Jeremiah 8

Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →

1พระยาห์เวห์พูดว่า “ในเวลานั้น พวกเขาจะขุดกระดูกของบรรดากษัตริย์แห่งยูดาห์ ของพวกแม่ทัพ ของพวกนักบวช ของพวกผู้พูดแทนพระเจ้า และของชาวเมืองเยรูซาเล็มออกมาจากหลุมฝังศพของพวกเขา

2แล้วพวกเขาจะเกลี่ยกระดูกของคนพวกนี้ออก ภายใต้ดวงอาทิตย์ ดวงจันทร์ และดวงดาวต่างๆบนท้องฟ้า สิ่งเหล่านี้ที่คนเยรูซาเล็มรักและรับใช้ ที่พวกเขาติดตามและแสวงหา และที่พวกเขากราบไหว้บูชา กระดูกของพวกเขาจะไม่ถูกรวบรวมไว้ด้วยกัน และจะไม่เอาไปฝัง พวกมันจะเป็นเหมือนมูลสัตว์ที่อยู่หน้าดิน

3ส่วนคนเหล่านั้นที่ยังหลงเหลืออยู่ก็อยากตายมากกว่ามีชีวิตอยู่ คนพวกนี้คือคนที่หลงเหลืออยู่จากตระกูลชั่วช้านี้ คนพวกนี้จะไปอยู่ในที่อื่นๆที่เหลือ ซึ่งเราได้ขับไล่พวกเขาไป” พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้นพูดว่าอย่างนี้

4“เยเรมียาห์ เจ้าต้องบอกสิ่งนี้กับคนยูดาห์ว่า ‘พระยาห์เวห์พูดไว้ว่าอย่างนี้คือ เมื่อคนล้มลง เขาจะไม่ลุกขึ้นมาอีกแล้วหรือ ถ้าคนหลงไปจากทาง เขาจะไม่วกกลับมาอีกแล้วหรือ

5แล้วทำไมคนพวกนี้ถึงได้หันหนีไปจากเรา ทำไมเยรูซาเล็มถึงหันหนีไปจากเราอยู่เรื่อย พวกเขายึดอยู่กับการหลอกลวง ไม่ยอมหันกลับมาหาเรา

6เราได้ฟังพวกเขาอย่างตั้งใจ แต่พวกเขาพูดในสิ่งที่ไม่เป็นความจริง ไม่มีใครกลับใจจากความชั่วเลย หรือพูดว่า “ฉันทำอะไรลงไปนี่” พวกเขาทั้งหมดหันไปตามทางของตัวเอง เหมือนม้าที่วิ่งห้อเข้าสู่สนามรบ

7แม้แต่นกกระสาบนฟ้าก็ยังรู้เวลาที่ถูกกำหนดให้กับมัน นกเขา นกนางแอ่น และนกกระเรียนนั้นเฝ้าคอยเวลาที่จะอพยพไป แต่คนของเรากลับไม่รู้ว่าพระยาห์เวห์คาดหวังอะไรจากเขา’”

8“พวกเจ้าจะพูดได้อย่างไรว่า ‘พวกเราฉลาด’ และ ‘พวกเรามีกฎของพระยาห์เวห์’ อันที่จริง พวกคัดลอกกฎได้ใช้ปากกาของเขาโกหก จึงทำให้กฎของพระยาห์เวห์โกหกไปด้วย

9คนฉลาดถูกลบหลู่ พวกเขาถูกทำให้ขวัญหนีดีฝ่อ และพวกเขาก็ถูกจับ พวกเขาไม่ยอมรับพระคำของพระยาห์เวห์ แล้วพวกเขาจะอ้างว่าตัวเองฉลาดได้ยังไง

10ดังนั้นเราจะยกเมียของพวกเขาไปให้กับคนอื่น แล้วก็ยกไร่นาของพวกเขาไปให้กับพวกเจ้าของใหม่ เพราะจากคนที่ยากจนที่สุดไปจนถึงคนรวยที่สุดก็ล้วนแต่มีแนวโน้มที่จะหาผลประโยชน์จากความรุนแรง และจากพวกผู้พูดแทนพระเจ้าไปจนถึงพวกนักบวช ต่างก็พูดโกหก

