Matthew 27 — Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

24เมื่อปีลาตเห็นว่าไม่ได้การ, มีแต่จะเกิดวุ่นวายขึ้น, ก็เอาน้ำล้างมือต่อหน้าฝูงคน แล้วว่า, “เราปราศจากเลือดของคนชอบธรรมนี้แล้ว, เจ้าทั้งหลายจงเป็นธุระเถิด.”

25บรรดาฝูงคนก็เรียนว่า, “ให้เลือดของเขาตกอยู่บนเรา, ทั้งบุตรของเราด้วย.”

26ท่านจึงปล่อยบาระบาให้เขา, แล้วก็สั่งให้โบยตีพระเยซูมอบให้ตรึงไว้ที่กางเขน

27พวกทหารของเจ้าเมืองจึงพาพระเยซูไปไว้ในศาล, แล้วทั้งกองก็ประชุมล้อมพระองค์ไว้,

28แล้วเปลื้องฉลองพระองค์ออก, เอาเสื้อสีแดงเข้มสวมให้,

29เอาหนามสานเป็นมงกุฎสวมพระเศียรพระองค์, แล้วเอาไม้อ้อให้ถือไว้ในพระหัตถ์เบื้องขวาของพระองค์, และได้คุกเข่าลงต่อพระพักตรพระองค์เยาะเย้ยว่า, “กษัตริย์ชาติยูดาย, ขอให้ทรงพระเจริญ,”

30แล้วก็ถ่มน้ำลายรด, และเอาไม้อ้อตีพระเศียรของพระองค์.

31เมื่อเยาะเย้ยพระองค์แล้วก็ถอดเสื้อนั้นออก, เอาเสื้อของพระองค์สวมให้, และพาออกไปจะตรึงไว้ที่กางเขน

32ครั้นออกไปแล้วได้พบชาวกุเรเนคนหนึ่งชื่อซีโมน, จึงเกณฑ์ให้แบกกางเขนของพระองค์ไป.

33เมื่อมาถึงตำบลหนึ่งที่เรียกว่าโฆละโฆธาแปลว่ากะโหลกศีรษะ,

34เขาให้พระองค์เสวยน้ำองุ่นเปรี้ยวระคนกับดี เมื่อพระองค์ทรงชิมก็ไม่เสวย.

35ครั้นตรึงพระองค์ที่กางเขนแล้ว, เขาก็เอาฉลองพระองค์มาจับ, สลากแบ่งกัน

36แล้วก็นั่งเฝ้าพระองค์อยู่ที่นั้น.

37และเขาได้เขียนคำประจารพระองค์ไว้เหนือพระเศียรว่า, “ผู้นี้คือเยซูกษัตริย์ของชาติยูดาย.”

38ขณะนั้นเขาได้ตรึงโจรสองคนไว้ข้างขวาคนหนึ่งข้างซ้ายคนหนึ่งพร้อมกับพระองค์ด้วย.

39คนทั้งปวงที่เดินผ่านไปมานั้นได้สั่นศีรษะและกล่าวเยาะเย้ยพระองค์,

40ว่า, “เจ้าผู้จะทำลายโบสถ์และสร้างขึ้นใหม่ในสามวัน, จงช่วยตัวเองให้รอดถ้าเจ้าเป็นบุตรของพระเจ้า, จงลงมาจากกางเขนเถิด.”

41พวกปุโรหิตใหญ่กับพวกอาลักษณ์และผู้เฒ่าก็เยาะเย้ยพระองค์ว่า,

42“เขาช่วยคนอื่นให้รอดได้ช่วยตัวของตัวเองไม่ได้. เขาเป็นกษัตริย์ของชาติยิศราเอลให้เขาลงมาจากกางเขนเดี๋ยวนี้, เราจะได้เชื่อถือบ้าง

43เขาได้ไว้ใจในพระเจ้า ถ้าพระองค์พอพระทัยก็ให้ช่วยเขาเดี๋ยวนี้เถิด, ด้วยเขาได้กล่าวว่าเขาเป็นบุตรของพระเจ้า.”

44ถึงโจรที่ต้องตรึงไว้กับพระองค์ก็ยังกล่าวคำหยาบช้าต่อพระองค์เหมือนกัน

45เวลานั้นก็บังเกิดมืดมัวทั่วแผ่นดินตั้งแต่เวลาเที่ยงจนถึงสามนาฬิกาหลังเที่ยง.

46ครั้นประมาณสามนาฬิกาหลังเที่ยงพระเยซูทรงเปล่งเสียงดังว่า, “เอลีๆ ลามาซะบัคทานี?” แปลว่า, “พระเจ้าข้าๆ เหตุไฉนพระองค์ทรงทอดทิ้งข้าพเจ้าเสีย?”

