Matthew 11

Burmese MCLZV

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1သခင္ေယရွုသည္ထိုသို႔တပည့္ေတာ္တစ္က်ိပ္ ႏွစ္ပါးတို႔အား ၾသဝါဒေပးေတာ္မူၿပီးေနာက္ အနီးအနားရွိၿမိဳ႕မ်ားတြင္ ေဟာေျပာသြန္သင္ ရန္ထိုအရပ္မွထြက္ခြာေတာ္မူ၏။

2ခရစ္ေတာ္ျပဳေတာ္မူေသာအမွုအရာမ်ား အေၾကာင္းကို ေယာဟန္သည္ေထာင္ထဲတြင္ၾကား သိရေသာအခါ မိမိ၏တပည့္မ်ားကိုေစ လႊတ္၍၊-

3``အရွင္သည္ႂကြလာေတာ္မူမည္ဟုဆိုေသာ အရွင္ေပေလာ။ သို႔မဟုတ္အကၽြန္ုပ္တို႔သည္ အျခားအရွင္တစ္ပါးကိုေစာင့္ေမၽွာ္ရၾက ပါမည္ေလာ'' ဟုေမးေလၽွာက္ေစ၏။-

4သခင္ေယရွုကထိုသူတို႔အား ``သင္တို႔ျမင္ရ ၾကားရသည့္အရာမ်ားကိုေယာဟန္ထံသြား ၍ေျပာျပၾကေလာ့။-

5မ်က္မျမင္တို႔သည္မ်က္စိအလင္းကိုရရွိ ၾက၏။ ေျခမစြမ္းမသန္သူတို႔သည္လမ္းေလၽွာက္ ၾက၏။ အေရျပားေရာဂါစြဲသူတို႔သည္သန႔္စင္ သြားၾက၏။ နားပင္းသူတို႔သည္ၾကားရၾက၏။ ေသသူတို႔သည္အသက္ျပန္၍ရွင္ၾက၏။ ဆင္းရဲ သူတို႔သည္သတင္းေကာင္းကိုၾကားရၾက၏။-

6ငါ၏အေပၚ၌ယုံမွားျခင္းကင္းသူတို႔သည္ မဂၤလာရွိၾက၏'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

7ေယာဟန္၏တပည့္မ်ားျပန္သြားၾကေသာအခါ သခင္ေယရွုသည္ ေယာဟန္ႏွင့္စပ္လ်ဥ္း၍လူပရိ သတ္တို႔အား ``သင္တို႔သည္အဘယ္ေၾကာင့္ေတာ ကႏၲာရသို႔သြားၾကသနည္း။ ေလတိုက္၍လွုပ္ေသာ ကူပင္ကိုၾကည့္ရွုၾကရန္ေလာ။-

8ထိုသို႔မဟုတ္ပါမူအဘယ္ေၾကာင့္နည္း။ ဝတ္ ေကာင္းစားလွဝတ္ဆင္ထားသူကိုၾကည့္ရွုၾက ရန္ေလာ။ ဝတ္ေကာင္းစားလွဝတ္ဆင္ထားသူမ်ား ကားမင္းအိမ္စိုးအိမ္မ်ားတြင္ေနထိုင္ၾက၏။-

9ထိုသူတို႔ကိုၾကည့္ရွုရန္မဟုတ္ပါမူအဘယ္ ေၾကာင့္သြားၾကသနည္း။ ပေရာဖက္ကိုၾကည့္ရွု ၾကရန္ေလာ။ မွန္ေပ၏။ သင္တို႔သည္ပေရာဖက္ ထက္ႀကီးျမတ္သူကိုျမင္ရၾကေလၿပီဟု သင္တို႔အားငါဆို၏။-

10ေယာဟန္ကားက်မ္းစာေတာ္တြင္၊ `နားေထာင္ေလာ့။ သင္၏လမ္းကိုအသင့္ျဖစ္ေစရန္၊ ငါ၏ေစတမန္ကိုသင့္အလ်င္ေစလႊတ္မည္' ဟု ေဖာ္ျပထား၏။- ေယာဟန္ကားထိုေစတမန္ပင္တည္း။-

