2 Kings 5

Sindhi Bible (Muslim) (مقدس ڪلام توريت، زبور ۽ نبين جون ٻيو لکتون ۽ انجيل شريف)

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →

1ارام جي بادشاهہ جو هڪڙو سپهہ‌سالار هو جنهن جو نالو نعمان هو. پنهنجي مالڪ جي نظر ۾ هو وڏو ڳُڻن ڀريو ماڻهو هو ۽ سندس وڏي عزت هئي، ڇاڪاڻ تہ انهيءَ جي وسيلي خداوند ارام ملڪ کي فتح ڏني هئي. هو هڪ بهادر سپاهي هو، پر کيس ڪوڙهہ جهڙي چمڙيءَ جي بيماري هئي.

2اسرائيل وارن سان جھڙپ دوران ارامي لشڪر وارا سندن هڪڙي ننڍي ڇوڪري قيد ڪري وٺي آيا هئا، جيڪا نعمان جي زال جي نوڪرياڻي بڻائي ويئي.

3انهيءَ ڇوڪريءَ هڪڙي ڏينهن پنهنجي سانئڻ کي چيو تہ ”جيڪڏهن منهنجو مالڪ سامريہ ۾ رهندڙ نبيءَ سان وڃي ملي تہ هو کيس بيماريءَ مان ڇٽائي چڱو ڀلو ڪري سگھي ٿو!“

4جڏهن نعمان اها ڳالهہ ٻڌي تڏهن هو بادشاهہ وٽ ويو ۽ اسرائيل جي ڇوڪريءَ جيڪي چيو هو سو کيس ٻڌايائين.

5تڏهن بادشاهہ کيس وراڻيو تہ ”ڀلي وڃ. آءٌ تو کي اسرائيل جي بادشاهہ ڏانهن خط بہ ڏيان ٿو.“ سو نعمان پاڻ سان ٽي سؤ پنجاهہ ڪلوگرام چاندي، ستر ڪلوگرام سون ۽ ڏهہ جوڙا ڪپڙن جا کڻي روانو ٿيو.

6جيڪو خط هن اسرائيل جي بادشاهہ ڏانهن آندو هو تنهن ۾ لکيل هو تہ ”هن خط سان آءٌ پنهنجي نوڪر نعمان کي موڪليان ٿو، انهيءَ لاءِ تہ توهين کيس ڪوڙهہ جهڙي چمڙيءَ جي بيماريءَ مان ڇٽائي چڱو ڀلو ڪرايو.“

7جيئن ئي اسرائيل جي بادشاهہ خط پڙهيو تيئن ئي پنهنجا ڪپڙا ڦاڙي چيائين تہ ”آءٌ ڪو خدا آهيان ڇا جو ماريان ۽ جياريان! هي بادشاهہ ڇو هڪڙي ڪوڙهہ جهڙي چمڙي جي بيماريءَ ۾ ورتل ماڻهوءَ کي ڇٽائي چڱو ڀلو ڪرڻ لاءِ مون ڏانهن ٿو موڪلي؟ ڏسو تہ ڪيئن نہ هو مون سان جنگ ڪرڻ لاءِ وجھہ ٿو ڳولي.“

8جڏهن خدا جي ٻانهي اليشع ٻڌو تہ اسرائيل جي بادشاهہ پنهنجا ڪپڙا ڦاڙيا آهن، تڏهن هن ڏانهن چوائي موڪليائين تہ ”تو ڇو پنهنجا ڪپڙا ڦاڙيا آهن؟ انهيءَ ماڻهوءَ کي مون ڏانهن موڪل تہ کيس خبر پوي تہ اسرائيل ۾ ڪو نبي آهي.“

9سو نعمان پنهنجي گھوڙي گاڏين سميت اليشع جي در تي اچي بيٺو.

10اليشع هن ڏانهن قاصد جي هٿان چوائي موڪليو تہ ”وڃي اردن درياءَ ۾ ست ڀيرا غسل ڪر، پوءِ تو کي اها بيماري صفا ڇڏي ويندي ۽ تون پاڪ ٿي پوندين.“

11پر نعمان کي ڪاوڙ لڳي ۽ چيائين تہ ”مون سوچيو هو تہ هو ضرور مون وٽ ٻاهر نڪري ايندو ۽ بيهي خداوند پنهنجي خدا جو نالو وٺي، انهيءَ بيماريءَ جي مٿان پنهنجو هٿ ڦيري مون کي چڱو ڀلو ڪندو.

12نہ تہ دمشق جون نديون ابانہ ۽ فرفر اسرائيل جي سڀني ندين کان بهتر نہ آهن ڇا؟ آءٌ انهن ۾ غسل ڪري پاڪ نہ ٿو ٿي سگھان ڇا؟“ سو هو ڪاوڙ ۾ اتان موٽيو.

13تڏهن نعمان جا نوڪر وٽس آيا ۽ کيس چيائون تہ ”اي سائين! جيڪڏهن نبي اوهان کي ڪنهن وڏي ڪم ڪرڻ لاءِ چوي ها تہ اوهين اهو نہ ڪريو ها ڇا؟ تہ پوءِ ڇو توهين هن جي چوڻ مطابق غسل نہ ٿا ڪريو، تہ ڇٽي چڱا ڀلا ٿي پئو؟“

14سو هن لهي وڃي اردن درياءَ ۾ ست ٽٻيون ڏنيون، جيئن خدا جي ٻانهي کيس چيو هو. تڏهن هن جي چمڙي ڇٽي ٻار جي چمڙيءَ جيان ٿي پيئي ۽ هو پاڪ ٿي پيو.