11พวกเขารักษาบาดแผลของคนที่น่าสงสารของเราอย่างชุ่ยๆ แล้วก็พูดว่า ‘สันติสุข สันติสุข ทั้งๆที่ไม่มีสันติสุข’

12พวกเขาควรจะละอายใจ ที่ทำในสิ่งที่น่าขยะแขยง แต่พวกเขากลับไม่ละอายใจเลย แถมพวกเขายังไม่รู้จักถ่อมตัวด้วย ดังนั้น พวกเขาจะต้องล้มลงด้วยกันกับคนอื่นที่ล้มลง ในเวลาที่เราลงโทษพวกเขา พวกเขาจะต้องล้มลง” พระยาห์เวห์พูดว่าอย่างนั้น

13“เราจะเก็บรวบรวมผลผลิตของพวกเขาไป” พระยาห์เวห์พูดว่าอย่างนั้น “จะไม่มีองุ่นเหลืออยู่บนเถาอีกต่อไป จะไม่มีลูกมะเดื่ออยู่บนต้นอีก และใบของมันก็จะเหี่ยวแห้งไป ทุกสิ่งทุกอย่างที่เราให้กับพวกเขาก็จะสูญเสียไป

14คนพูดกันว่า ‘พวกเรามามัวนั่งทำอะไรกันอยู่ที่นี่ รวบรวมกันและยกพวกกันเข้าไปในเมืองที่มีป้อมปราการ ถ้าจะถูกทำลายก็ให้ไปถูกทำลายที่นั่นเถอะ เพราะพระยาห์เวห์ พระเจ้าของเราได้กำหนดไว้แล้วว่า พวกเราจะต้องพินาศ และพระองค์ทำให้เราดื่มยาพิษ เพราะว่าเราทำบาปต่อพระองค์’

15พวกเขารอคอยความสงบสุข แต่กลับไม่มีอะไรดีขึ้นเลย พวกเขารอคอยเวลาแห่งการเยียวยา แต่ดูสิ กลับมีแต่ความน่ากลัว”

16พระยาห์เวห์พูดว่า “มีเสียงทัพม้าคำรามมาจากเมืองดาน แผ่นดินทั้งสิ้นสั่นสะเทือนไปด้วยเสียงร้องของม้าฉกรรจ์ พวกมันจะมากลืนกินแผ่นดินและทุกสิ่งทุกอย่างที่อยู่ในแผ่นดินนั้น พวกมันจะกลืนกินเมืองและคนที่อาศัยอยู่ในนั้น

17เรากำลังส่งงูมาท่ามกลางพวกเจ้า เป็นพวกงูพิษที่ไม่มีวันร่ายมนต์สะกดได้ พวกมันจะกัดพวกเจ้า” พระยาห์เวห์บอกว่าอย่างนั้น

18ผมรู้สึกเศร้าจับใจ ใจของผมเหนื่อยอ่อน

19ผมได้ยินเสียงร้องของคนที่ผมรักจากแดนไกลว่า “พระยาห์เวห์ไม่ได้อยู่ในศิโยนหรือ กษัตริย์ของศิโยนไม่ได้อยู่ในเมืองหรือ” พระยาห์เวห์พูดว่า “แล้วทำไมพวกเขาถึงยั่วโมโหเรา ด้วยรูปเคารพจากต่างชาติที่ไม่เที่ยงแท้เล่า”

20ผู้คนพูดว่า “ฤดูเก็บเกี่ยว ก็ผ่านไปแล้ว หมดหน้าร้อนแล้ว แต่เราก็ยังไม่ได้รับการช่วยชีวิตเลย”

21คนที่ผมรักบาดเจ็บ ผมก็เลยบาดเจ็บไปด้วย ผมรู้สึกหมดหวัง และใจผมเต็มไปด้วยความท้อแท้

22พระยาห์เวห์พูดว่า “ไม่มียาในกิเลอาดเลยหรือ ไม่มีหมออยู่ที่นั่นเลยหรือ ทำไมถึงไม่มีใครรักษาคนที่เรารักเลย”

← Chapter 7 Jump to: Chapter 9 →