Matthew 18

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →

1ในเวลานั้นเหล่าสาวกมาเฝ้าพระเยซูทูลว่า, “ถ้าอย่างนั้นใครเป็นใหญ่ในแผ่นดินสวรรค์?”

2พระองค์จึงทรงเรียกเด็กเล็กๆ คนหนึ่งให้มายืนท่ามกลางเขา,

3แล้วตรัสว่า, “เรากล่าวแก่ท่านทั้งหลายตามจริงว่า, ถ้าพวกท่านไม่กลับใจเป็นเหมือนเด็กเล็กๆ, ท่านจะเข้าในแผ่นดินสวรรค์ไม่ได้เลย.

4เหตุฉะนั้นถ้าผู้ใดถ่อมจิตต์ใจลงเหมือนเด็กเล็กๆ คนนี้, ผู้นั้นจะเป็นใหญ่ในแผ่นดินสวรรค์.

5ถ้าผู้ใดจะรับเด็กเล็กๆ เช่นนี้คนหนึ่งในนามของเรา, ผู้นั้นก็รับเราด้วย.

6แต่ผู้ใดจะนำผู้เล็กน้อยเหล่านี้คนหนึ่งที่เชื่อในเราให้หลงผิด, ถ้าได้เอาหินโม่ก้อนใหญ่ผูกคอผู้นั้นถ่วงเสียที่ทะเลลึกก็ดีกว่า

7“วิบัติแก่โลกนี้ด้วยเหตุความหลงผิดเพราะจำเป็นต้องมีเหตุให้หลงผิด, แต่วิบัติแก่ผู้ที่ก่อเหตุให้เกิดความหลงผิดนั้นถ้ามือหรือเท้าของท่านทำให้หลงผิด,

8จงตัดทิ้งเสียซึ่งจะเข้าในชีวิตมือและเท้าด้วนดีกว่ามีสองมือสองเท้าและต้องถูกทิ้งในไฟซึ่งไหม้อยู่เป็นนิตย์.

9ถ้าตาของท่านทำให้ท่านหลงผิด, จงควักออกทิ้งเสียซึ่งจะเข้าในชีวิตด้วยตาข้างเดียวดีกว่ามีสองตาและต้องถูกทิ้งไปในไฟนรก

10จงระวังให้ดี, อย่าดูหมิ่นผู้เล็กน้อยเหล่านี้สักคนหนึ่ง. ด้วยเรากล่าวแก่ท่านทั้งหลายว่า, ทูตของเขาเฝ้าอยู่เสมอต่อพระพักตรพระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์.

12ท่านทั้งหลายคิดเห็นอย่างไร? ถ้าผู้หนึ่งมีแกะอยู่ร้อยตัว, ตัวหนึ่งหลงหายไปจากฝูง, ผู้นั้นจะไม่ละแกะเก้าสิบเก้าตัวไว้บนภูเขาแล้วไปเที่ยวหาตัวที่หายนั้นหรือ

13เราบอกท่านตามจริงว่า. ถ้าผู้นั้นพบแกะตัวที่หาย. เขาจะมีความยินดียิ่งกว่าในเก้าสิบเก้าตัวที่มิได้หลงหายนั้น.

14อย่างนั้นแหละพระบิดาของท่านผู้อยู่ในสวรรค์ไม่ปรารถนาให้ผู้เล็กน้อยเหล่านี้สักคนหนึ่งพินาศไปเลย

15“หากว่าพี่น้องของท่านผู้หนึ่งทำผิดต่อท่าน. จงไปแจ้งความผิดนั้นแก่เขาสองต่อสองเท่านั้นถ้าเขาฟังท่าน. ก็จะคืนดีเป็นพี่น้องกันอีก.

16แต่ถ้าเขาไม่ฟังท่าน. จงนำคนหนึ่งหรือสองคนไปด้วย. ให้เป็นพะยานสองสามปากเพื่อทุกคำจะเป็นหลกฐานได้.

17ถ้าเขาไม่ฟังคนเหล่านั้น. จงไปแจ้งความต่อคริสตจักร. ถ้าเขายังไม่ฟังคริสตจักรอีกก็ให้ถือเสียว่าเขาเป็นเหมือนคนต่างประเทศหรือคนเก็บภาษี.

