Jeremiah 46

Thai Bible (ERV) 2001 (พระคริสตธรรมคัมภีร์: ฉบับอ่านเข้าใจง่าย)

← Chapter 45 Jump to: Chapter 47 →

1นี่คือถ้อยคำต่างๆที่พระยาห์เวห์พูดกับเยเรมียาห์ผู้พูดแทนพระเจ้าเกี่ยวกับชนชาติต่างๆ

2เกี่ยวกับอียิปต์ คือเรื่องกองทัพของฟาโรห์เนโคกษัตริย์ของอียิปต์ กองทัพนั้นเคยอยู่ตามฝั่งแม่น้ำยูเฟรติสในเมืองคารเคมิช กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์แห่งบาบิโลน เอาชนะกองทัพนั้นในปีที่สี่ที่เยโฮยาคิมลูกของโยสิยาห์เป็นกษัตริย์ปกครองยูดาห์ พระองค์พูดว่า

3“เตรียมเกราะป้องกันใหญ่น้อยของเจ้าไว้ให้พร้อม เตรียมตัวรบ

4รัดบังเหียนม้าไว้ แล้วให้คนขึ้นขี่เสีย สวมหมวกเหล็กเข้าประจำการ ขัดหอกให้เงา และใส่ชุดเกราะเสียด้วย

5ทำไมเราถึงเห็นสิ่งเหล่านี้ คนอกสั่นขวัญแขวน พวกเขาหันหลังวิ่งหนี นักรบผู้เก่งกล้าของพวกเขาถูกบดขยี้ พวกเขาก็เลยวิ่งอ้าว พวกเขาไม่หันกลับมา รอบๆมีแต่ความน่าหวาดผวา” พระยาห์เวห์พูดว่าอย่างนั้น

6คนที่ว่องไวจะไม่สามารถวิ่งหนีได้ และนักรบจะไม่สามารถหลบหนี พวกเขาจะสะดุดและล้มลง ที่ทางเหนือริมแม่น้ำยูเฟรติส

7ใครกันนะที่ถาโถมขึ้นมาเหมือนแม่น้ำไนล์ และที่น้ำของเขาไหลเชี่ยวกรากเหมือนแม่น้ำ

8อียิปต์นั่นเองที่ถาโถมมาเหมือนแม่น้ำไนล์ และน้ำของเขาไหลเชี่ยวกรากเหมือนแม่น้ำไนล์ อียิปต์พูดว่าเราจะบุกขึ้นไป เราจะครอบครองโลกนี้ เราจะทำลายเมืองต่างๆและชาวเมืองทั้งหลาย

9ขึ้นม้าสิ แล้วทำให้รถม้าศึกดังกระหึ่ม ให้นักรบที่กล้าหาญออกไปสิ ให้ชาวเอธิโอเปียและชาวพุทที่กวัดแกว่งโล่เก่งๆ และชาวลูดที่เก่งธนูลุยเข้าไป

10วันนั้นจะเป็นวันแก้แค้นของพระยาห์เวห์ องค์เจ้าชีวิตผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น เป็นวันที่พระองค์เองจะแก้แค้นศัตรูของพระองค์ ดาบจะกินจนอิ่ม และมันจะดับกระหายด้วยเลือดของพวกเขา เพราะมีการเซ่นไหว้ให้กับพระยาห์เวห์องค์เจ้าชีวิตผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้นในแผ่นดินทางเหนือริมแม่น้ำยูเฟรติส

11อียิปต์ลูกสาวเอ๋ย ขึ้นไปเอายาทาที่กิเลอาด ยามากมายที่เจ้าทำขึ้นมานั้นมันไม่มีประโยชน์ เพราะพวกมันไม่สามารถรักษาเจ้าได้

12ชนชาติต่างๆได้ยินเรื่องอัปยศ เสื่อมเสียของเจ้า และเสียงร้องด้วยความทุกข์ทรมานของเจ้าก็ดังไปทั่วโลก เพราะนักรบคนหนึ่งไปสะดุดอีกคนหนึ่ง แล้วล้มลงทั้งคู่

13นี่คือถ้อยคำที่พระยาห์เวห์พูดกับเยเรมียาห์ผู้พูดแทนพระเจ้า ขณะที่กษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์แห่งบาบิโลนกำลังบุกมาโจมตีอียิปต์ว่า

14“ไปประกาศในอียิปต์ ไปป่าวร้องในมิกดล และป่าวร้องในเมมฟิสกับทาปานเหสว่า เข้าประจำการและเตรียมตัวให้พร้อม เพราะว่าดาบกำลังเขมือบกินคนที่อยู่รอบๆเจ้า

15ทำไมวัวที่เจ้าบูชา โดนเหวี่ยงทิ้งเสียล่ะ มันยืนหยัดไม่ไหว เพราะพระยาห์เวห์ได้ผลักมันล้มคว่ำไปนะสิ

16มันทำให้คนมากมายสะดุด ล้มคะมำ พวกเขาล้มทับกันเองด้วย พวกเขาพูดว่า ‘ลุกสิ ให้พวกเรากลับไปหาคนของเราและกลับไปยังแผ่นดินเกิดของเรา ไปให้ไกลจากดาบของผู้ที่โจมตีเรา

17ให้เรียกชื่อฟาโรห์กษัตริย์ของอียิปต์ว่า “ขี้โม้ ที่พลาดโอกาส”’”

18กษัตริย์ผู้มีชื่อว่า พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้น พูดว่า “เรามีชีวิตอยู่แน่ขนาดไหน ผู้กดขี่ที่ยิ่งใหญ่ จะมาแน่ขนาดนั้น เขาจะเหมือนภูเขาทาโบร์ที่ยิ่งใหญ่ท่ามกลางภูเขาอื่นๆ และเหมือนภูเขาคารเมลที่ยิ่งใหญ่อยู่ริมทะเล

19อียิปต์ลูกสาวเอ๋ย เก็บข้าวของของเจ้าแล้วอพยพไปเสีย เพราะเมมฟิสจะกลายเป็นเมืองร้าง เป็นที่ปรักหักพัง และไม่มีคนอาศัยอยู่

20อียิปต์เป็นวัวสาวแสนสวย ตัวเหลือบจากทางเหนือบินมากัดเธอ

21แม้แต่พวกที่เธอจ้างไว้ให้ช่วยที่เป็นเหมือนวัวสาวตัวอ้วนพี แต่พวกเขาก็วิ่งหนีไปเหมือนกัน พวกเขาก็ไม่ได้ยืนหยัดอยู่ร่วมกัน เพราะวันแห่งความหายนะได้มาถึงพวกเขาแล้ว เวลาที่พวกเขาจะต้องถูกลงโทษได้มาถึงพวกเขาแล้ว

22เธอทำเสียงเหมือนงูที่เลื้อยหนีไป เพราะศัตรูของเธอบุกมาด้วยพละกำลัง พวกเขาถือขวานมาหาเธอเหมือนคนตัดฟืน

23พระยาห์เวห์พูดว่า ถึงป่าของเธอจะยิ่งใหญ่เกินกว่าจะวัดได้ แต่พวกนั้นจะโค่นมันลง เพราะพวกเขามีมากยิ่งกว่าตั๊กแตน จะนับก็นับไม่ถ้วน

24อียิปต์ผู้เป็นลูกสาวจะต้องอับอายขายหน้า เธอถูกยกให้กับคนทางเหนือ”

25พระยาห์เวห์ผู้มีฤทธิ์ทั้งสิ้นพระเจ้าแห่งอิสราเอลพูดว่า “เราจะลงโทษพระอาโมนแห่งเธเบส เราจะลงโทษฟาโรห์ อียิปต์ พวกเทพเจ้าของเธอ และพวกกษัตริย์ของเธอด้วย เราจะลงโทษทั้งฟาโรห์และคนที่พึ่งฟาโรห์

26แล้วเราจะส่งพวกเขาให้ตกไปอยู่ในเงื้อมมือของคนที่อยากฆ่าพวกเขา และไปอยู่ในเงื้อมมือของกษัตริย์เนบูคัดเนสซาร์แห่งบาบิโลนและคนรับใช้ของเขา แต่หลังจากนั้น จะมีผู้คนมาอาศัยอยู่ในเธออีกเหมือนในอดีต” พระยาห์เวห์พูดว่าอย่างนั้น

27“อิสราเอลเอ๋ย อย่าท้อใจไปเลย ยาโคบผู้รับใช้ของเรา ไม่ต้องกลัว เพราะเราจะนำเจ้าออกมาจากประเทศที่ห่างไกล และช่วยลูกหลานของเจ้าออกมาจากดินแดนที่พวกเขาถูกจับไป ยาโคบจะกลับมาอยู่อย่างสงบสุข ไม่มีใครรังควาน ไม่มีใครทำให้เขากลัวได้”

28พระยาห์เวห์พูดว่า “ยาโคบผู้รับใช้ของเราเอ๋ย ไม่ต้องกลัว เพราะว่าเราอยู่กับเจ้า เราจะทำให้ทุกประเทศที่เราได้ไล่เจ้าไปอยู่ต้องพบกับจุดจบ แต่เราจะไม่ทำให้เจ้าถึงจุดจบ แต่เราจะลงโทษเจ้าตามที่เจ้าสมควรจะได้รับ เราจะไม่ปล่อยให้เจ้าพ้นผิดไปได้”

← Chapter 45 Jump to: Chapter 47 →