1 Samuel 26

Burmese MCLZV

← Chapter 25 Jump to: Chapter 27 →

1ဇိဖၿမိဳ႕မွလူအခ်ိဳ႕တို႔သည္ေရွာလုရွိရာဂိဗာ ၿမိဳ႕သို႔လာေရာက္၍ ဒါဝိဒ္သည္ယုဒေတာကႏၲာရ အစြန္နားရွိဟခိလေတာင္ေပၚတြင္ပုန္းေအာင္း ေနပါသည္ဟုေလၽွာက္ထားၾက၏။-

2ေရွာလုသည္ခ်က္ခ်င္းပင္မိမိ၏လက္ေရြး စင္စစ္သည္ေတာ္သုံးေထာင္ႏွင့္အတူ ဒါဝိဒ္ ကိုရွာရန္ဇိဖေတာကႏၲာရသို႔ခ်ီတက္ၿပီး လၽွင္၊-

3ဟခိလေတာင္ေပၚလမ္းအနီးတြင္တပ္စခန္း ခ်၏။ ထိုအခ်ိန္၌ဒါဝိဒ္သည္ေတာကႏၲာရ တြင္ပင္ရွိ၍ မိမိအားရွာေဖြရန္ေရွာလုေတာ ကႏၲာရထဲသို႔ေရာက္ရွိလာသည့္သတင္း ကိုၾကားေသာအခါ၊-

4သူလၽွိုမ်ားကိုေစလႊတ္စုံစမ္းေစရာအကယ္ ပင္ေရွာလုေရာက္ရွိေနေၾကာင္းသိရွိရေလ သည္။-

5သူသည္ေရွာလုတပ္ခ်ရာသို႔ခ်က္ခ်င္းသြား ၍ေရွာလုႏွင့္ေနရ၏သား၊ ေရွာလု၏ဗိုလ္ခ်ဳပ္ အာဗနာတို႔အိပ္စက္သည့္ေနရာကိုၾကည့္ရွု ၏။ ေရွာလုသည္တပ္စခန္းအလယ္တြင္အိပ္၍ သူ၏လူတို႔မူကားသူ႔ကိုဝိုင္းရံလ်က္အိပ္ ၾက၏။

6ထိုေနာက္ဒါဝိဒ္သည္ဟိတၱိအမ်ိဳးသားအဟိ မလက္ႏွင့္ေဇ႐ုယာ၏သား၊ ယြာဘ၏ညီ အဘိရွဲတို႔အား``သင္တို႔ႏွစ္ဦးအနက္ အဘယ္သူသည္ေရွာလု၏တပ္စခန္းသို႔ ငါႏွင့္အတူ လိုက္ပါမည္နည္း'' ဟုေမး၏။ အဘိရွဲက``အကၽြန္ုပ္လိုက္ပါမည္'' ဟုဆို၏။

7သို႔ျဖစ္၍ထိုညဥ့္၌ဒါဝိဒ္ႏွင့္အဘိရွဲတို႔ သည္ေရွာလု၏တပ္စခန္းသို႔ဝင္ေရာက္ၾက ရာတပ္စခန္းအလယ္တြင္ ေရွာလုသည္မိမိ ၏လွံကိုေခါင္းရင္းတြင္စိုက္၍အိပ္ေပ်ာ္ေန သည္ကိုေတြ႕ရွိၾက၏။ အာဗနာႏွင့္စစ္သည္ တပ္သားတို႔ကမူေရွာလုပတ္လည္တြင္ အိပ္လ်က္ေနၾကေလသည္။-

8အဘိရွဲကဒါဝိဒ္အား``ဘုရားသခင္သည္ အရွင္၏ရန္သူကိုယေန႔အရွင့္လက္သို႔အပ္ ေတာ္မူၿပီ။ သို႔ျဖစ္၍သူ႔အားသူ႔လွံျဖင့္ပင္ တစ္ခ်က္တည္းေျမတြင္စိုက္ေနေအာင္ထိုး သတ္ခြင့္ေပးေတာ္မူပါ။ ႏွစ္ခ်က္ထိုးရန္ လိုမည္မဟုတ္ပါ'' ဟုေလၽွာက္၏။

9သို႔ရာတြင္ဒါဝိဒ္က``သင္သည္မင္းႀကီးအား ေဘးအႏၲရာယ္မျပဳရ။ ထာဝရဘုရားသည္ မိမိဘိသိက္ေပးေတာ္မူေသာဘုရင္အား ေဘး အႏၲရာယ္ျပဳသူမည္သူကိုမဆိုဧကန္မုခ် အျပစ္ဒဏ္ခတ္ေတာ္မူလိမ့္မည္။-