11လူ႔သမိုင္းတြင္ေယာဟန္ထက္ႀကီးျမတ္သူတစ္ဦး တစ္ေယာက္မၽွမရွိဟု သင္တို႔အားငါဆို၏။ သို႔ရာ တြင္ေကာင္းကင္နိုင္ငံေတာ္၌ အသိမ္ငယ္ဆုံးေသာ သူသည္ေယာဟန္ထက္ႀကီးျမတ္၏။-

12ဗတၱိဇံဆရာေယာဟန္စတင္ေဟာေျပာခ်ိန္မွ အစျပဳ၍ ယေန႔တိုင္ေအာင္ေကာင္းကင္နိုင္ငံ ေတာ္သည္ အၾကမ္းဖက္သမားတို႔၏တိုက္ခိုက္ မွုကိုခံရ၏။ အၾကမ္းဖက္သမားတို႔သည္ထို နိုင္ငံေတာ္ကိုသိမ္းယူရန္ႀကိဳးစားၾက၏။-

13ေယာဟန္ေပၚထြန္းလာခ်ိန္တိုင္ေအာင္ပေရာဖက္ အေပါင္းႏွင့္ေမာေရွ၏ပညတ္က်မ္းကနိုင္ငံ ေတာ္အေၾကာင္းကိုေဖာ္ျပခဲ့ၾကေပသည္။-

14ထိုေဖာ္ျပခ်က္မ်ားကိုသင္တို႔လက္ခံၾက ပါလၽွင္ ေယာဟန္သည္ေပၚထြန္းလာရမည့္ ဧလိယပင္ျဖစ္ေၾကာင္းကိုလည္းလက္ခံ ၾကလိမ့္မည္။-

15ၾကားတတ္ေသာနားရွိသူတို႔ၾကားၾကကုန္ေလာ့။

16``ငါသည္ဤေခတ္လူတို႔ကိုအဘယ္သို႔ပုံႏွိုင္း ရမည္နည္း။ သူတို႔သည္ေစ်းရပ္ကြက္တြင္ထိုင္လ်က္ ေနသည့္ကေလးသူငယ္မ်ားႏွင့္တူၾက၏။ သူငယ္ တစ္စုကအျခားတစ္စုအား `ငါတို႔သည္တီးမွုတ္ ေသာ္လည္းသင္တို႔မကမခုန္ၾက။-

17ငါတို႔သည္ငိုခ်င္းကိုဆိုေသာ္လည္းသင္တို႔ မငိုမေႂကြးၾက' ဟုဟစ္ေအာ္ေျပာဆိုၾက၏။-

18ဗတၱိဇံဆရာေယာဟန္သည္အစာေရွာင္လ်က္ မေသာက္မစားဘဲ သင္တို႔ထံလာေသာအခါ သင္တို႔က `ဤသူသည္နတ္မိစၧာပူးဝင္သူျဖစ္ သည္' ဟုဆိုၾက၏။-

19လူသားသည္စားလ်က္ေသာက္လ်က္လာေသာ အခါ၌မူသင္တို႔က `ၾကည့္ေလာ့။ ဤသူသည္ စားၾကဴးေသာက္ၾကဴးသူျဖစ္၏။ အခြန္ခံသူတို႔ ႏွင့္အျခားအပယ္ခံတို႔၏မိတ္ေဆြျဖစ္၏' ဟု ဆိုၾကျပန္၏။ ဘုရားသခင္၏ဉာဏ္ပညာေတာ္ သည္မွန္ကန္ေၾကာင္းကို ထိုပညာေတာ္မွသက္ ေရာက္လာသည့္အက်ိဳးတရားမ်ားကသက္ ေသျပၾက၏'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ၏။

20အံ့ၾသဖြယ္နိမိတ္လကၡဏာမ်ားကိုျပေတာ္ မူခဲ့သည့္ၿမိဳ႕မ်ားသည္ေနာင္တမရၾကသျဖင့္ ကိုယ္ေတာ္သည္ထိုၿမိဳ႕တို႔အားဤသို႔ျပစ္တင္ ဆုံးမေတာ္မူ၏။ ကိုယ္ေတာ္က၊

21``အို ေခါရာဇိန္ၿမိဳ႕၊ သင္သည္အမဂၤလာရွိ၏။ အို ဗက္ဇဲ ဒၿမိဳ႕၊ သင္သည္အမဂၤလာရွိ၏။ သင္တို႔တြင္ငါျပဳခဲ့ သည့္အံ့ဖြယ္အမွုအရာမ်ားကိုတု႐ုႏွင့္ဇိဒုံၿမိဳ႕ တို႔တြင္သာျပဳခဲ့ပါမူ ထိုၿမိဳ႕တို႔သည္ေရွးမဆြကပင္ လၽွင္ေလၽွာ္ေတကိုဝတ္၍ျပာႏွင့္လူးလ်က္ေနာင္တ ရၾကလိမ့္မည္။-

22သို႔ရာတြင္တရားစီရင္ေတာ္မူရာေန႔၌ သင္တို႔သည္ တု႐ုႏွင့္ဇိဒုံၿမိဳ႕တို႔ထက္ပို၍အျပစ္ဒဏ္ခံရၾက ေပအံ့။-

23အို ကေပရေနာင္ၿမိဳ႕၊ သင္သည္ေကာင္းကင္ဘုံတိုင္ေအာင္ ေျမႇာက္စားျခင္းကိုခံရလိမ့္မည္ဟုထင္မွတ္ပါသ ေလာ။ မရဏာနိုင္ငံအထိႏွိမ့္ခ်ျခင္းကိုခံရလတၱံ့။ အဘယ္ေၾကာင့္ဆိုေသာ္သင့္ထံတြင္ ငါျပဳခဲ့သည့္ အံ့ဖြယ္အမွုအရာမ်ားကိုေသာဒုံၿမိဳ႕တြင္သာျပဳ ခဲ့ပါမူ ထိုၿမိဳ႕သည္ယေန႔တိုင္ေအာင္တည္လ်က္ ရွိေပမည္။-

24တရားစီရင္ေတာ္မူရာေန႔၌သင္သည္ေသာဒုံၿမိဳ႕ ထက္ပို၍အျပစ္ဒဏ္ခံရလိမ့္မည္'' ဟုမိန႔္ေတာ္ မူ၏။-

25ထိုအခါသခင္ေယရွုက ``ေကာင္းကင္ႏွင့္ကမၻာေျမ ႀကီးကိုအစိုးရေတာ္မူေသာအဖ၊ ကိုယ္ေတာ္သည္ အသိပညာရွင္မ်ားအားသိခြင့္မေပးဘဲထား သည့္အရာမ်ားကို ပညာမဲ့သူတို႔အားဖြင့္ျပ ေတာ္မူသျဖင့္ေက်းဇူးေတာ္ကိုခ်ီးမြမ္းပါ၏။-

26အို အဖခမည္းေတာ္၊ ဤသို႔ျဖစ္ရသည္မွာကိုယ္ေတာ္ ရွင္၏အလိုေတာ္အတိုင္းပင္ျဖစ္ပါ၏'' ဟုႁမြက္ဆို ေတာ္မူသည္။

27ထိုေနာက္ကိုယ္ေတာ္က ``ငါ့ခမည္းေတာ္သည္ခပ္သိမ္း ေသာအရာတို႔ကိုငါ့အားေပးအပ္ထားေတာ္မူေလၿပီ။ ခမည္းေတာ္မွတစ္ပါးအျခားမည္သူမၽွသားေတာ္ကို မသိ။ ခမည္းေတာ္ကိုလည္းသားေတာ္ႏွင့္သားေတာ္ ဖြင့္ျပလိုသူမ်ားမွတစ္ပါးအျခားမည္သူမၽွ မသိ။

28ေလးေသာဝန္ထမ္းရ၍ပင္ပန္းသူအေပါင္းတို႔၊ ငါ့ထံသို႔လာၾကေလာ့။ ငါသည္သုခခ်မ္းသာ ေပးမည္။-

29ငါသည္ႏူးညံ့သိမ္ေမြ႕၍စိတ္ႏွလုံးႏွိမ့္ခ်၏။ ထို ေၾကာင့္ငါတင္ေသာထမ္းပိုးကိုထမ္း၍ ငါ၏ထံတြင္ နည္းနာခံယူၾကေလာ့။ သင္တို႔သည္သုခခ်မ္းသာ ရရွိၾကလိမ့္မည္။-

30ငါထမ္းေစေသာထမ္းပိုးသည္အထမ္းရလြယ္၍ ငါတင္ေသာဝန္သည္လည္းေပါ့၏'' ဟုမိန႔္ေတာ္မူ သည္။

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →