Acts 11

Thai 1940 (พระคริสตธรรมคัมภีร์ ฉบับ 1940)

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →

1ฝ่ายอัครสาวกกับพี่น้องทั้งหลายที่อยู่ทั่วมณฑลยูดายได้ยินว่าคนต่างชาติได้รับคำของพระเจ้าด้วย.

2เมื่อเปโตรขึ้นไปยังกรุงยะรูซาเลมแล้ว, พวกที่รับพิธีสุนัดจึงต่อว่าท่าน.

3ถึงเรื่องที่ท่านได้สมาคมกับคนที่ไม่ได้รับพิธีสุนัด, และได้รับประทานอาหารกับเขา.

4แต่เปโตรได้อธิบายให้เขาฟังตั้งแต่ต้นเป็นลำดับมาว่า,

5“เมื่อข้าพเจ้าได้อยู่ในเมืองยบเปและกำลังอธิษฐานก็เคลิ้มไป, แล้วนิมิตต์เห็นภาชนะอันหนึ่งเหมือนผ้าปูที่นอนผืนใหญ่ผูกติดกันทั้งสี่มุมเลื่อนลอยจากฟ้าลงมายังข้าพเจ้า.

6ครั้นข้าพเจ้าเขม้นดูผ้านั้น, ก็ได้เห็นสัตว์จตุบาทของแผ่นดิน กับสัตว์ป่า สัตว์คลาน และนกที่บินในอากาศ.

7แล้วข้าพเจ้าได้ยินพระสุรเสียงตรัสแก่ข้าพเจ้าว่า. ‘เปโตรเอ๋ย. จงลุกขึ้นฆ่ากินเถิด.’

8แต่ข้าพเจ้าทูลว่า. หามิได้, พระองค์เจ้าข้า ด้วยว่าสิ่งของซึ่งต้องห้ามหรือซึ่งเป็นมลทินยังไม่ได้เข้าปากข้าพเจ้าเลย.’

9แต่มีพระสุรเสียงตรัสจากฟ้าครั้งที่สองว่า. ‘ซึ่งพระเจ้าได้ทรงชำระแล้ว, อย่าว่าเป็นของห้าม.’

10เป็นอย่างนั้นถึงสามครั้ง แล้วภาชนะนั้นก็เลื่อนลอยขึ้นไปบนฟ้าอีก.

11ในบัดเดี๋ยวนั้น มีสามคนมายนอยู่ตรงหน้าตึกที่ข้าพเจ้าอยู่นั้น, เป็นผู้รับใช้จากเมืองกายซาไรอามาหาข้าพเจ้า.

12พระวิญญาณจึงสั่งข้าพเจ้าให้ไปกับเขาโดยไม่ลังเลใจเลย. และจำพวกพี่น้องทั้งหกคนนี้ได้ไปกับข้าพเจ้าด้วย เราทั้งหลายจึงเข้าไปในตึกของผู้นั้น

13ผู้นั้นจึงกล่าวแก่พวกเราว่า ตัวท่านได้เห็นทูตสวรรค์องค์หนึ่งยืนอยู่ในตึกของท่านและบอกท่านว่า. ‘จงใช้คนไปยังเมืองยบเป เชิญซีโมนที่เรียกว่าเปโตรมา

14เปโตรนั้นจะกล่าวให้ท่านฟังเป็นถ้อยคำ ซึ่งจะให้ท่านกับครอบครัวของท่านถึงที่รอด.’

15เมื่อข้าพเจ้าตั้งต้นกล่าวข้อความนั้น, พระวิญญาณบริสุทธิ์ก็เสด็จลงมาสถิตบนเขาทั้งหลาย, เหมือนได้เสด็จลงมาบนพวกเราเมื่อเดิมนั้น.

16แล้วข้าพเจ้าได้ระลึกถึงคำของพระเจ้า ซึ่งพระองค์ตรัสไว้ว่า. ‘โยฮันได้ให้รับบัพติศมาด้วยนํ้าก็จริง, แต่ท่านทั้งหลายจะรับบัพติศมาด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์.’

17เหตุฉะนั้นถ้าพระเจ้าได้ทรงโปรดประทานแก่เขาเหมือนแก่เราทั้งหลายเมื่อเราได้เชื่อในพระเยซูคริสต์เจ้า, ข้าพเจ้าเป็นผู้ใดเล่าที่จะขัดขืนพระเจ้าได้?”

18ครั้นคนทั้งหลายได้ยินคำเหล่านั้นก็นิ่งอยู่, แล้วได้สรรเสริญพระเจ้าว่า, “พระเจ้าได้ทรงโปรดแก่คนต่างชาติให้กลับใจเสียใหม่จนได้ชีวิตรอดด้วย.”

19ฝ่ายคนทั้งหลายที่กระจัดกระจายไปเพราะการเคี่ยวเข็ญเนื่องจากซะเตฟาโนนั้นจึงพากันไปยังเมืองฟอยนิเก, เกาะกุบโร, และเมืองอันติโอเกีย, และได้กล่าวพระคำแก่ชนชาติยูดายฝ่ายเดียว.

20แต่มีบางคนในชาตินั้นเป็นชาวเกาะกุบโรกับชาวกุเรเน เมื่อมายังเมืองอันติโอเกีย, ก็ได้กล่าวประกาศกิตติคุณของพระเยซูคริสต์เจ้าแก่ชาติเฮเลนด้วย.

21และพระหัตถ์ของพระเจ้าได้อยู่กับเขา คนเป็นอันมากที่ได้เชื่อก็กลับมาหาพระเจ้า

22ข่าวนั้นก็เล่าลือไปยังคริสตจักรในกรุงยะรูซาเลม, เขาจึงใช้บาระนาบาให้ลงไปยังเมืองอันติโอเกีย.

23เมื่อบาระนาบามาถึงแล้ว, และได้เห็นพระคุณของพระเจ้าก็ปิติยินดี, จึงได้เตือนบรรดาคนเหล่านั้น ให้ปลงใจมั่นคงติดสนิทอยู่กับพระเจ้า

24ด้วยบาระนาบานั้นเป็นคนดีประกอบด้วยพระวิญญาณบริสุทธิ์และความเชื่อ จำนวนคนของพระผู้เป็นเจ้าก็ได้ทวีขึ้นเป็นอันมาก.

25บาระนาบาจึงได้ไปหาเซาโลที่เมืองตาระโซ

26เมื่อพบแล้วจึงพามายังเมืองอันติโอเกีย. ท่านทั้งสองได้ประชุมกันกับคริสตจักรตลอดปีหนึ่ง, ได้สั่งสอนคนเป็นอันมาก, และจำพวกสาวกก็ได้ชื่อว่าคริสเตียนในเมืองอันติโอเกียจำเดิมแต่นั้นมา

27คราวนั้นมีเหล่าศาสดาพยากรณ์ลงมาจากกรุงยะรูซาเลม จะไปยังเมืองอันติโอเกีย.

28ฝ่ายผู้หนึ่งในจำพวกนั้นชื่ออะฆะโบได้ลุกขึ้นแสดงโดยพระวิญญาณบริสุทธิ์ว่า จะบังเกิดกันดารอาหารมากยิ่งทั่วแผ่นดินโลก การกันดารอาหารนั้นได้บังเกิดขึ้นเมื่อคราวเกลาดิโอเป็นกายะซา.

29ฝ่ายจำพวกสาวกทุกคนจึงตั้งใจว่า จะเรี่ยไรกันตามมากและน้อยฝากไปช่วยบรรเทาทุกข์พวกพี่น้องที่อยู่ในมณฑลยูดาย.

30เขาจึงได้กระทำดังนั้น และฝากบาระนาบาและเซาโลไปให้ผู้ปกครองทั้งหลาย.

← Chapter 10 Jump to: Chapter 12 →