47บางคนที่ยืนอยู่ที่นั่นเมื่อได้ยินก็พูดว่า. “คนนี้เรียกเอลียา.”

48ในทันใดนั้นคนหนึ่งในพวกเขาวิ่งไปเอาฟองน้ำชุบน้ำองุ่นเปรี้ยวเสียบปลายไม้อ้อส่งให้พระองค์เสวย.

49แต่คนอื่นร้องว่า, “อย่าเพ่อก่อน, ให้เราคอยดูเอลียาจะมาช่วยเขาให้รอดกระมัง.”

50ฝ่ายพระเยซูทรงเปล่งเสียงดังอีกครั้งหนึ่ง, แล้วทรงปลงพระชนม์.

51และนี่แน่ะ ม่านในโบสถ์ก็ขาดออกเป็นสองท่อนตั้งแต่บนตลอดล่าง แผ่นดินก็ไหว ศิลาก็แตกออกจากกัน

52อุโมงค์ฝังศพก็เปิดออก และเมื่อพระเยซูทรงเป็นขึ้นมาแล้ว, ศพของสิทธิชนหลายคนที่ล่วงหลับไปแล้วได้เป็นขึ้นมา,

53ออกจากอุโมงค์ พากันเข้าไปในเมืองบริสุทธิ์ปรากฏแก่คนเป็นอันมาก.

54ส่วนนายร้อยและคนที่เฝ้าพระศพพระเยซูอยู่ด้วยกัน, เมื่อได้เห็นแผ่นดินไหวและการทั้งปวงซึ่งบังเกิดขึ้นนั้น, ก็พากันกลัวยิ่งนักจึงพูดกันว่า. “แท้จริงท่านผู้นี้เป็นพระราชบุตรของพระเจ้า.”

55ที่นั่นมีหญิงหลายคนที่ได้ติดตามพระองค์มาจากฆาลิลายเพื่อจะปรนนิบัติพระองค์ ได้มองดูแต่ไกลๆ.

56ในพวกนั้นมีมาเรียมัฆดาลา, มาเรียมารดาของยาโกโบและโยเซ, และภรรยาของเซเบดาย

57ครั้นถึงเวลาพลบค่ำ, มีเศรษฐีคนหนึ่งมาแต่บ้านอะริมาธาย. ชื่อโยเซฟ, เป็นศิษย์ของพระเยซู.

58ได้เข้าไปขอพระศพต่อปีลาต ปีลาตจึงสั่งให้มอบแก่เขา.

59โยเซฟก็เชิญพระศพมาพันหุ้มด้วยผ้าป่านที่สะอาด.

60ไปประดิษฐานไว้ที่อุโมงค์ใหม่ของตน ซึ่งได้เจาะไว้ในศิลา กลิ้งหินใหญ่ปิดปากอุโมงค์ไว้. แล้วก็ไป.

61ฝ่ายมาเรียมัฆดาลากับมาเรียอีกคนหนึ่งนั้น ก็นั่งอยู่ตรงหน้าอุโมงค์

62รุ่งขึ้นเป็นวันถัดจากวันตระเตรียม, พวกปุโรหิตใหญ่และพวกฟาริซายพากันไปหาปีลาต,

63เรียนว่า, “เจ้าคุณขอรับ, ข้าพเจ้าทั้งหลายจำได้ว่า, คนล่อลวงผู้นั้นเมื่อยังมีชีวิตอยู่ได้พูดว่า, ‘ล่วงไปสามวันแล้วเราจะเป็นขึ้นมาใหม่.’

64เหตุฉะนั้นขอเจ้าคุณได้มีบัญชาสั่งให้ปิดอุโมงค์ไว้ให้มั่นคงจนถึงวันที่สาม, เกลือกว่าพวกสาวกของเขาจะมาลักเอาศพไปในเวลากลางคืน, แล้วจะประกาศแก่ฝูงคนว่าเขาเป็นขึ้นมาจากความตายแล้ว, และการบกพร่องข้างปลายมือนี้จะร้ายแรงยิ่งกว่าข้างต้นมืออีก.”

65ปีลาตจึงบอกเขาว่า “พวกเจ้าจงพาทหารยามไปเฝ้าให้แข็งแรงให้เป็นที่มั่นใจที่สุด.”

66เขาจึงไปทำอุโมงค์ไห้มั่นคง, ประทับตราไว้ที่หิน, ให้ทหารยามประจำอยู่