Matthew 14

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →

1ครั้งนั้นเฮโรดเจ้าเมืองได้ยินกิตติศัพท์ของพระเยซู

2แล้วจึงกล่าวแก่พวกคนใช้ว่า, “ผู้นี้แหละเป็นโยฮันบัพติศโต, ท่านได้เป็นขึ้นมาจากตายแล้ว, เหตุฉะนั้นท่านจึงทำการอิทธิฤทธิ์ได้.”

3ด้วยว่าเฮโรดได้จับโยฮันมัดแล้วขังคุกไว้, เพราะเห็นแก่นางเฮโรเดียภรรยาของฟีลิปน้องชายของตน.

4เหตุว่าโยฮันเคยทูลท่านว่า, “ท่านไม่ควรรับนางนั้นมาเป็นภรรยา.”

5ครั้นเฮโรดจะฆ่าโยฮันก็กลัวประชาชน, ด้วยว่าเขาทั้งหลายนับถือโยฮันว่าเป็นศาสดาพยากรณ์.

6แต่เมื่อวันพิธีเฉลิมพระชนม์พรรษาของเฮโรด, บุตรีนางเฮโรเดียก็เต้นรำท่ามกลางที่ประชุมขุนนาง, ทำให้เฮโรดชอบพระทัย.

7เหตุฉะนั้นเฮโรดจึงสัญญาโดยสาบานว่า, นางจะขอสิ่งใดๆ ก็จะให้สิ่งนั้น.

8บุตรีก็ทูลตามที่มารดาได้สอนไว้ว่า, “ขอศีรษะโยฮันบัพติศโตใส่ถาดมาให้ข้าพเจ้าที่นี่.”

9ฝ่ายเฮโรดก็เป็นทุกข์, แต่เพราะได้ปฏิญาณไว้ต่อหน้าที่ประชุมโต๊ะเสวยแล้ว, จึงออกคำสั่งอนุญาตให้,

10แล้วก็ใช้คนไปตัดศีรษะโยฮันในคุก.

11เขาจึงเอาศีรษะใส่ถาดมาให้, แล้วนางสาวนั้นก็เอาไปให้มารดาของตน.

12ฝ่ายพวกศิษย์ของโยฮันก็มารับเอาศพไปฝังไว้, แล้วก็มาทูลพระเยซูให้ทรงทราบ

13เมื่อพระเยซูได้ทรงทราบแล้วจึงลงเรือเสด็จไปจากที่นั่นจะเสด็จไปยังป่าที่สงัดและเมื่อประชาชนทั้งปวงได้ทราบ, เขาก็ออกจากเมืองต่างๆ เดินตามพระองค์ไป.

14เมื่อพระเยซูเสด็จขึ้นจากเรือ ก็ทรงเห็นประชาชนเป็นอันมาก, พระองค์มีพระทัยเมตตาเขาจึงได้ทรงรักษาคนป่วยให้หาย.

15ครั้นเวลาเย็นแล้วพวกสาวกมาทูลพระองค์ว่า, “ตำบลนี้เป็นที่ป่ากันดาร, และบัดนี้ก็เย็นลงมากแล้ว, ขอบอกให้ประชาชนไป, เพื่อเขาจะได้ไปซื้ออาหารรับประทานตามหมู่บ้าน.”

16ฝ่ายพระเยซูตรัสแก่พวกสาวกว่า, “ไม่ต้องให้เขาไปพวกท่านจงเลี้ยงเขาเถิด.”

17พวกสาวกจึงทูลพระองค์ว่า, “พวกข้าพเจ้ามีขนมปังอยู่ที่นี่เพียงห้าอันกับปลาสองตัวเท่านั้น.”

18พระองค์จึงตรัสแก่เขาว่า, “เอามาให้เราที่นี่เถิด.”

19แล้วพระองค์ทรงสั่งให้คนเหล่านั้นนั่งลงที่หญ้า. เมื่อได้รับขนมปังห้าอันกับปลาสองตัวนั้นแล้ว, พระองค์ทรงเงยพระพักตรดูฟ้าขอพร, และหักส่งให้แก่พวกสาวก, พวกสาวกก็แจกให้แก่คนทั้งปวง.

20เขาได้กินอิ่มทุกคน, แล้วเก็บเศษอาหารที่ยังเหลือนั้นได้สิบสองกะบุงเต็ม.

21ฝ่ายคนที่ได้รับประทานอาหารคราวนั้นมีผู้ชายประมาณห้าพันคน, มิได้นับผู้หญิงและเด็ก

22ขณะเมื่อพระองค์กำลังให้ประชาชนเหล่านั้นไป, ในประเดี๋ยวนั้นพระเยซูตรัสสั่งพวกสาวกให้ลงเรือข้ามฟากไปก่อน

23และเมื่อให้คนเหล่านั้นไปหมดแล้ว, พระองค์เสด็จขึ้นไปบนภูเขาที่สงัดเพื่อจะอธิษฐาน. ครั้นพลบค่ำแล้วพระองค์ยังทรงอยู่ที่นั่นผู้เดียว.

24แต่ขณะนั้นเรือถูกคลื่นโคลงอยู่กลางทะเลเพราะคลื่นลมจัดต้านหน้าไว้.

25ครั้นถึงยามสามพระเยซูก็ได้เสด็จดำเนินบนทะเลมาหาเขา.

26เมื่อพวกสาวกเห็นพระองค์ดำเนินมาบนทะเล, เขาก็ตกใจคิดว่าเป็นผีเขาจึงร้องอื้ออึงขึ้นเพราะความกลัว.

27ในทันใดนั้นพระเยซูตรัสแก่เขาว่า, “จงชื่นใจเถิด, คือเราเอง, อย่ากลัวเลย.”

28ฝ่ายเปโตรจึงทูลพระองค์ว่า, “พระองค์เจ้าข้า, ถ้าเป็นพระองค์แน่แล้ว, ขอทรงโปรดให้ข้าพเจ้าเดินบนน้ำไปหาพระองค์.”

29พระองค์ตรัสว่า, “มาเถิด.” เปโตรจึงลงจากเรือเดินบนน้ำจะไปหาพระเยซู.

30แต่เมื่อเห็นลมพัดแรงก็กลัวและเมื่อกำลังจะจมก็ร้องว่า, “พระองค์เจ้าข้า, ขอทรงช่วยข้าพเจ้าให้รอดเถิด.”

31ในทันใดนั้นพระเยซูทรงเอื้อมพระหัตถ์จับเขาไว้แล้วตรัสว่า, “โอคนมีความเชื่อน้อย, เจ้าสงสัยทำไม?”

32เมื่อพระองค์กับเปโตรขึ้นเรือแล้ว, ลมก็สงบ.

33เขาทั้งหลายที่อยู่ในเรือจึงมากราบไหว้พระองค์ทูลว่า, “แท้จริงพระองค์เป็นบุตรของพระเจ้า.”

34ครั้นเขาข้ามฟากแล้วก็มาถึงเขตต์แดนเฆ็นเนซาเร็ต.

35เมื่อคนในตำบลนั้นรู้จักพระองค์แล้วก็ใช้คนไปทั่วแว่นแคว้นนั้น, และให้พาบรรดาคนโรคต่างๆ มาเฝ้าพระองค์.

36เขาทูลขอพระองค์อนุญาตให้เขาถูกต้องแต่พู่ห้อยเสื้อของพระองค์เท่านั้นและเมื่อผู้ใดได้ถูกต้องแล้ว, ผู้นั้นก็หายโรค

← Chapter 13 Jump to: Chapter 15 →