Ecclesiastes 4

Irish 1817 (An Bíobla Naomhtha 1817 (Bedell))

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →

1Marsin dfill mé, agus do mheas mé a nuile leathtrom do níthear fá ngréin: agus féuch déora na druinge do bhí fa leathtrom, agus ní raibh cabhárthach aca; agus air tháobh na muinntire do rinne léathtrom orra do bhí neart; achd ní raibh cabharthach air bith acasan.

2Uimesin do mhol mé na mairbh do ehúaidh déag cheana ní sa mhó ná an droug atá béo fós.

3Achd, is féarr na íad aráon, an té nach ttáinic fós, nach bhfacaidh an droichghníomh do nithear faói an ngréin.

4¶ Do mheas mé a rís, gach uile sháothar, agus gach uile obair cheart, gurab air a shonso thnúthuighios duine re na chomharsain. Is díomhaóineas so fós agus buáidhreadh spioraide.

5¶ Fillidh a nóinmhidh a lámha fá chéile, agus ithidh a fheóil féin.

6Is féarr lán duirn le suáimhneas, ná an dá láimh lán lé sáothar agus le buáidhreadh spioraide.

7¶ Annsin diompoigh mé, agus do chonnairc mé díomhaóineas fáoi an ngréin.

8Atá áon amhain ann, agus ní bhfuil a leithéid eile; ni bhfuil fós leanabh nó dearbhrathair aige: gidheadh ní bhí críoch air a shaothar eile; agus ní shástar a shúil ré saidhbhrios; ní mo a deir sé, Cía dhá bhfuilim ag sáothrughadh, agus dá seachnuim manam ar mhaith? Is díomhaóineas so fós, agus, is drochsháothar é.

9¶ Is féarr días nó aon duine; do bhrígh go bhfuil luáigheacht mhaith aca ar son a sáothair.

10Oír má thuitid síad, toigeobhuidh an fear oile a chompánach: acht a mhairg don té bhíos na áonar a nuáir thuitios sé; óir ní bhí duine oile aige do chungnamh a thógtha súas.

11A rís, má luighionn días a bhfochair a chéile, annsin biáidh síad te: acht cionnus fhéadas duine na aonar a bheith té.

12Agus má bhuáidhionn áon na agháidh, seasfuid días leis; an ní furas córda fillte trí huáire do bhriseadh.

13¶ Is féarr leanabh bocht agus críonna ná rígh seannda amadánach, nach géabha teagasg ní sa mhó.

14Oír is as príosún thig seision do ríoghadh; an té fós beirthior iona rioghacht fásuigh sé bocht.

15Do mheas mé a nuile ní béo noch shiubhlus fan ngréin, ris an dara leanabh sheasfas súas iona áit.

16Ní bhfuil críoch air an bpobal uile, do nuile dá raibh rompa: an mhéid fós thiucfas na ndiáigh ní dhéanaid gáirdeáchus annsan. Go deimhin fós is díomhaóinios so agus buáidhreadh spioraide.

← Chapter 3 Jump to: Chapter 5 →