Matthew 22 — Burmese MSBZ

4တစ္ဖန္ သူသည္ အျခားေသာအေစအပါးတို႔အား ‘ငါ၏ဧည့္ခံပြဲကို ငါျပင္ဆင္ထားၿပီ။ ငါ၏ႏြားလားႏွင့္ ဆူၿဖိဳးေသာတိရစာၦန္မ်ားကို သတ္ၿပီးၿပီ။ အားလုံးအဆင္သင့္ျဖစ္ၿပီ။ မဂၤလာေဆာင္ပြဲသို႔ ႂကြၾကပါဟု ဖိတ္ေခၚထားေသာသူတို႔ကို ေျပာၾကေလာ့’ဟူ၍ မွာၾကားလ်က္ ေစလႊတ္ေလ၏။

5သို႔ေသာ္ သူတို႔သည္ ဂ႐ုမစိုက္ၾကဘဲ တစ္ဦးသည္ မိမိလယ္သို႔လည္းေကာင္း၊ အျခားတစ္ဦးသည္ မိမိကုန္သြယ္ရာသို႔လည္းေကာင္း သြားၾက၏။

6အျခားေသာသူတို႔မူကား ဘုရင္၏အေစအပါးတို႔ကိုဖမ္းဆီးလ်က္ ႏွိပ္စက္ကာ သတ္ျဖတ္ၾက၏။

7ထိုအခါ ဘုရင္သည္ အမ်က္ထြက္၍ သူ၏စစ္သားမ်ားကိုေစလႊတ္ကာ ထိုလူသတ္သမားတို႔ကိုဖ်က္ဆီးေစၿပီး သူတို႔၏ၿမိဳ႕ကိုမီးရႈိ႕ေစ၏။

8ထို႔ေနာက္ သူ၏အေစအပါးတို႔အား ‘မဂၤလာေဆာင္ပြဲသည္ အဆင္သင့္ျဖစ္ေသာ္လည္း ဖိတ္ေခၚထားေသာသူတို႔သည္ မထိုက္တန္ၾကေသာေၾကာင့္

9လမ္းဆုံလမ္းခြမ်ားသို႔သြား၍ ေတြ႕သမွ်ေသာသူတို႔ကို မဂၤလာေဆာင္ပြဲသို႔ ဖိတ္ေခၚၾကေလာ့’ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

10ထိုအခါ အေစအပါးတို႔သည္ လမ္းမ်ားသို႔သြား၍ လူဆိုးျဖစ္ေစ၊ လူေကာင္းျဖစ္ေစ ေတြ႕သမွ်ေသာသူတို႔ကို စုေဝးေစၾကသျဖင့္ မဂၤလာေဆာင္ပြဲသည္ ဧည့္သည္မ်ား ႏွင့္ျပည့္သြားေလ၏။

11ဘုရင္သည္ ဧည့္သည္မ်ား ကိုၾကည့္ရႈရန္ ႂကြလာေသာအခါ ထိုေနရာ၌ မဂၤလာေဆာင္ပြဲထိုင္ဝတ္စုံမဝတ္ထားေသာလူတစ္ေယာက္ကို ျမင္လွ်င္

12‘အေဆြ၊ သင္သည္ မဂၤလာေဆာင္ပြဲထိုင္ဝတ္စုံကိုမဝတ္ဘဲ မည္ကဲ့သို႔ ဤေနရာသို႔ဝင္လာသနည္း’ဟု ထိုသူအား ေမးေတာ္မူ၏။ သို႔ေသာ္ သူသည္ ႏႈတ္ဆိတ္လ်က္ေနေလ၏။

13ထိုအခါ ဘုရင္က ‘ထိုသူ၏ေျခႏွင့္လက္တို႔ကိုခ်ည္ေႏွာင္၍ သူ႔ကို အျပင္ဘက္အေမွာင္ထဲသို႔ ႏွင္ထုတ္ၾကေလာ့။ ထိုေနရာ၌ ငိုေႂကြးျခင္းႏွင့္အံႀကိတ္ျခင္းရွိလိမ့္မည္’ဟု အေစခံတို႔အား မိန႔္ေတာ္မူ၏။

14အေၾကာင္းမူကား ေခၚယူေတာ္မူျခင္းခံရေသာသူတို႔သည္ မ်ားစြာရွိၾကေသာ္လည္း ေ႐ြးေကာက္ခံရေသာသူတို႔သည္ နည္းၾက၏” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

15ထိုအခါ ဖာရိရွဲတို႔သည္ ထြက္သြား၍ ကိုယ္ေတာ္ကို ႏႈတ္ေတာ္ထြက္စကားျဖင့္ အကြက္ဆင္ဖမ္းႏိုင္ရန္ တိုင္ပင္ေဆြးေႏြးၾက၏။

16ထို႔ေနာက္ သူတို႔၏တပည့္မ်ားကို ေဟ႐ုဒ္၏လူမ်ားႏွင့္အတူ အထံေတာ္သို႔ေစလႊတ္ကာ “ဆရာ၊ ဆရာသည္ ေျဖာင့္မွန္ေသာသူျဖစ္ၿပီး ဘုရားသခင္၏တရားလမ္းကို သမၼာတရားႏွင့္အညီ သြန္သင္ေၾကာင္းကိုလည္းေကာင္း၊ လူ႔မ်က္ႏွာကိုမေထာက္ေသာေၾကာင့္ မည္သူ႔ကိုမွ် အားမနာေၾကာင္းကိုလည္းေကာင္း အကြၽႏ္ုပ္တို႔သိၾကပါ၏။

17သို႔ျဖစ္၍ ဆရာမည္သို႔ထင္ျမင္ေၾကာင္း အကြၽႏ္ုပ္တို႔အား ေျပာျပပါ။ ဆီဇာဧကရာဇ္ကို အခြန္ဆက္သျခင္းသည္ တရားေတာ္ႏွင့္ညီသေလာ၊ သို႔မဟုတ္ မညီသေလာ”ဟု ေမးေလွ်ာက္ေစၾက၏။

18သို႔ေသာ္ ေယရႈသည္ သူတို႔၏ဆိုးညစ္မႈကိုသိေတာ္မူ၍ “သူေတာ္ေကာင္းေယာင္ေဆာင္ေသာသူတို႔၊ အဘယ္ေၾကာင့္ ငါ့ကိုစမ္းသပ္ၾကသနည္း။

19အခြန္ေငြဒဂၤါးတစ္ျပားကို ငါ့အားျပၾကေလာ့” ဟု မိန႔္ေတာ္မူလွ်င္ သူတို႔သည္ ေဒနာရိ တစ္ျပားကို အထံေတာ္သို႔ယူလာၾက၏။

20ကိုယ္ေတာ္ကလည္း “ဤသည္ကား မည္သူ၏ပုံ၊ မည္သူ၏ကမၸည္းစာျဖစ္သနည္း” ဟု ေမးေတာ္မူလွ်င္

21သူတို႔က “ဆီဇာဧကရာဇ္၏ပုံႏွင့္ကမၸည္းစာျဖစ္ပါသည္”ဟု ေလွ်ာက္ၾက၏။ ကိုယ္ေတာ္ကလည္း “သို႔ျဖစ္လွ်င္ ဆီဇာဧကရာဇ္ႏွင့္ဆိုင္ေသာအရာမ်ားကို ဆီဇာဧကရာဇ္အားဆက္သ၍ ဘုရားသခင္ႏွင့္ဆိုင္ေသာအရာမ်ားကို ဘုရားသခင္အားဆက္သၾကေလာ့” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

