Jeremiah 22

Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →

1พระยาห์เวห์พูดอย่างนี้ว่า “เยเรมียาห์ ให้ไปที่วังของกษัตริย์แห่งยูดาห์ และให้เจ้าบอกกับเขาเรื่องนี้

2เจ้าจะต้องพูดว่า ‘กษัตริย์แห่งยูดาห์ ผู้ที่นั่งอยู่บนบัลลังก์ของดาวิด ฟังถ้อยคำของพระยาห์เวห์ให้ดี ตัวท่าน ข้ารับใช้ของท่าน และประชาชนที่ผ่านประตูเหล่านี้เข้ามา

3พระยาห์เวห์พูดว่า “ให้ทำในสิ่งที่ยุติธรรมและถูกต้อง และให้ช่วยเหลือคนที่ถูกปล้นให้รอดพ้นจากเงื้อมมือคนที่กดขี่เขา อย่าข่มเหงหรือทำร้ายผู้ผ่านทาง คนไม่มีพ่อ และหญิงหม้าย และอย่าทำให้เลือดคนบริสุทธิ์ต้องหลั่งไหลที่นี่

4ถ้าพวกเจ้าทำตามถ้อยคำนี้อย่างเอาเป็นเอาตายแล้วละก็ พวกกษัตริย์ที่นั่งบนบัลลังก์ของดาวิดและขี่รถรบหรือนั่งอยู่บนหลังม้า ทั้งพวกเขาและข้ารับใช้ของเขา และประชาชนของพวกเขา จะได้เข้ามาทางประตูวังแห่งนี้

5แต่ถ้าพวกเจ้าไม่ใส่ใจฟังถ้อยคำเหล่านี้ พระยาห์เวห์ก็พูดว่า เรารับรองว่า วังนี้จะต้องถูกทำลายจนย่อยยับ”’”

6เพราะนี่คือสิ่งที่พระยาห์เวห์พูดเกี่ยวกับวังของกษัตริย์แห่งยูดาห์ว่า “เจ้าเป็นเหมือนกิเลอาดสำหรับเรา เป็นเหมือนยอดเขาเลบานอน แต่เราจะทำให้เจ้ากลายเป็นทะเลทราย และทำให้เจ้าเป็นเมืองร้าง

7เราจะอุทิศพวกผู้ทำลายไว้สำหรับเจ้า แต่ละคนมีอาวุธของตัวเอง พวกเขาจะโค่นต้นสนซีดาร์ราคาแพงของเจ้าและโยนมันทิ้งในไฟ”

8“หลายๆชนชาติจะเดินผ่านมาเห็นเมืองนี้ และพูดกับเพื่อนบ้านว่า ‘ทำไมพระยาห์เวห์ถึงได้ทำอย่างนี้กับเมืองที่ยิ่งใหญ่นี้’

9แล้วพวกเขาก็จะพูดว่า ‘ก็เพราะพวกเขาละทิ้งพันธสัญญาของพระยาห์เวห์พระเจ้าของพวกเขา ไปก้มกราบและรับใช้พระอื่นๆ’”

10ไม่ต้องไปร้องไห้ให้กับกษัตริย์ที่ตายไปแล้ว แล้วก็ไม่ต้องไปเสียอกเสียใจให้กับเขาด้วย แต่ให้ร้องไห้อย่างขมขื่นให้กับกษัตริย์ ที่ต้องหนีออกไปจากเมืองนี้เถอะ เพราะเขาจะไม่มีวันได้กลับมาเห็นบ้านเกิดของเขาอีก

11เพราะนี่คือสิ่งที่พระยาห์เวห์พูดไว้เกี่ยวกับกษัตริย์ชัลลูม แห่งยูดาห์ลูกของกษัตริย์โยสิยาห์ ผู้ที่มาปกครองแทนโยสิยาห์พ่อของเขาว่า “ชัลลูมต้องไปจากสถานที่แห่งนี้และจะไม่กลับมาอีก

12เขาจะต้องตายในที่ที่เขาถูกเนรเทศไป และเขาจะไม่ได้เห็นแผ่นดินนี้อีกเลย”

13พระยาห์เวห์พูดว่า “นี่ เจ้า ที่สร้างบ้านของเจ้าด้วยการเอาเปรียบลูกจ้าง แล้วต่อชั้นบนของบ้านขึ้นไปด้วยการโกงคนงาน เจ้าที่ใช้เพื่อนตัวเองฟรีๆโดยไม่ยอมจ่ายค่าจ้างให้กับพวกเขา

14เยโฮยาคิม เจ้าพูดว่า ‘เราจะสร้างบ้านหลังใหญ่ๆให้กับตัวเองและห้องชั้นบนกว้างๆ แล้วขยายหน้าต่างให้ใหญ่ขึ้น แล้วบุบ้านด้วยไม้สนซีดาร์และทามันด้วยสีแดง’

15เยโฮยาคิม เจ้าปกครองบ้านเมืองเพื่อจะได้ใช้ไม้สนซีดาร์ให้มากๆหรือไง โยสิยาห์ พ่อของเจ้ามีกินมีดื่มอย่างเหลือเฟือไม่ใช่หรือ พ่อเจ้าทำสิ่งที่ยุติธรรมและถูกต้อง ดังนั้น เขาก็เจอแต่เรื่องดีๆ

