Leviticus 22

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →

1พระยะโฮวาตรัสแก่โมเซว่า,

2จงกล่าวแก่อาโรนและลูกชายทั้งหลายของอาโรนว่า, ‘ให้เขาทั้งหลายระวังตัวด้วยของบริสุทธิ์แห่งพวกยิศราเอล; เพื่อมิให้เขาทั้งหลายกระทำให้นามอันบริสุทธิ์ของเราเสื่อมเสีย, ด้วยของที่เขาถวายแก่เรา: เราเป็นยะโฮวา.,

3จงกล่าวแก่เขาทั้งหลายว่า, ‘ผู้ใดแต่บรรดาเผ่าพันธุ์ของเจ้าที่มีมลทินอยู่ในตัวเขา, และเขาจับเอาของบริสุทธิ์ที่พวกยิศราเอลถวายแก่พระยะโฮวา, ผู้นั้นต้องตัดออกเสียจากที่ตรงพระพักตรของเรา; เราเป็นยะโฮวา.

4ผู้ใดในเผ่าพันธุ์ของอาโรนเป็นโรคเรื้อน, หรือมีแผลเป็นหนองในเนื้อหนัง, อย่าให้ผู้นั้นกินแต่ของบริสุทธิ์กว่าตัวจะเป็นสะอาด, และผู้ใดได้ถูกต้องสิ่งของที่เป็นมลทินเพราะซากศพ, หรือคนที่มีซึ่งให้เผ่าพันธุ์เกิดออกมา,

5ถ้าผู้ใดได้ถูกต้องสัตว์ เลื้อยคลานซึ่งจะให้ตัวเป็นมลทิน, หรือถูกต้องคนใดคนหนึ่งที่จะให้เป็นมลทิน,

6ผู้ใดถูกต้องของเหล่านี้จะเป็นมลทินจนถึงเวลาเย็น, อย่าให้เขากินแต่ของบริสุทธิ์นั้น, กว่าเขาจะล้างตัวเสียด้วยน้ำ.

7ครั้นอาทิตย์ตกแล้วเขาจะเป็นสะอาดจึงกินของบริสุทธิ์นั้นได้; เพราะเป็นอาหารของเขา.

8แต่สัตว์ที่ตายเอง, และสัตว์ที่สัตว์ร้ายกัดฉีก, อย่าให้เขากินเลย, จะเป็นมลทินด้วยของเหล่านี้: เราเป็นยะโฮวา.

9เขาทั้งหลายต้องรักษาบัญญัติของเรา. ถ้าเขาผิดบัญญัติของเรา, เขาต้องรับโทษถึงตายเพราะการผิดนั้น: เรายะโฮวาตั้งเขาไว้

10“เหตุฉะนี้จะไม่ให้ผู้ใดที่เป็นแขกเมืองกินของบริสุทธิ์นั้น, และไม่ให้ผู้ใดที่อาศัยกับพวกปุโรหิตหรือลูกจ้างกินของบริสุทธิ์นั้นเลย.

11แต่ทว่าถ้าปุโรหิตช่วยผู้ใดด้วยเงินผู้นั้นกินของบริสุทธิ์ได้, และคนที่เกิดในบ้านของปุโรหิต; คนเหล่านั้นกินอาหารที่ปุโรหิตได้.

12ถ้าบุตรีของปุโรหิตเป็นภรรยาของคนต่างชาติ, กินของบริสุทธิ์ที่เป็นเครื่องบูชาไม่ได้.

13แต่ทว่าถ้าบุตรีของปุโรหิตที่เป็นหม้ายผัวตายก็ดี, หรือผัวอย่าก็ดีไม่มีลูกกลับมาอยู่กับบิดาเหมือนเมื่อยังไม่มีสามี; บุตรีนั้นกินอาหารที่บิดากินนั้นได้, แต่คนต่างชาติกินของบริสุทธิ์นั้นไม่ได้.

