1 Corinthians 13

Galacian 1989 (Biblia SEPT)

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →

1Por moito que eu falase as linguas todas dos homes e as dos anxos, se non tiver amor, non sería máis ca un bronce que resoa ou un pandeiro que repenica.

2Por moito que eu falase inspirado e comprendese todos os misterios e mais toda a ciencia e tivese tanta fe que movese os montes, se non tiver amor, non sería nada.

3Por moito que eu reparta todo o que teño e me deixe queimar vivo, se non tiver amor, non me sería de proveito ningún.

4O amor é de corazón grande, é servizal. O amor non ten envexa, non ten fachenda, non se ensoberbece;

5non é malcriado, non busca a súa comenencia, non se alporiza, non garda malicia;

6non simpatiza coa inxustiza, senón que se alegra coa verdade.

7Desculpa sempre, fíase sempre, espera sempre, atura sempre.

8O amor non pasa endexamais; mentres que as profecías desaparecerán, as linguas calarán, a ciencia acabará.

9Porque a nosa ciencia é limitada e limitada é a nosa inspiración:

10e cando veña o perfecto, desaparecerá o limitado.

11Cando eu era neno, falaba coma un neno, pensaba coma un neno, razoaba coma un neno; cando cheguei a home, deixei de lado as cousas de neno.

12Igual—mente: agora vemos nun espello, escuramente; pero daquela habemos ver cara a cara. Agora coñezo dun modo incompleto; pero daquela hei coñecer tan ben coma Deus me coñece a min.

13En resumo: hai tres cousas que permanecen: a fe, a esperanza, e o amor. Pero delas a meirande é o amor.

← Chapter 12 Jump to: Chapter 14 →