16เขาใช้เวลาตัดสินคดีของคนที่สิ้นหวังและยากจน เขาจึงเจอแต่เรื่องดีๆ นั่นแหละคือความหมายของการที่ได้รู้จักเรา” พระยาห์เวห์พูดอย่างนั้น

17แต่ตาและใจของเจ้าไม่ได้เป็นอย่างนั้น เจ้าคิดแต่เรื่องการทำกำไร และทำให้คนบริสุทธิ์ต้องเลือดตก และกดขี่ข่มเหงและย่ำยีพวกเขา

18ดังนั้น พระยาห์เวห์ก็เลยพูดถึงเยโฮยาคิม ลูกของกษัตริย์โยสิยาห์แห่งยูดาห์ว่า “คนยูดาห์จะไม่ร้องไห้ให้กับเยโฮยาคิม พวกเขาจะไม่พูดว่า ‘พี่ชาย นี่เป็นเรื่องเศร้า น้องสาว มันเศร้าจริงๆ’ คนยูดาห์จะไม่ร้องไห้ให้กับเยโฮยาคิม พวกเขาจะไม่พูดว่า ‘เจ้านายของผม น่าเศร้าเหลือเกิน ข้าแต่กษัตริย์ เรื่องนี้น่าเศร้าเหลือเกิน’

19เยโฮยาคิมจะถูกฝังเหมือนที่ลาถูกฝัง เยโฮยาคิมจะถูกลากออกไปโยนที่นอกประตูเมืองเยรูซาเล็ม”

20พระยาห์เวห์พูดว่า “ให้ขึ้นไปบนภูเขาที่เลบานอนแล้วร้องไห้อย่างสิ้นหวัง ตะโกนด้วยความเศร้าโศกในเมืองบาชานสิ ร้องไห้อย่างสิ้นหวังจากเทือกเขาอาบาริมสิ เพราะคนที่รักเจ้าถูกทำลายไปหมดแล้ว

21ยูดาห์ เราพูดกับเจ้าตอนที่เจ้ารู้สึกมั่นคงและปลอดภัย เจ้าพูดว่า ‘ฉันจะไม่ฟังหรอก’ นิสัยเจ้าเป็นแบบนี้มาตั้งแต่เด็กแล้ว เพราะว่าเจ้าไม่เคยเชื่อฟังเราเลย

22ลมจะพัดเอาคนเลี้ยงแกะของเจ้าไปหมด และคนที่รักเจ้าจะต้องถูกจับไปเป็นเชลย เพราะในเวลานั้นเจ้าจะอับอาย และได้รับการดูถูกเหยียดหยามจากความชั่วช้าทั้งสิ้นของเจ้า

23เจ้าที่อาศัยอยู่ในเลบานอนท่ามกลางต้นสนซีดาร์ทั้งหลาย เจ้าจะร้องไห้ครวญครางแน่ เมื่อความเจ็บปวดมาถึงเจ้า เหมือนความเจ็บปวดของหญิงที่กำลังจะคลอดลูก”

24พระยาห์เวห์พูดว่า “เรามีชีวิตอยู่แน่ขนาดไหน ก็ให้แน่ใจขนาดนั้นเลยว่า ถึงแม้เจ้า โคนิยาห์ ลูกชายของกษัตริย์เยโฮยาคิมแห่งยูดาห์จะเป็นแหวนประทับตราที่สวมอยู่บนมือขวาของเรา เราก็จะดึงเจ้าออกจากมือเราแน่

25แล้วเราจะส่งให้เจ้าไปอยู่ในกำมือของคนที่อยากจะฆ่าเจ้า เราจะส่งเจ้าให้ไปอยู่ในมือของคนที่เจ้าหวาดผวา คือไปอยู่ในมือของกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์แห่งบาบิโลนและไปอยู่ในมือของพวกเคลเดีย

26เราจะโยนเจ้ากับแม่ที่ให้กำเนิดเจ้ามา ไปอยู่ที่แผ่นดินอื่น ที่เจ้าไม่ได้เกิดมา แต่เจ้าจะต้องตายที่นั่น

27พวกเขาจะไม่ได้กลับมายังแผ่นดินที่พวกเขาหวังว่าจะได้กลับมานั้น”

28โคนิยาห์คนนี้เป็นที่น่ารังเกียจ เหมือนหม้อที่แตกหรือ เขาเป็นหม้อที่ไม่มีใครอยากได้หรือยังไง แล้วทำไมเขาถึงถูกโยนทิ้งล่ะ และทำไมลูกๆเขาถึงต้องกระเด็นไปอยู่ในแผ่นดินที่พวกเขาไม่รู้จัก

29แผ่นดิน แผ่นดิน แผ่นดินเอ๋ย ให้ฟังถ้อยคำของพระยาห์เวห์

30พระยาห์เวห์พูดไว้ว่าอย่างนี้ “ให้เขียนลงไปเกี่ยวกับโคนิยาห์คนนี้ว่า เขาเป็นคนที่ไม่มีลูกสืบสกุล เขาจะเป็นคนที่จะล้มเหลวตลอดชีวิต จะไม่มีลูกหลานของเขาสักคนที่ร่ำรวย จะไม่มีลูกหลานของเขาสักคนที่จะได้นั่งบนบัลลังก์ของดาวิดและปกครองยูดาห์”

← Chapter 21 Jump to: Chapter 23 →