่ได้พาเจ้าออกจากประเทศอายฆุบโต; เพื่อจะมิให้เจ้าเป็นทาสใช้ของเขา, และเราได้ปลดแอกของเจ้าออกเสียให้เจ้ายืนตัวตรง

14“แต่ถ้าเจ้าไม่เชื่อฟังเรา, ไม่ประพฤติตามบัญญัติของเรา;

15ถ้าเจ้าจะเบื่อหน่ายแก่บัญญัติของเรา, หรือใจ ของเจ้าเกลียดชังการพิพากษาของเรา, ไม่ประพฤติตามบัญญัติทั้งหลายของเรา;

16เราจะกระทำดังนี้แก่เจ้าทั้งหลาย: คือเราจะตั้งความกลัวระย่อและความฉิบหาย, และความไข้ไว้เหนือเจ้าทั้งหลาย, ซึ่งทำให้หน้าตาของเจ้ามัวคล้ำ, และทำใจให้เป็นทุกข์โศก, และเจ้าทั้งหลายจะหว่านข้าวพืชน์เสียเปล่า; เพราะศัตรูของเจ้าจะกินเสีย.

17และเราจะตั้งพักตรของเราต่อสู้แก่เจ้า, และจะให้เจ้าทั้งหลายล้มตายลงต่อหน้าศัตรู, ผู้ที่ชังเจ้าจะข่มขืนเหนือเจ้าทั้งหลาย, และเจ้าทั้งหลายจะหนีกระจายไปด้วยไม่มีผู้ใดไล่ตาม.

18ถ้าเจ้าทั้งหลายยังไม่, เชื้อฟังเราเพราะสิ่งเหล่านี้; เราจึงจะลงโทษเจ้าทั้งหลายให้ทวีขึ้นอีกเจ็ดเท่าเพราะการบาปของเจ้า.

19และราษีกำลังของเจ้าจะหักทำลายเสีย, และเราจะทำฟ้าสวรรค์ของเจ้าให้เป็นดุจดังเหล็ก, และแผ่นดินดุจดังทองเหลือง.

20และเจ้าทั้งหลายจะเปลื้องกำลังเสียเปล่า; เพราะแผ่นดินของเจ้าจะไม่มีข้าวพืชน์และต้นไม้ในแผ่นดินจะไม่มีเลย

21“ถ้าเจ้าทั้งหลายประพฤติขัดขวางเรา, และไม่เชื่อฟัง; เราจะลงโทษเจ้าให้ทวีอีกเจ็ดเท่าตามการบาปของเจ้าทั้งหลาย.

22เราจะใช้สัตว์ร้ายมาท่ามกลางพวกเจ้าทั้งหลายให้ฉวยจับบุตรทั้งหลายของเจ้าเสีย, และใหกัดกินสัตว์ใช้ของเจ้า, และจะให้พวกของเจ้าเสื่อมร่อยหรอไป, และทางถนนทั้งหลายของเจ้าจะร้างเปล่าอยู่.

23“ถ้าเจ้าทั้งหลายยังไม่กลับใจเชื่อฟังเราเพราะสิ่งเหล่านี้, แต่ยังดำเนินขัดขวางเรา;

24เราจึงจะดำเนินขัดขวางเจ้า และจะลงโทษแก่เจ้าให้ทวีอีกเจ็ดเท่าเพราะการบาปของเจ้า.”

25และเราจะพาพระแสงดาบให้มาเหนือเจ้าที่จะให้ลงโทษแก่เจ้า; เพราะเจ้าได้ทำผิดคำสัญญาของเรา, และเมื่อเจ้าได้มาประชุมกันในหัวเมือง ทั้งปวงนั้น; เราจะใช้โรคห่ามาท่ามกลางพวกเจ้าทั้งหลาย, และเราจะมอบเจ้าทั้งหลายไว้ในมือศัตรูนั้น.

26เมื่อเราทำลายสะเบียงอาหารของเจ้านั้น; ผู้หญิงสิบคนจะปิ้งขนมในเตาอันเดียวัน, แล้วจะเอาขนมนั้นชั่งให้ แก่เจ้า, และเจ้าทั้งหลายจะกินแต่ไม่อิ่ม

27“ถ้าเจ้าทั้งหลายยังไม่เชื่อฟังเราเพราะสิ่งเหล่านี้แต่ยังดำเนินขัดขวางเรา;

28เราจึงจะดำเนินขัดขวางเจ้าทั้งหลายด้วยความพิโรธ, และเราคือเราเองจะลงโทษแก่เจ้าให้ทวีอีกเจ็ดเท่า; เพราะการบาปของเจ้าทั้งหลาย.