18เราบอกท่านทั้งหลายตามจริงว่า, สิ่งสารพัตรซึ่งท่านจะผูกมัดในแผ่นดินโลกก็จะถูกผูกมัดในแผ่นดินสวรรค์. และสิ่งซึ่งท่านจะปล่อยในแผ่นดินโลกก็จะถูกปล่อยในสวรรค์เหมือนกัน.

19เรากล่าวแก่ท่านทั้งหลายอีกว่า, ถ้าในพวกท่านที่อยู่ในแผ่นดินโลกสองคนจะร่วมใจกันขอสิ่งหนึ่งสิ่งใด. พระบิดาของเราผู้อยู่ในสวรรค์ก็จะทรงกระทำให้.

20ด้วยว่ามีสองสามคนประชุมกันที่ไหนๆ ในนามของเราๆ จะอยู่ท่ามกลางเขาที่นั่น

21“ขณะนั้นเปโตรมาทูลพระองค์ว่า. “พระองค์เจ้าข้า, พี่น้องของข้าพเจ้าจะทำผิดต่อข้าพเจ้าได้กี่ครั้งซึ่งข้าพเจ้าควรจะยกความผิดของเขา. ถึงเจ็ดครั้งหรือ”

22พระเยซูตรัสตอบเขาว่า, “เรามิได้ว่าแก่ท่านถึงเจ็ดครั้งเท่านั้น, แต่ถึงเจ็ดสิบครั้งคูณด้วยเจ็ด

23เหตุฉะนั้นแผ่นดินสวรรค์เปรียบเหมือนเจ้าองค์หนึ่งทรงประสงค์จะคิดบัญชีกับบ่าว.

24เมื่อตั้งต้นทำการนั้นแล้วเขาพาคนหนึ่งซึ่งเป็นหนี้เจ็ดแสนห้าหมื่นชั่งมาเฝ้า.

25ท่านจึงสั่งให้ขายตัวกับทั้งเมียและลูกและบรรดาสิ่งของที่เขามีอยู่นั้นเอามาใช้หนี้. เพราะเขาไม่มีเงินจะใช้หนี้.

26บ่าวลูกหนี้ผู้นั้นจึงกราบลงทูลว่า. ‘ข้าแต่ท่าน. ขอโปรดผัดไว้ก่อนแล้วข้าพเจ้าจะใช้หนี้ทั้งสิ้น.’

27เจ้าองค์นั้นมีพระทัยเมตตาโปรดยกหนี้ปล่อยตัวเขาไป.

28แต่บ่าวผู้นั้นออกไปพบคนหนึ่งเป็นเพื่อนบ่าวด้วยกันซึ่งเป็นหนี้เขาอยู่สักร้อยบาท. จึงจับคนนั้นบีบคอว่า. ‘จงใช้หนี้ให้ข้า.’

29เพื่อนบ่าวคนนั้นได้กราบลงอ้อนวอนว่า. ‘ขอโปรดผัดไว้ก่อนแล้วข้าพเจ้าจะใช้ให้.’

30แต่เขาไม่ยอม, จึงนำบ่าวลูกหนี้นั้นไปจำจองไว้จนกว่าจะใช้เงินนั้น.

31ฝ่ายพวกเพื่อนบ่าวเมื่อเห็นเหตุการณ์เช่นนนก็พากันสลดใจยิ่งนัก, จึงนำเหตุการณ์ทั้งปวงที่เกิดขึ้นนั้นไปกราบทูลเจ้าองค์นั้น.

32ท่านจงทรงเรียกบ่าวนั้นมาสั่งว่า. ‘อ้ายชาติชั่ว. เราได้โปรดยกหนี้ให้เอ็งทั้งหมดเพราะเอ็งได้ขอแต่เรา

33เอ็งควรจะเมตตาเพื่อนบ่าวด้วยกัน เหมือนเราได้กรุณาเอ็งไม่ใช่หรือ’

34แล้วเจ้าองค์นั้นกริ้ว จึงมอบผู้นั้นไว้แก่เจ้าหน้าที่เร่งรัดจนกว่าจะใช้หนี้หมด.

35ถ้าท่านขาดเมตตาจิตต์ไม่ยกความผิดให้พี่น้องของท่านทุกคน. พระบิดาของเราผู้สถิตในสวรรค์จะทรงกระทำแก่ท่านทั้งหลายอย่างนั้นแหละ.”

← Chapter 17 Jump to: Chapter 19 →