22သူတို႔သည္ ထိုစကားကိုၾကားရေသာအခါ အံ့ဩ၍ ကိုယ္ေတာ္ထံမွ ထြက္သြားၾက၏။

23ထိုေန႔၌ပင္ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ျခင္းမရွိဟုေျပာၾကေသာဇဒၵဳကဲတို႔သည္ အထံေတာ္သို႔ ခ်ဥ္းကပ္လာ၍

24“ဆရာ၊ လူတစ္ဦးသည္ သားသမီးမထြန္းကားဘဲ ေသဆုံးခဲ့လွ်င္ သူ၏ညီသည္ အစ္ကို၏မယားကို ဆက္ခံထိမ္းျမားလ်က္ သူ႔အစ္ကို၏မ်ိဳးဆက္ကို ေပါက္ဖြားေစရမည္ ဟု ေမာေရွၫႊန္ၾကားခဲ့ပါသည္။

25အကြၽႏ္ုပ္တို႔ထံတြင္ ညီအစ္ကိုခုနစ္ဦးရွိခဲ့ရာ အစ္ကိုအႀကီးဆုံးသည္ အိမ္ေထာင္ျပဳၿပီး မ်ိဳးဆက္မရွိဘဲ ေသဆုံးလ်က္ သူ၏မယားကို သူ႔ညီထံ ထားရစ္ခဲ့ပါသည္။

26ဒုတိယညီႏွင့္တတိယညီမွစ၍ ခုနစ္ေယာက္ေျမာက္တိုင္ေအာင္ ထိုနည္းတူျဖစ္ၾကပါသည္။

27ေနာက္ဆုံးတြင္ ထိုမိန္းမသည္လည္း ေသဆုံးသြားပါသည္။

28သို႔ျဖစ္လွ်င္ ရွင္ျပန္ထေျမာက္ရာကာလ၌ ထိုမိန္းမသည္ ထိုခုနစ္ဦးတို႔ထဲမွ မည္သူ၏မယားျဖစ္ပါမည္နည္း။ အေၾကာင္းမူကား သူတို႔အားလုံးသည္ ထိုမိန္းမႏွင့္ေပါင္းဖက္ခဲ့ၾကပါသည္”ဟု ေမးေလွ်ာက္ၾက၏။

29ေယရႈကလည္း “သင္တို႔သည္ က်မ္းစာကိုလည္းေကာင္း၊ ဘုရားသခင္၏တန္ခိုးေတာ္ကိုလည္းေကာင္း မသိ၍ အယူလြဲေနၾက၏။

30အေၾကာင္းမူကား ရွင္ျပန္ထေျမာက္ရာကာလ၌ လူတို႔သည္ ထိမ္းျမားစုံဖက္ျခင္းကိုမျပဳ၊ ေပးစားေဆာင္ႏွင္းျခင္းလည္းမရွိဘဲ ေကာင္းကင္၌ရွိေသာ ေကာင္းကင္တမန္မ်ား ကဲ့သို႔ ျဖစ္ၾက၏။

31ေသေသာသူတို႔၏ရွင္ျပန္ထေျမာက္ျခင္းႏွင့္ပတ္သက္၍ ဘုရားသခင္က ‘ငါသည္ အာျဗဟံ၏ဘုရား၊ ဣဇက္၏ဘုရား၊ ယာကုပ္၏ဘုရားျဖစ္၏’ ဟု သင္တို႔အား မိန႔္ေတာ္မူခဲ့ေသာစကားကို မဖတ္ဖူးၾကသေလာ။ ဘုရားသခင္သည္ ေသေသာသူတို႔၏ဘုရားမဟုတ္ဘဲ အသက္ရွင္ေသာသူတို႔၏ဘုရားျဖစ္၏” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

33လူထုပရိသတ္တို႔သည္ ၾကားေသာအခါ ကိုယ္ေတာ္၏သြန္သင္ခ်က္ကို အံ့ဩခ်ီးမြမ္းၾက၏။

34ဇဒၵဳကဲတို႔ကို ကိုယ္ေတာ္ႏႈတ္ဆိတ္ေစေတာ္မူခဲ့ေၾကာင္း ဖာရိရွဲတို႔ၾကားလွ်င္ အတူတကြစုေဝးလာၾက၍

35သူတို႔ထဲမွ က်မ္းတတ္ပုဂၢိဳလ္တစ္ဦးသည္ ကိုယ္ေတာ္ကိုစမ္းသပ္လိုသျဖင့္

36“ဆရာ၊ ပညတ္တရားထဲတြင္ မည္သည့္ပညတ္ခ်က္သည္ ႀကီးျမတ္သနည္း”ဟု ေမးေလွ်ာက္ေလ၏။

37ကိုယ္ေတာ္က လည္း “ ‘သင္၏ဘုရားသခင္ထာဝရဘုရားကို သင္၏စိတ္ႏွလုံးအႂကြင္းမဲ့၊ သင္၏စိတ္ဝိညာဥ္တစ္ခုလုံးႏွင့္ သင္၏အသိဉာဏ္ရွိသမွ်တို႔ျဖင့္ ခ်စ္ရမည္။’

38ဤသည္ကား ႀကီးျမတ္သည့္ ပထမပညတ္ခ်က္ျဖစ္၏။

39ဒုတိယပညတ္ခ်က္သည္လည္း ၎နည္းတူျဖစ္ၿပီး ‘ကိုယ့္ဝန္းက်င္၌ရွိေသာသူကို ကိုယ္ႏွင့္အမွ်ခ်စ္ရမည္’ ဟူ၍ ျဖစ္၏။

40ပညတ္တရားက်မ္းႏွင့္ ပေရာဖက္က်မ္းအလုံးစုံတို႔သည္ ဤပညတ္ခ်က္ႏွစ္ပါးအေပၚတြင္တည္၏” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

41ထို႔ေနာက္ ဖာရိရွဲတို႔စုေဝးေနၾကစဥ္ ေယရႈက

42“သင္တို႔သည္ ခရစ္ေတာ္ႏွင့္ပတ္သက္၍ မည္သို႔ ထင္ျမင္ၾကသနည္း။ သူသည္ မည္သူ၏သားျဖစ္သနည္း” ဟု ေမးေတာ္မူလွ်င္ သူတို႔က “ဒါဝိဒ္၏သားျဖစ္ပါသည္”ဟု ျပန္ေလွ်ာက္ၾက၏။

43ကိုယ္ေတာ္ကလည္း “သို႔ျဖစ္လွ်င္ ဒါဝိဒ္သည္ သူ႔ကို ဝိညာဥ္ေတာ္အားျဖင့္ ‘သခင္’ဟု ေခၚလ်က္

44‘ထာဝရဘုရားသည္ ငါ၏သခင္အား သင္၏ရန္သူတို႔ကို သင္၏ေျခဖဝါးေအာက္၌ ငါခ်ထားသည့္တိုင္ေအာင္ ငါ၏လက္ယာဘက္၌ ထိုင္ေနေလာ့ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏’ ဟူ၍ ဆိုထားသည္မွာ မည္သို႔နည္း။

45ထိုသို႔ ဒါဝိဒ္သည္ ခရစ္ေတာ္ကို သခင္ဟု ေခၚလွ်င္ ခရစ္ေတာ္သည္ မည္ကဲ့သို႔ သူ၏သားျဖစ္ႏိုင္မည္နည္း” ဟု မိန႔္ေတာ္မူ၏။

46ထိုအခါ ကိုယ္ေတာ္ကို စကားတစ္ခြန္းျပန္ေလွ်ာက္ရန္ပင္ မည္သူမွ် မတတ္ႏိုင္ၾက။ ထိုေန႔မွစ၍ မည္သူမွ် ကိုယ္ေတာ္အား ေမးခြန္းမ်ားမေမးဝံ့ေတာ့ေခ်။