29และเจ้าทั้งหลายจะกินเนื้อบุตรชายของเจ้า, และจะกินเนื้อบุตรหญิงของเจ้าทั้งหลายเป็นอาหาร;

30และเราจะทำลายที่อันสูงของเจ้า, และจะหักทำลายรูปเคารพของเจ้า, และเราจะทิ้งศพผีของเจ้าลงเหนือรูปเคารพนั้น, และวิญญาณจิตต์ของเราจะเกลียดชังเจ้าเสีย;

31และเราจะกระทำให้หัวเมืองทั้งปวงของเจ้าเป็นที่ร้างเปล่าเสีย, และเราจะให้โบสถ์ของเจ้าเป็นที่ร้าง, และเราจะไม่ดมกลิ่นหอมเครื่องบูชาของเจ้าเลย;

32และเราจะให้แผ่นดินนั้นร้างเปล่าเสีย, และศัตรูทั้งหลายของเจ้าที่มาอาศัยในแผ่นดินจะอัศจรรย์ใจ;

33และเราจะให้เจ้าทั้งหลายกระจัดกระจายอยู่กับคนต่างประเทศ, และเราจะให้พระแสงดาบไล่ติดตามเจ้า, และจะให้แผ่นดิน และหัวเมืองทั้งปวงของเจ้าร้างเปล่าเสีย, แผ่นดินนั้นจึงจะมีซะบาโตเมื่อร้างเปล่าอยู่

34“และเมื่อเจ้าอยู่ในแผ่นดินของศัตรู, และแผ่นดินของเจ้าร้างเปล่าแผ่นดินนั้นจะมีเวลาหยุดร้างอยู่.

35ที่ดินนั้นร้างเปล่าอยู่นานเท่าใดก็จะมีเวลาหยุดร้างอยู่นานเท่านั้น; เพราะว่าเมื่อเจ้าทั้งหลายได้อาศัยอยู่ที่แผ่นดิน, แผ่นดินนั้นก็ไม่มีซะบาโต:

36และคนทั้งหลายพวกของเจ้าที่รอดชีวิตเหลืออยู่; เราจะให้บังเกิดความอ่อนใจในแผ่นดินเมืองศัตรูเขา, จนเสียงใบไม้ไหวจะทำให้เจ้าหนีไป, และเขาทั้งหลายจะหนีดุจคนที่หนีพระแสงดาบ, และจะล้มลงเมื่อไม่มีผู้ใดไล่ตาม.

37เขาทั้งหลายจะล้มลงทับกันและกัน ดุจคนที่หนีพระแสงดาบ; เมื่อไม่มีผู้ใดไล่ตามและเจ้าทั้งหลายจะไม่มีกำลังต่อสู้พวกศัตรูได้,

38และเจ้าทั้งหลายจะตายเสียท่ามกลางคนต่างประเทศ, และแผ่นดินเมืองศัตรูจะกินเจ้าทั้งหลายเสียหมด.

39และเจ้าทั้งหลายที่เหลืออยู่นั้นจะซูบผอมไปด้วยการบาปของเจ้าในแผ่นดินเมืองศัตรู, และเจ้าทั้งหลายจะซูบผอมไปเพราะการบาปแห่งบรรพบุรุษของเจ้าด้วย

40“ถ้าเขาทั้งหลายจะลุแก่โทษการผิดของเขา, และการผิดแห่งบรรพบุรุษของเขาและการผิดการบาปที่เขาทั้งหลายได้กระทำต่อเรา, และรับว่าเขาทั้งหลายได้ดำเนินขัดขวางเรา,

41และเราได้ดำเนินขัดขวางเขา, และได้พาเขาให้มาถึงแผ่นดินพวกศัตรูของเขา, ถ้าใจหยิ่งมานะของเขาถ่อมน้อมลงและยอมรับทนโทษแห่งการผิดของเขา;

42เราจึงจะระลึกถึงความสัญญาของเรากับยาโคบ, และจะระลึกถึงความสัญญาของเรากับยิศฮาค, และความสัญญาของเรากับอับราฮาม, และเราจะระลึกถึงแผ่นดินนั้นด้วย.

43และแผ่นดินนั้นเมื่อร้างเปล่าก็จะมีซะบาโต. และเขาทั้งหลายจะรับทนโทษแห่งการผิดของเขา; เพราะเขาได้เบื่อหน่ายความพิพากษาของเรา, และจิตต์ใจของเขาได้เกลียดชังบัญญัติทั้งหลายของเรา.

44แต่ถึงกระนั้นแล้ว เมื่อเขาทั้งหลายอยู่ในแผ่นดินศัตรูของเขา; เราจะไม่ละทิ้งเขาเสีย, และจะไม่เกลียดชัง, และไม่ทำลายเขาทีเทียว, และจะไม่หักความสัญญาของเราต่อเขา เพราะเราเป็นยะโฮวาพระเจ้าของเขา.

45แต่เราจะระลึกถึงความสัญญาของเรากับบรรพบุรุษของเขา, ผู้ที่เราได้พาออกมาจากแผ่นดินประเทศอายฆุบโตต่อหน้าคนต่างประเทศนั้น; เพื่อเราจะได้เป็นพระเจ้าของเขา: เราเป็นยะโฮวา.”

46นี่แหละเป็นบัญญัติทั้งหลายและความพิพากษา, และกฎหมายที่พระยะโฮวาทรงตั้งไว้กับพวกยิศราเอลที่ภูเขาซีนายด้วยมือของโมเซ