Hebrews 10

Welsh CTE 1894 (Testament Newydd gyda Nodiadau 1894-1915 (William Edwards))

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →

1Canys gan mai cysgod sydd gan y Gyfraith o ddaionus bethau i ddyfod, ac nid delw y gwrthrychau, nis gallant gyda'r un aberthau flwyddyn ar ol blwyddyn, y rhai a offrymant yn wastadol, byth berffeithio y rhai a agoshânt.

2Pe amgen, oni pheidiasent â'u hoffrymu, gan na fyddai mwyach gydwybod o bechodau gan yr addolwyr, gan eu bod wedi eu glanhâu unwaith am byth?

3Eithr yn yr aberthau hynny, y mae adgoffâd o bechodau bob blwyddyn;

4canys amhosibl yw i waed teirw a geifr dynnu ymaith bechodau.

5Gan hynny, pan yn dyfod i'r byd, efe a ddywed, Aberth ac offrwm nis mynnaist, Ond corph a gymhwysaist i mi;

6Mewn cyfan boeth‐offrymau a phech‐aberthau ni'th foddlonwyd;

7Yna dywedais, Wele fi wedi dyfod, (Yn rhôl y llyfr yr ysgrifennwyd am danaf). I wneuthur dy ewyllys di, O Dduw.

8Wrth ddywedyd uchod, Aberthau ac offrymau a chyfan boeth‐offrymau a phech‐aberthau nis mynnaist, ac ni'th foddlonwyd ynddynt, y rhai yn ol y Gyfraith a offrymir,

9yna y dywedodd, Wele fi wedi dyfod i wneuthur dy ewyllys di, yn hyn y mae yn tynnu ymaith y cyntaf fel y sefydlo yr ail.

10Ac yn yr ewyllys hwn yr ydym ni wedi ein sancteiddio trwy offrymiad corph Iesu Grist unwaith am byth.

11Ac y mae pob offeiriad yn wir yn sefyll o ddydd i ddydd yn gwasanaethu ac yn offrymu yn fynych yr un aberthau, y rhai ni allant byth dynnu ymaith bechodau;

12ond hwn, wedi iddo offrymu un aberth dros bechodau, am byth a eisteddodd ar ddeheulaw Duw;

13o hyn allan yn disgwyl hyd oni osoder ei elynion yn droedfaingc i'w draed.

14Canys âg un offrwm y mae wedi perffeithio am byth y rhai sydd yn cael eu sancteiddio.

15Ond tystiolaetha yr Yspryd Glân hefyd i ni, canys wedi iddo ddywedyd,

16Hwn yw y Cyfamod a amodaf â hwynt, Ar ol y dyddiau hynny, medd yr Arglwydd, Gan roddi fy nghyfreithiau yn eu calon, Mi a'u hysgrifennaf hefyd ar eu meddwl,

17Ychwanega, A'u pechodau a'u hanwireddau ni chofiaf mwy.

18Yn awr lle y mae maddeuant am y rhai hyn, nid oes mwyach offrwm am bechod.

19Am, hynny, frodyr, gan fod gennym hyfder i fyned i mewn i'r Cysegr yng ngwaed yr Iesu,

20yr hon a agorodd efe i ni yn ffordd newydd a byw, trwy y llen, hynny yw, ei gnawd ef,

21ac offeiriad mawr ar dŷ Dduw,

22nesâwn a chalon gywir mewn llawn‐sicrwydd ffydd, ein calonnau wedi eu taenellu oddiwrth gydwybod ddrwg, a'n corph wedi ei olchi â dwfr glân.

23Daliwn afael yng nghyffes ein gobaith fel y byddo yn ddiysgog; canys ffyddlawn yw yr hwn a addawodd;

24ac ystyriwn ein gilydd er ein cyffroi i gariad a gweithredoedd hardd‐deg;

25heb roddi i fyny y cynnulliad o honom ein hunain ynghyd, megys y mae arfer rhai, eithr gan galonogi ein gilydd, a hynny yn fwy, o gymaint a'ch bod yn gweled y Dydd yn nesâu.

26Canys pan o'n gwirfodd y parhawn i bechu, ar ol derbyn llawn‐wybodaeth o'r gwirionedd, nid oes aberth dros bechodau yn aros mwyach,

27eithr rhyw ddisgwyl ofnadwy am farn, ac angerdd tân ar fedr ysu y gwrthwynebwyr.

28Un a ddirmygo Gyfraith Moses sydd yn marw heb dosturi ar air dau neu dri o dystion;

29pa faint gwaeth cospedigaeth, dybygwch, y bernir haeddu o'r hwn a fathrodd dan draed Fab Duw, ac a gyfrifodd waed y Cyfamod, yn yr hwn y sancteiddiwyd ef, yn beth aflan, ac a sarhâodd Yspryd y gras?

30Canys adwaenom yr hwn a ddywedodd, I mi y perthyn dial, myfi a dalaf. A thrachefn, Yr Arglwydd a farna ei bobl.

31Peth ofnadwy yw syrthio i ddwylaw Duw byw.

32Ond gelwch i'ch cof y dyddiau yn yr amser o'r blaen yn y rhai, wedi eich goleuo, chwi a ddaliasoch i fyny dan ymdrechfa fawr o ddyoddefiadau;

33weithiau trwy gael eich gwneuthur yn ddrych cyhoeddus mewn gwaradwyddiadau a gorthrymderau, weithiau trwy ddyfod yn gyfranogion â'r rhai oeddent yn yr un cyflwr.

34Canys chwi a gyd‐ymdeimlasoch â'r rhai mewn rhwymau, ac a gymerasoch yspeilio eich meddiannau gyda llawenydd, gan wybod fod gennych eich hunain yn feddiant gwell ac arosol.

35Am hynny na fwriwch ymaith eich hyfder, yr hwn sydd gyfryw ag y mae iddo daledigaeth fawr.

36Canys y mae angen hir‐ymaros arnoch, fel, gan wneuthur ewyllys Duw, y derbynioch yr addewid.

37Canys eto ychydig bychan bach, Yr Hwn sydd yn dyfod a ddaw, ac nid oeda.

38Eithr fy ngŵr cyfiawn a fydd byw trwy ffydd, Ac os tyn yn ol, nid ymhyfryda fy enaid ynddo.

39Eithr nid ydym ni o'r rhai sydd yn tynnu yn ol i golledigaeth, eithr o'r rhai sydd ganddynt ffydd i gaffaeliad enaid.

← Chapter 9 Jump to: Chapter 11 →