Ecclesiastes 5

Irish 1817 (An Bíobla Naomhtha 1817 (Bedell))

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1Coinnimh do chos a nuair rachus tú go tigh Dé, agus go madh réidhe bhias tú do chluinsion, ná do thabhairt íodhbartha na namadán uáit: óir ní mheasuid síad go ndéanuid olc.

2Ná bí obann le do bhéal, agus ná bíodh do chroidhe lúath do labhairt éinneithe a lathair Dé: óir atá Día air neamh, agus atá tusa air talamh: uimesin go má tearc do bhríathra.

3Oír thig aisling tre iomad na ngnothuigheadh; agus aitheantar guth a namadáin lé hiomad na mbríathra.

4A nuáir do bhéarus tú móid do Dhía, ná cuir cáirde air a díol; óir ní bhfuil dúil aige annsna hamadánuibh: íoc an ní do mhóidigh tú.

5Is féarr dhuit gan móid do thabhairt, ná móid do thabhairt agus gan a comhall.

6Ná léig lé do bhéul a thábhairt ar thfeóil peacughadh; agus na habair a lathair a naingil, gurab earráid é: créd as a mbeith fearg ar Dhía fa do ghlórsa, agus obair do lámh do mhilleadh?

7Oír a niomad na naislingeadh agus a niomad na mbríathar atá iomad díomhaoinis: acht bíodh eagla fós Dé ortsa.

8¶ Má chí tú fóirneart air an mbocht, agus cláonadh éigiontach breitheamhnuis agus ceirt a bproibhinnse, ná bíodh iongnadh agad annsa chúis: óir airighidh an té is airde ná an té is ro áirde: agus atá ann ní is áirde ná íadsan.

9¶ Tuilleamh oile; is fa choinne gach aónduine atá tarbha na tahnhan: do ní an machaire seirbhís den rígh féin.

10An té ghrádhuighios airgiod ní sástar lé hairgiod é; nó an té ghrádhuighios iomarcaigh ré bíseach: is díomhaóineas so mar an gcéadna.

11A nuáir fhásas an mhaóin, fásuigh an lucht ithios é: agus cred é an mhaith don tí ler leis íad, acht a bhfeithiomh amháin lé na súilibh?

12Is milis codladh an tsáothruighthe, madh beag nó mór íosas sé: acht ní léigionn a niomadamhlacht don tsaidhbhir codladh.

13Atá olc romhór do chonnairc mé faói an ngréin, saidhbhris dá thaisgidh don droing ler leis é chum a ndochair féin.

14Acht imthighe an saidhbhrios sin seachad le drochsháothrughadh: agus ginidh seision mac, agus ní bhíonn éainní iona láimh.

15Mar tháinic sé amach as broinn a mhathar, fillfidh sé tárrnochd dimtheacht mar tháinic sé, agus ní bhéara sé eínni dha sháothar, do bhéaradh sé leis iona láimh.

16Agus is géar an tolcsa mar an gcéadna: air an mhodh céadna a ttáinic sé, go nimtheocha sé amhluigh: agus cred é an sochar atá ag an té do sháothruigh ní don ghaóith?

17Ar feadh a uile láetheadh ithidh sé a ndorchadas, agus bí sé lán do dhóbrón agus dfeirg ré na easláinte.

18¶ Féuch an ní sin do chonnairc misi: is maith agus is breádha do dhuine ithe agus ól, agus sólásughadh a maíth a sháothair uile noch ghlacas sé faói an ngréin air feadh uile laethe a sháoghail, noch do bheir Día dhó: óir isé sin a chuid ronna.

19Gach uile dhuine fós dá ttug Día saidhbhrios agus maóin, agus dá ttug sé cumhachta íthe dhe, agus a chomhroinn do ghlacadh, agus sólásughadh ann a sháothar; sé so tiodhlacadh Dé.

20Oír ní mór chuimhneochus sé láethe a sháoghail; do bhrígh gur fhreagair Día é a sólás a chroidhe.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →