Matthew 17

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →

1ครั้นล่วงไปได้หกวันแล้ว, พระเยซูทรงพาเปโตร. ยาโกโบ, และโยฮันนองของยาโกโบขึ้นภูเขาสูงแต่ลำพัง.

2แล้วรูปกายของพระองค์ก็เปลี่ยนไปต่อหน้าเขาเหล่านั้น พระพักตรของพระองค์ก็ผ่องใสเหมือนแสงอาทิตย์, ฉลองพระองค์ก็ขาวดุจแสงสว่าง.

3แล้วโมเซและเอลียาก็ปรากฏแก่พวกสาวกเหล่านั้น. มาเฝ้าสนทนากับพระองค์.

4ฝ่ายเปโตรทูลพระองค์ว่า, “พระองค์เจ้าข้า, ซึ่งเราจะอยู่ที่นี่ก็ดี ถ้าพระองค์พอพระทัยข้าพเจ้าจะทำพลับพลาสามหลังที่นี่ สำหรับพระองค์หลังหนึ่ง, สำหรับโมเซหลังหนึ่ง, สำหรับเอลียาหลังหนึ่ง.”

5เปโตรทูลยังไม่ทันขาดคำ. ก็บังเกิดมีเมฆสุกใสมาคลุมเขาไว้ แล้วมีพระสุรเสียงออกมาจากเมฆนั้นว่า. “ท่านนี้เป็นบุตรที่รักของเรา เราชอบใจท่านนี้มาก จงเชื่อฟังท่านเถิด.”

6ฝ่ายพวกสาวกเมื่อได้ยินก็ซบหน้ากราบลงกลัวยิ่งนัก.

7พระเยซูจึงเสด็จมาถูกต้องเขาแล้วตรัสว่า, “จงลุกขึ้นเถิด. อย่ากลัวเลย.”

8เมื่อเขาเงยหน้าลืมตาดูก็ไม่เห็นผู้ใด. เห็นแต่พระเยซูองค์เดียว

9ขณะเมื่อพวกสาวกลงมาจากภูเขานั้น. พระเยซูจึงทรงกำชับสั่งเขาว่า, “เหตุการณ์ซึ่งพวกท่านได้เห็นนั้น. อย่าบอกเล่าแก่ผู้ใดจนกว่าบุตรมนุษย์จะเป็นขึ้นมาจากความตาย.”

10พวกสาวกก็ทูลถามพระองค์ว่า. “เหตุไฉนพวกอาลักษณ์จึงว่าเอลียาต้องมาก่อน?’,

11พระเยซูตรัสตอบว่า, “ซึ่งเอลียาจะมาก่อนเพื่อจะจัดเตรียมสิ่งสารพัตรไว้ให้ดีขึ้นก็จริง

12แต่เรากล่าวแก่ท่านทั้งหลายว่า. เอลียาก็มาแล้วและเขาหารู้จักท่านไม่ แต่ได้ทำแก่ท่านตามความปรารถนาของตน. ส่วนบุตรมนษย์จะต้องทนทุกข์จากเขาเช่นเดียวกัน.”

13ขณะนั้นพวกสาวกจึงเข้าใจว่า พระองค์ได้ตรัสแก่เขาเล็งถึงโยฮันบัพติศโต

14ครั้นพระเยซูกับพวกสาวกมาถึงหมู่ประชาชนแล้ว. มีชายคนหนึ่งมาเผาพระองค์คุกเข่าลงทูลว่า.

15“พระองค์เจ้าข้า. ขอทรงเมตตาแก่บุตรข้าพเจ้าด้วยเขาเป็นโรคลมบ้าหมู. มีความทุกข์ลำบากมากเคยตกไฟตกน้ำบ่อยๆ.

16ข้าพเจ้าได้พาเขามาหาพวกสาวกของพระองค์. แต่พวกสาวกนั้นรักษาเขาให้หายไม่ได้.”

17พระเยซูตรัสตอบว่า. “โอคนขาดความเชื่อมีทิฏฐิชั่ว. เราจะอดทนอยู่กับเจ้านานเท่าใด? จงพาเด็กนั้นมาหาเราที่นี่เถิด.”

18พระเยซูจึงทรงขับผีนั้น. มันก็ออกจากเขา, ทันใดนั้นเด็กก็หายปกติ

19ภายหลังเมื่อพระเยซูอยู่แต่ลำพังองค์เดียว, พวกสาวกมาเฝ้าพระองค์ทูลว่า, “เหตุไฉนพวกข้าพเจ้าขับผีนั้นออกไม่ได้?”

20พระเยซูตรัสตอบเขาว่า, “เพราะเหตุพวกท่านมีความเชื่อน้อย. ด้วยเราบอกท่านตามจริงว่า, ถ้าท่านมีความเชื่อเท่าเมล็ดพันธุ์ผักกาดเมล็ดหนึ่ง, ท่านจะสั่งภูเขานี้ว่า, ‘จงเลื่อนไปจากที่นี่ไปอยู่ที่โน่น, ‘แล้วมันก็จะไป สิ่งหนึ่งสิ่งใดที่ท่านทำไม่ได้จะไม่มีเลย.”

22ครั้นพระองค์กับเหล่าสาวกกลับมาอยู่ในแขวงฆาลิลาย พระเยซูจึงตรัสแก่เขาว่า, “บุตรมนุษย์จะต้องถูกมอบไว้ในมือประชาชน,

23ให้เขาประหารชีวิตเสียต่อวันที่สามจึงจะเป็นขึ้นมาใหม่.” พวกสาวกก็พากันเป็นทุกข์ยิ่งนัก

24เมื่อมาถึงเมืองกัปเรนาอูมแล้ว, ผู้เก็บเงินบำรุงการนมัสการในโบสถ์มาหาเปโตรถามว่า, “อาจารย์ของท่านไม่เสียเงินบำรุงการนมัสการในโบสถ์นั้นหรือ”

25เปโตรตอบว่า, “เสีย” เมื่อเปโตรเข้าไปในเรือนพระเยซูตรัสแก่เขาก่อนว่า, “ซีโมนเอ๋ย, ท่านเห็นอย่างไร? กษัตริย์เคยเก็บส่วยและภาษีจากผู้ใด, จากโอรสหรือจากผู้อื่น?”

26เปโตรทูลตอบว่า, “เคยเก็บจากผู้อื่น.” พระเยซูจึงตรัสแก่เขาว่า, “ถ้าเช่นนั้นโอรสก็ไม่ต้องเสีย

27แต่เพื่อมิให้เขาเข้าใจผิด, ท่านจงไปตกเบ็ดที่ทะเลเมื่อได้ปลาตัวแรกขึ้นมาก็ให้เปิดปากมันแล้วจะพบเงินตราแผ่นหนึ่ง, จงเอาเงินนั้นไปให้เขาเป็นค่าบำรุงการนมัสการในโบสถ์สำหรับเรากับท่าน.”

← Chapter 16 Jump to: Chapter 18 →