10ထာဝရဘုရားကိုယ္ေတာ္တိုင္ပင္လၽွင္ေရွာလု အား ဓမၼတာအေလ်ာက္ေသခ်ိန္ေရာက္သည့္အခါ ၌ျဖစ္ေစ၊ စစ္ပြဲတြင္က်ဆုံးေသာအခါ၌ျဖစ္ ေစဒဏ္စီရင္ေတာ္မူမည္ျဖစ္ေၾကာင္း အသက္ ရွင္ေတာ္မူေသာထာဝရဘုရားအားျဖင့္ ငါသိ၏။-

11ဘုရားသခင္ခန႔္ထားေတာ္မူသည့္ဘုရင္ကို ေဘးအႏၲရာယ္မျပဳမိေစရန္ ငါ့အားကိုယ္ေတာ္ ဆီးတားေတာ္မူပါေစေသာ။ ငါတို႔သည္မင္း ႀကီး၏လွံေတာ္ႏွင့္ေရဘူးေတာ္တို႔ကိုယူ၍ သြားၾကကုန္အံ့'' ဟုဆို၏။-

12ထိုေနာက္ဒါဝိဒ္သည္ေရွာလု၏ေခါင္းရင္းတြင္ ရွိေသာလွံႏွင့္ေရဘူးကိုယူ၍ အဘိရွဲႏွင့္ အတူထြက္သြား၏။ ထာဝရဘုရားသည္တစ္ တပ္လုံးကိုအိပ္ေမာက်ေစေတာ္မူသျဖင့္ အဘယ္သူမၽွမသိမျမင္မနိုးမၾကား ၾက။

13ထိုေနာက္ဒါဝိဒ္သည္ခ်ိဳင့္ဝွမ္းတစ္ဘက္သို႔ကူး ၿပီးေနာက္ ေဘးကင္းေလာက္ေအာင္ေဝးရာသို႔ ေရာက္ေသာအခါေတာင္ကုန္းထိပ္တြင္ရပ္ လ်က္၊-

14ေရွာလု၏တပ္သားမ်ားႏွင့္အာဗနာအား``အို အာဗနာသင္သည္ငါေျပာသည္ကိုၾကား ရပါ၏ေလာ'' ဟုဟစ္ေအာ္ေလ၏။ အာဗနာက``မင္းႀကီးအိပ္ရာမွနိုးေအာင္ေအာ္ ဟစ္ေနသူကားအဘယ္သူနည္း'' ဟုေမး၏။

15ဒါဝိဒ္က``အို အာဗနာ၊ သင္သည္ဣသေရလ ျပည္တြင္ခြန္အားအႀကီးဆုံးေသာသူမဟုတ္ ပါေလာ။ သို႔ျဖစ္၍သင္၏အရွင္သခင္ဘုရင္ မင္းျမတ္အား အဘယ္ေၾကာင့္မကာကြယ္မေစာင့္ ေရွာက္ဘဲေနပါသနည္း။ ခုတင္ကပင္လၽွင္လူ တစ္ေယာက္သည္သင္၏အရွင္သခင္ကိုသတ္ ရန္တပ္စခန္းထဲသို႔ဝင္ခဲ့၏။-

16အခ်င္းအာဗနာ၊ သင္သည္ဝတၱရားပ်က္ကြက္ ခဲ့ပါသည္တကား။ ဘုရင္အျဖစ္ဘုရားသခင္ ခန႔္ထားေတာ္မူေသာသင္၏အရွင္ကို သင္သည္ မေစာင့္ေရွာက္ခဲ့သျဖင့္သင္တို႔အားလုံးပင္ ေသဒဏ္ခံသင့္ေၾကာင္း အသက္ရွင္ေတာ္မူ ေသာထာဝရဘုရားကိုတိုင္တည္၍ငါ က်ိန္ဆိုပါ၏။ ဘုရင္၏လွံေတာ္သည္ အဘယ္မွာရွိသည္ကိုၾကည့္ေလာ့။ ေခါင္း ရင္းေတာ္အနီးတြင္ထားသည့္ေရဘူးေတာ္ ကားအဘယ္မွာရွိသနည္း'' ဟုေမး၏။

17ေရွာလုသည္ဒါဝိဒ္၏အသံကိုမွတ္မိသျဖင့္``သင္ သည္ငါ့သားဒါဝိဒ္ေပေလာ'' ဟုေမးေတာ္မူ၏။ ဒါဝိဒ္က``မွန္လွပါအရွင္မင္းႀကီး၊-

18အရွင္သည္အဘယ္ေၾကာင့္မိမိ၏အေစခံျဖစ္ သူအကၽြန္ုပ္အား လိုက္လံဖမ္းဆီးလ်က္ပင္ရွိ ေနပါေသးသနည္း။ အကၽြန္ုပ္သည္အဘယ္ ရာဇဝတ္မွုကိုကူးလြန္မိပါသနည္း။-

19အရွင္မင္းႀကီး၊ အကၽြန္ုပ္ေလၽွာက္ထားသည္ကို နားေညာင္းေတာ္မူပါ။ အရွင့္အားအကၽြန္ုပ္ႏွင့္ ရန္သူျဖစ္ေအာင္ျပဳသူသည္ ထာဝရဘုရား ျဖစ္ခဲ့ေသာ္အမ်က္ေတာ္ေျပေစရန္ပူေဇာ္ သကာကိုဆက္သနိုင္ပါသည္။ အကယ္၍ ယင္းသို႔ရန္သူျဖစ္ေအာင္ျပဳေသာသူတို႔မွာ လူသားမ်ားျဖစ္ပါမူ သူတို႔သည္ထာဝရ ဘုရား၏က်ိန္စာသင့္ၾကပါေစသတည္း။ ဣသေရလအမ်ိဳးသားတို႔အားထာဝရ ဘုရားေပးေတာ္မူေသာနယ္ေျမမွ လူမ်ိဳး ျခားတို႔၏ဘုရားမ်ားကိုသာကိုးကြယ္ နိုင္ေသာနယ္ေျမသို႔အကၽြန္ုပ္အားသူတို႔ ႏွင္ထုတ္ၾကပါ၏။-

20အကၽြန္ုပ္သည္ထာဝရဘုရားႏွင့္ေဝးရာ တိုင္းတစ္ပါးတြင္မေသပါရေစႏွင့္။ ဣသ ေရလဘုရင္သည္အဘယ္ေၾကာင့္ေခြးေလွး မၽွသာျဖစ္ေသာအကၽြန္ုပ္ကို သတ္ျဖတ္ရန္ ႂကြလာေတာ္မူရပါသနည္း။ မင္းႀကီးသည္ အဘယ္ေၾကာင့္အကၽြန္ုပ္အားေတာငွက္သဖြယ္ လိုက္လံဖမ္းဆီးေတာ္မူရပါသနည္း။''

21ေရွာလုကလည္း``ငါမွားေလၿပီ။ ငါ့သားဒါဝိဒ္၊ ငါ့ထံသို႔ျပန္ခဲ့ေလာ့။ သင္သည္ယေန႔ညငါ၏ အသက္ကိုခ်မ္းသာေပးခဲ့သျဖင့္ ငါသည္သင့္ အားေနာင္အဘယ္အခါ၌မၽွေဘးအႏၲရာယ္ ျပဳေတာ့မည္မဟုတ္။ ငါသည္မိုက္မဲသူျဖစ္ ေခ်ၿပီ။ အလြန္ဆိုးရြားသည့္အမွုကိုျပဳမိ ေလၿပီတကား'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

22ဒါဝိဒ္ကျပန္၍ေလၽွာက္ထားသည္မွာ ``အရွင္ မင္းႀကီး၊ အရွင့္လွံေတာ္သည္ဤမွာရွိပါ၏။ လူတစ္ေယာက္ကိုေစလႊတ္၍ယူေစေတာ္မူပါ။-

23ထာဝရဘုရားသည္သစၥာေစာင့္သူ၊ ေျဖာင့္မွန္ သူတို႔ကိုဆုေတာ္လာဘ္ေတာ္မ်ားေပးသနား ေတာ္မူပါ၏။ ယေန႔ကိုယ္ေတာ္သည္အရွင့္အား အကၽြန္ုပ္လက္သို႔ေပးအပ္ေတာ္မူခဲ့ေသာ္လည္း အကၽြန္ုပ္သည္ထာဝရဘုရားဘိသိက္ေပး ေတာ္မူေသာဘုရင္အားေဘးအႏၲရာယ္မျပဳ ခဲ့ပါ။-

24ယေန႔အရွင္၏အသက္ကိုအကၽြန္ုပ္ခ်မ္းသာ ေပးခဲ့သည့္နည္းတူ ထာဝရဘုရားသည္ အကၽြန္ုပ္၏အသက္ကိုခ်မ္းသာေပး၍ ဆင္းရဲ ဒုကၡအေပါင္းမွကယ္ဆယ္ေတာ္မူပါေစ ေသာ'' ဟူ၍ျဖစ္၏။

25ေရွာလုကလည္း``ငါ့သား၊ သင့္အားဘုရားသခင္ ေကာင္းခ်ီးေပးေတာ္မူပါေစေသာ။ သင္သည္ျပဳ ေလသမၽွေသာအမွုကိစၥတို႔တြင္ေအာင္ျမင္ ပါလိမ့္မည္'' ဟုဒါဝိဒ္အားမိန႔္ေတာ္မူ၏။ ထိုေနာက္ဒါဝိဒ္သည္ထြက္ခြာ၍ေရွာလုသည္ နန္းေတာ္သို႔ျပန္သြားေတာ္မူ၏။

← Chapter 25 Jump to: Chapter 27 →