15پوءِ نعمان ۽ سندس سمورا نوڪر چاڪر خدا جي ٻانهي وٽ موٽي آيا. نعمان سندس اڳيان بيهي چيو تہ ”هاڻ مون ڄاڻي ورتو تہ خدا جيڪو اسرائيل ۾ آهي تنهن کان سواءِ دنيا ۾ ٻيو ڪوبہ مبعود ڪونهي. سو مهرباني ڪري هاڻي اوهين پنهنجي ٻانهي کان تحفو قبول ڪريو.“

16اليشع نبيءَ وراڻيس تہ ” خداوند جيئري جو قسم آهي جنهن جو آءٌ ٻانهو آهيان، تہ آءٌ تو کان ڪجھہ بہ نہ وٺندس.“ توڙي جو کڻي نعمان زور ڪيس تہ بہ هن انڪار ڪيو.

17تڏهن نعمان کيس چيو تہ ”جيڪڏهن اوهين تحفو نہ ٿا وٺو تہ پوءِ هڪڙي مهرباني ڪريو جو مون پنهنجي ٻانهي کي اجازت ڏيو تہ آءٌ هتان ٻہ خچر مٽيءَ جا ڀري پاڻ سان پنهنجي گھر کڻي وڃان، ڇاڪاڻ تہ آءٌ توهان جو ٻانهو اڄ کان وٺي اڳتي ڪنهن بہ ٻئي معبود جي اڳيان نہ ساڙڻ واري قرباني پيش ڪندس ۽ نہ وري ڪا ٻي قرباني ، پر رڳو خداوند جي حضور ۾ قرباني پيش ڪندس.

18پر خداوند شال مون کي رڳو هن هڪڙي ڳالهہ جي معافي ڏئي جو جڏهن آءٌ بادشاهہ سان گڏجي سندس معبود رمون آڏو وڃان ۽ کيس سهارو ڏيندي سندس آڏو جھڪان، تڏهن شل خداوند توهان جي هن ٻانهي کي انهيءَ ڳالهہ جي معافي ڏئي.“

19اليشع کيس چيو تہ ”تون دلجاءِ ڪري هليو وڃ.“ پوءِ هو وٽانئس هليو ويو. جڏهن نعمان اڃان ٿوري ئي پنڌ تائين ويو هو تہ

20خدا جي ٻانهي اليشع جي خدمتگار جيحازيءَ پنهنجيءَ دل ۾ چيو تہ ”منهنجي مالڪ هن نعمان اراميءَ کي ائين ئي ڇڏي ڏنو ۽ جيڪي هن آندو هو سو کانئس نہ ورتائين. جيئري خداوند جو قسم آهي تہ آءٌ هن جي پٺيان ڊوڙي وڃي کانئس ڪجھہ نہ ڪجھہ وٺندس.“

21سو جيحازي نعمان جي پٺيان ويو. جڏهن نعمان کيس پنهنجي پٺيان ڊوڙندو ايندي ڏٺو، تڏهن هو پنهنجي گاڏيءَ تان هيٺ لهي پيو ۽ کانئس پڇيائين تہ ”ٻيو تہ سڀ خير آهي؟“

22جيحازيءَ وراڻيو تہ ”هائو، ٻيو سڀ خير آهي. منهنجي مالڪ مون کي موڪليو آهي ۽ چوايو اٿس تہ ’بلڪل هينئر، افرائيم جي جابلو علائقي مان مون وٽ نبين جي جماعت مان ٻہ ڄڻا آيا آهن. مهرباني ڪري انهن جي لاءِ پنجٽيهہ ڪلوگرام چاندي ۽ ٻہ وڳا ڪپڙن جا ڏي.‘“

23نعمان وراڻيس تہ ”مهرباني ڪري ستر ڪلوگرام چانديءَ جا کڻي وڃ.“ هن جيحازيءَ تي زور ڀريو ۽ ستر ڪلوگرام چاندي ۽ ٻہ وڳا ڪپڙن جا ٻن ڳوٿرن ۾ وڌائين. هن اهي پنهنجي ٻن نوڪرن کي ڏنا ۽ اُهي جيحازيءَ جي اڳيان کڻي هليا.

24جڏهن جيحازي ٽڪريءَ وٽ پهتو تڏهن هن اُهي نعمان جي نوڪرن کان ورتا ۽ پنهنجي گھر ۾ ئي رکي ڇڏيائين. پوءِ جيحازي انهن نوڪرن کي موڪل ڏني ۽ هو هليا ويا.

25تنهن بعد هو اندر اچي پنهنجي مالڪ اليشع جي اڳيان بيٺو. اليشع کانئس پڇيو تہ ”اي جيحازي! تو ڪيڏانهن ويو هئين؟“ جيحازيءَ وراڻيو تہ ”اوهان جو ٻانهو ڪيڏانهن بہ ڪين ويو هو.“

26اليشع چيس تہ ”منهنجو روح ان وقت تو سان نہ هو ڇا جڏهن اهو ماڻهو تو سان گڏجڻ لاءِ پنهنجي گاڏيءَ تان هيٺ لٿو هو؟ هي ڪو چاندي وٺڻ، ڪپڙن وٺڻ، يا زيتون ۽ انگورن جي باغن، ڍورن ڍڳن، رڍن ٻڪرين، ٻانهن يا ٻانهين جي وٺڻ جو وقت آهي ڇا؟

27تنهنڪري نعمان واري ڪوڙهہ جهڙي چمڙيءَ جي بيماري تو کي ۽ تنهنجي اولاد کي هميشہ لاءِ لڳندي.“ پوءِ جيحازي جڏهن وٽانئس نڪتو تہ کيس اهڙي ئي بيماري اچي لڳي ۽ سندس کل بلڪل اڇي ٿي ويئي.

← Chapter 4 Jump to: Chapter 6 →