14ถ้าผู้ใดกินของบริสุทธิ์นั้นเมื่อไม่ทันรู้, ก็ให้ผู้นั้นใช้ของที่กินนั้นทั้งของบริสุทธิ์แก่ปุโรหิต, และยังต้องเพิ่มเติมใหอีกห้าส่วนๆ หนึ่ง;

15เพื่อมิให้เขาทั้งหลายกระทำให้ของบริสุทธิ์, ที่พวกยิศราเอลบูชาถวายแก่พระยะโฮวาเสื่อมเสียไป,

16และไม่ให้คนทั้งปวงทนโทษแห่งการผิดนั้นเมื่อเขากินของบริสุทธิ์เหล่านั้น; เพราะเรายะโฮวาตั้งเขาทั้งหลายไว้.’ ”

17พระยะโฮวาตรัสแก่โมเซว่า,

18“จงบอกแก่อาโรนและบุตรชายทั้งหลายของอาโรน, และพวกยิศราเอลว่าแก่เขาทั้งหลายว่า, ‘ผู้ใดในพวกยิศราเอลหรือแขกเมืองที่อาศัยกับพวกยิศราเอลที่กระทำบูชาถวายจะได้มีความชอบกับพระยะโฮวา.

19ใหผู้นั้นเอาสัตว์ตัวผู้ปราศจากพิการมาจากฝูงโคหรือฝูงแกะหรือฝูงแพะบูชาถวาย, เพื่อจะได้ความชอบ.

20แต่สัตว์ที่เป็นพิการอย่ากระทำถวายเลย; เพราะว่าเครื่องบูชานั้นจะไม่เป็นที่ให้ได้ความชอบ.

21ผู้ใดกระทำบูชาถวายสำหรับโมทนาพระคุณพระยะโฮวา, หรือกระทำบูชาสำหรับจะได้ความชอบ, เป็นตัวโคหรือแกะก็ให้เอาสัตว์ที่ปราศจากพิการ, พระเจ้าจึงจะโปรดรับได้; แต่สัตว์ที่พิการอย่ากระทำเป็นเครื่องบูชาเลย.

22สัตว์ตาบอดหรือกระดูกหักหรืออาการที่ไม่ปกติหรือเป็นแผลในตัว, สัตว์เหล่านี้อย่าถวายแก่พระยะโฮวา, หรืออย่ากระทำเป็นเครื่องเผาบูชาด้วยไฟบน แท่นถวายแก่พระยะโฮวาเลย.

23ถ้าตัวโคก็ดีหรือลูกแกะก็ดีที่มีอาการเกินหรือขาดจะกระทำบูชาถวาย, เพราะจะเอาความชอบก็ได้; แต่จะบูชาถวายแก้สินบนที่บนบานตัวไม่ได้:

24พระเจ้าจะไม่โปรดรับ; แต่สัตว์ตัวผู้ที่ช้ำหรือขยำเสียหรือแตกหรือตอนแล้วอย่ากระทำถวายแก่ยะโฮวา: เครื่องบูชาอย่างนี้อย่าให้ผู้ใด ทั่วไปในแผ่นดินกระทำบูชาถวายเลย.

25และท่านทั้งหลายอย่าได้รับเครื่องบูชาอย่างนี้จากมือคนต่างชาติ, ถวายเป็นอาหารของพระเจ้าเพราะเขาเป็นมลทิน: พระเจ้าจะไม่โปรดรับเครื่องบูชาของท่านเลย.’ ”

26พระยะโฮวาตรัสแก่โมเซว่า,

27“เมื่อจะเอาโคตัวผู้หรือแกะ หรือแพะออกมาก็ให้เอาตัวที่ได้กินนมแม่เจ็ดว้นแล้ว, ตั้งแต่อายุแปดวันขึ้นไปจึงเอามากระทำเครื่องเผาบูชาได้, พระยะโฮวาจะทรงรับ;

28แต่โคตัวเมียหรือแกะตัวเมีย อย่าฆ่าทั้งแม่และลูกวันเดียวกัน.

29ถ้าผู้ใดจะถวายเครื่องบูชาสำหรับโมทนาพระคุณพระยะโฮวา; ก็ให้ผู้นั้นเต็มใจกระทำ.

30แต่เครื่องบูชานั้นต้องกินเสียในวันที่กระทำบูชา, อย่าให้เหลืออยู่จนวันรุ่งขึ้น: เราเป็นยะโฮวา.

31เหตุฉะนี้ท่านทั้งหลายจงรักษาบัญญัติทั้งปวงของเราและกระทำตาม: เราเป็นยะโฮวา.

32อย่ากระทำใหนามอันบริสุทธิ์ของเราเสื่อมเสียไป: เราเป็นยะโฮวาผู้ตั้งท่านทั้งหลายไว้,

33เป็นผู้นำท่านทั้งหลายออกจากประเทศอายฆุบโตจะเป็นพระเจ้าของท่านทั้งหลาย: เราเป็นยะโฮวา.”

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →