2 Corinthians 12

Belarusian Bible (CHNT) 1999

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →

1Калі выпадае хваліцца, хоць ня варта, перайду да зьяваў і аб’яваў Госпадавых.

2Ведаю чалавека ў Хрысьце, які чатырнаццаць год таму (ці ў целе — ня ведаю, ці па-за целам — ня ведаю, Бог ведае), падхоплены быў у трэцяе неба.

3І ведаю, што той чалавек — ці ў целе, ці па-за целам, ня ведаю, Бог ведае —

4быў узяты ў рай і чуў таемныя словы, каторых нельга чалавеку сказаць.

5Гэтым магу хваліцца, але сабою ня буду хваліцца, хіба сваімі слабасьцямі.

6Калі і захачу хваліцца, ня буду неразумным, бо скажу толькі праўду. Але стрымліваюся, каб хто не падумаў пра мяне больш, чым у-ва мне бачыць або ад мяне чуе.

7І каб я занадта не выносіўся дзеля велічы аб’яваў, дадзены мне бадыль для цела, анёл шатанскі, каб мучыў мяне, каб я не выносіўся.

8Дзеля таго тройчы маліў я Госпада, каб (ён) адыйшоў ад мяне,

9але Госпад сказаў мне: “Хопіць табе Маёй ласкі, бо моц у слабасьці дасканаліцца.” Таму найахватней буду хваліцца сваімі слабасьцямі, каб абжылася ўва мне моц Хрыстова.

10Таму падабаюцца мне і мае слабасьці, зьнявагі, нястачы, пераследаваньні і прыгнёты дзеля Хрыста, бо калі я слабы, тады раблюся дужы.

11Я стаўся неразумным, а вы мяне да гэтага давялі! Гэта вы мусіце мяне хваліць, бо нічым я ня меншы ад вялікіх апосталаў, хоць я нічога ня варты.

12Знакі майго апостальства сталіся ў вас ва ўсякай цярплівасьці, а такжа ў знаках, і цудах, і моцах.

13Ці ж вы меней атрымалі, чым іншыя цэрквы? Хіба адно толькі, што ня быў вам цяжарам. Даруйце мне гэту крыўду!

14Ужо трэці раз зьбіраюся да вас прыбыць і ня буду вас абцяжарваць, бо шукаю ня вашага, але вас. Бо ня дзеці бацькам павінны сабіраць маёмасьць, але бацькі дзецям.

15Я вельмі ахвотна панясу выдаткі і нават самога сябе аддам за душы вашыя. Дык ці чым больш вас люблю, тым буду менш люблены?

16Хай будзе і так, я не абцяжарваў вас, але, можа, будучы хітрым, подступам вас здабыў.

17Дык ці праз тых, каго пасылаў да вас, падмануў я вас?

18Прасіў Ціта і паслаў з ім брата. Ці Ціт вас падмануў? Ці мы не хадзілі ў тым самым духу? Ці не па тых самых сьлядах?

19Вы ўжо даўно думаеце, што мы перад вамі апраўдваемся. На віду Бога ў Хрысьце кажам, а ўсё, найдаражэйшыя, на збудаваньне вашае.

20Бо баюся, прыйшоўшы да вас, знайду вас такімі, якімі не хацеў бы вас знайсьці, ды ці і вы ня знойдзеце мяне такім, якога вы сабе ня хочаце, каб часам не было ў вас спрэчак, зайздрасьці, гневу, сварак, ачарненьняў, абмовы, пыхлівасьці, звадкі,

21каб, калі прыйду да вас зноў, не ўпакорыў мяне Бог мой перад вамі і каб мне не прыйшлося аплакваць многіх сярод вас, каторыя дапусьціліся перад тым грахоў і не навярнуліся з нячыстасьці, распусты ды разбэшчанасьці, якіх дапусьціліся.

← Chapter 11 Jump to: Chapter 13 →